Wednesday, 30 September 2015

Σινεμά και Ψυχανάλυση τα Σάββατα στην Θεσσαλονίκη

Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2015 - Την πόρτα του ψυχαναλυτή διαβαίνουν διαφορετικοί άνθρωποι για διαφορετικούς λόγους. Το κάθε υποκείμενο είναι μοναδικό, διαφορετικό. Ίδια είναι τα ερωτηματικά που προσπαθεί το καθένα να απαντήσει. «Το υποκείμενο είναι ουσιαστικά αυτή η απάντηση» λέει ο Λακάν. Διαφορετικές, μοναδικές απαντήσεις, λοιπόν, στα αιώνια ερωτήματα: Τι είναι το σώμα; Ποιά είναι η σχέση των φύλων; Τί είναι η επιθυμία και η απόλαυση;
Τόσο διαφορετικές είναι και οι τρεις ταινίες που "ξαπλώνουν" στο ψυχαναλυτικό ντιβάνι φέτος. Τρεις ιστορίες, σε διαφορετικές γωνιές του κόσμου, από τρεις δημιουργούς με την ξεχωριστή ματιά του ο καθένας.
Στην ταινία "Hunger" του Steve McQueen, σε μια όχι και τόσο μακρινή ιστορική στιγμή, φυλακισμένοι Ιρλανδοί αφιερώνουν τα σώματα τους στον πολιτικό τους λόγο, μιλούν με αυτά, αρνούμενοι να πλυθούν, να ντυθούν, να φάνε. Αντίθετα, σε μια σκανδιναβική κωμόπολη του σήμερα, ο πρωταγωνιστής του "Κυνηγιού" του Thomas Vinterberg, αδυνατεί να αναγνωριστεί ο λόγος του απέναντι στην κατηγορία ενός παιδιού. Τέλος, κάπου στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, στο "Her " του Spike Joncy, ένας μοναχικός συγγραφέας επιστολών κατά παραγγελία, ερωτεύεται ένα λειτουργικό, ένα πρόγραμμα, μια τεχνητή νοημοσύνη, μια φωνή χωρίς σώμα.
Αυτούς τους πρωταγωνιστές, τις ιστορίες τους, τους δημιουργούς αλλά και το ίδιο το κινηματογραφικό μέσο θα εξετάσουμε φέτος, με τα θεωρητικά εργαλεία του Φρόυντ και του Λακάν, αναζητώντας τις απαντήσεις στα ίδια ερωτηματικά που τίθενται κάθε μέρα στην ψυχαναλυτική κλινική.

ΠΛΗΡΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Προβολές: Σάββατα και ώρες 14:00-17:30
Κινηματογράφος Ολύμπιον αίθουσα «Παύλος Ζάννας»

Σάββατο 10/10/15: "Her" (2013, Spike Jonze)


Σάββατο 21/11/15: "The Hunt" (2012, Thomas Vinterberg)


Σάββατο 12/12/15: "Hunger" (2008, Steve McQueen)


Συντονιστής των συζητήσεων: Réginald Blanchet, Ψυχαναλυτής, Μέλος της Νέας Λακανικής Σχολής και της Σχολής του Φροϋδικού Αιτίου (Γαλλία)


Γενική Είσοδος: 5 ευρώ

Οργάνωση:
Ψυχαναλυτικός Κύκλος Θεσσαλονίκης
Υπό την αιγίδα της Ελληνικής Εταιρείας της Νέας Λακανικής Σχολής
Με την υποστήριξη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
και της Ακαδημίας Κλινικών Σπουδών της Αθήνας (ΑΚΣΠΑ)

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.