Monday, 28 September 2015

Be there! | Δημήτρια 50 :: 9 & 10 Οκτωβρίου - Διήμερο Μουσικής Μπαρόκ

Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2015 - Στις 9 & 10 Οκτωβρίου ένα πολύ ενδιαφέρον διήμερο μουσικής Μπαρόκ αναζητά την προσοχή μας. Εμβληματικός φορέας εκλεπτυσμένου ήχου και ένα από τα πλέον σημαντικά συμφωνικά σχήματα της χώρας, στο πέρασμα του χρόνου η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης δεν έχει πάψει να προσφέρει ένα πλούσιο ρεπερτόριο στους μουσικόφιλους, το οποίο εκτείνεται από το μπαρόκ έως την αβαν-γκάρντ. Ιδρύθηκε το 1959, ταξίδεψε την υφήλιο σε άφθονες περιπτώσεις, ξεχωριστές φυσιογνωμίες της μουσικής σκηνής ανέλαβαν τη διεύθυνσή της, υπηρετώντας με προσήλωση το διαχρονικό στόχο: την προσφορά υπέρτατης μουσικής εμπειρίας σε συνδυασμό με την εκκόλαψη νέου κοινού εραστών της τέχνης. Υπό αυτά τα δεδομένα και με τη δοκιμασμένη σχέση της με την κουλτούρα του μπαρόκ, η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης παρουσιάζει ένα διήμερο μουσικής με καθιερωμένες συνθέσεις του δημοφιλέστατου μουσικού κινήματος, με το πρόγραμμα να περιλαμβάνει Antonio Vivaldi (κοντσέρτο για βιολοντσέλο και έγχορδα), Francesco Geminiani (Concerto Grosso "La Follia", με εμβόλιμους αυτοσχεδιασμούς) και C.P.E. Bach (κοντσέρτο για βιολοντσέλο και ορχήστρα εγχόρδων σε λα μείζονα). Συντελεστές από την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης οι Δήμος Γκουνταρούλης (βιολοντσέλο), Σίμος Παπάνας (βιολί), Γεράσιμος Χοϊδάς (τσέμπαλο/continuo). Σε συνεργασία με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης. Και οι δύο βραδυές ξεκινούς στις 20.30, στεγάζονται στην Αίθουσα Δοκιμών της ΚΟΘ, ενώ οι Τιμές εισιτηρίων είναι 8€, 4€ (μειωμένο). 

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ