Wednesday, 16 September 2015

Δημήτρια 50 | Στο θεατρικό σανίδι (πρόγραμμα παραστάσεων + Video)




Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 2015 - Ξεκινώντας από τις 28 Σεπτεμβρίου και καταλήγοντας στις 18 Οκτωβρίου, στο πλαίσιο των 50ων Δημητρίων παρουσιάζεται πλειάδα θεατρικών παραστάσεων. Ακολουθεί το πλήρες πρόγραμμα:



Αίματα
28/09/2015 | 21:00
ΘΕΑΤΡΟ ΑΥΛΑΙΑ
Τιμές εισιτηρίων: Είσοδος: 13€, 10€ (φοιτητές)

Από την Αργυρώ Χιώτη και την ομάδα VASISTAS

«Είναι περίεργο πολύ
Πρωτάκουστο στον κόσμο
Όταν τη γλώσσα μού ‘κοψες
Δεν ένιωσα τον πόνο»

Με χιούμορ, λοξή ματιά, σουρεαλισμό και οξυδέρκεια, ο Ευθύμης Φιλίππου και η Αργυρώ Χιώτη μιλούν για τις ανοιχτές πληγές του σύγχρονου ανθρώπου.

Ο συν-σεναριογράφος του «Κυνόδοντα» Ευθύμης Φιλίππου και η σκηνοθέτης Αργυρώ Χιώτη υπογράφουν μια παράλογη παράσταση-συναυλία γεμάτη παραδοξότητες και σκοτεινό χιούμορ που «ανοίγει» το 50ο Φεστιβάλ Δημητρίων στη Θεσσαλονίκη.

Μετά τη θριαμβευτική διεθνή αποδοχή του Κυνόδοντα, των Άλπεων και του The Lobster, ο σεναριογράφος των ταινιών που έκαναν κάποιους κριτικούς στο εξωτερικό να μιλήσουν για το New Weird Greek Cinema, γράφει το πρώτο του θεατρικό έργο αποκλειστικά για τη διακεκριμένη ομάδα VASISTAS και τη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Μια από τις πιο ξεχωριστές σκηνοθέτες της νεότερης γενιάς, η Αργυρώ Χιώτη με τις εξαίσιες ατμόσφαιρες και την πάλλουσα θεατρικότητα, το παρουσιάζει σαν ένα πανκ ορατόριο για τις αγιάτρευτες πληγές μας. Μετά από την Αθήνα και το Παρίσι και λίγο πριν συνεχίσουν την πορεία τους στο εξωτερικό, τα Αίματα κάνουν μια στάση στη Θεσσαλονίκη, όπου θα ανοίξουν το 50ο Φεστιβάλ Δημητρίων για δύο μόνο παραστάσεις στις 28 & 29 Σεπτεμβρίου.

«Ο Δημήτρης Καλαφάτης, 40 περίπου ετών, σκίζει κατά λάθος το λαιμό του τον Ιούλιο του 1989». Ο ήρωας του Ευθύμη Φιλίππου, σαν άλλος Φιλοκτήτης, βλέπει την πληγή του να μην κλείνει, να κακοφορμίζει και να αφήνει τα αιμάτινα ίχνη της στα αντικείμενα και τα πρόσωπα που τον περιβάλλουν: στο πουκάμισό του, στο μαξιλάρι του, στα σώματα της συζύγου και των παιδιών του. Γράφει γι’ αυτήν στον επιστήθιο φίλο του. Τα Αίματα, το πρώτο θεατρικό έργο του εξαιρετικού Έλληνα σεναριογράφου, είναι η αλληλογραφία των δύο ανδρών.

Γραμμένο με τη μορφή επιστολογραφίας, και διανθισμένο με χιούμορ, παραδοξότητες, παρανοϊκές ομιλίες πολιτικών και ονειροφαντασίες απλών θνητών, το έργο μεταμορφώνεται, με τη σκηνοθεσία της Αργυρώς Χιώτη, σε ένα πανκ ορατόριο, έμπλεο υπερρεαλισμού και κωμικής ευστροφίας. Η τολμηρή σκηνοθέτης της νεότερης γενιάς με το ιδιοσυγκρασιακό ύφος εναγκαλίζεται εξίσου την αισθητική αφαίρεση και την εννοιολογική πύκνωση, την ποιητική ατμόσφαιρα και την πάλλουσα θεατρικότητα και επεξεργάζεται με νέους όρους την έννοια του Χορού της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, όπως και της χορικότητας. Το θέμα της «κοινότητας» και οι σχέσεις μεταξύ δημόσιου και προσωπικού χώρου, συλλογικής και ατομικής μνήμης, αστικής και προσωπικής συνείδησης διατρέχουν τις παραστάσεις της, οι οποίες μπορούν να περιγραφούν και ως χορογραφημένα tableaux vivants.

Για τα Αίματα, διαμορφώνει τη σκηνή σε ρινγκ, εντός του οποίου ενορχηστρώνει τις «κινούμενες εικόνες» μιας παράλογης παράστασης-συναυλίας: ενός ορατορίου σωμάτων και συναισθημάτων, ξέφρενων φαντασιώσεων και αποκαλυπτικών παραδοχών. Τα πρόσωπα της αλληλογραφίας ζωντανεύουν και μας προσκαλούν να γίνουμε μάρτυρες της πραγματικότητάς τους. Κάπως έτσι, το έργο γίνεται ένα μακροσκελές ερωτικό τραγούδι για την Ελλάδα της δεκαετίας του ’90, για τα προσωπικά και συλλογικά τραύματα και, εν τέλει, για το παράλογο του να ζεις σε έναν κόσμο στοιχειωμένο από τις ανοιχτές πληγές και τα ζωτικά ψεύδη.

Kείμενο: Ευθύμης Φιλίππου
Σκηνοθεσία: Αργυρώ Χιώτη
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί:  Γιώργος Γάλλος, Ευθύμης Θέου, Ελένη Βεργέτη, Εύη Σαουλίδου, Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Αντώνης Αντωνόπουλος, Τζωρτζίνα Χρυσκιώτη
Μουσική: Jan Van de Engel
Σκηνικός χώρος: Εύα Μανιδάκη
Κοστούμια: Παύλος Θανόπουλος
Φωτισμοί: Τάσος Παλαιορούτας
Καλλιτεχνική συνεργάτης: Ariane Labed
Σύμβουλος Δραματουργίας: Χριστιάνα Γαλανοπούλου
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Δάφνη Κούτρα, Ματίνα Περγιουδάκη
Βοηθός Σκηνογράφου: Δάφνη Κούτρα
Παραγωγή: Στέγη Γραμμάτων & Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση

Διάρκεια παράστασης: 1ώρα και 15’ χωρίς διάλειμμα

Η μουσική της παράστασης διατίθεται σε δίσκο βινυλίου 10’’  Πληροφορίες, παραγγελίες στο: info@vas.eu.com







Οιδίποδας
04/10/2015 | 21:00
ΘΕΑΤΡΟ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
Τιμές εισιτηρίων: 12€, 10€ (φοιτητές) Προσκλήσεις σε κατόχους κάρτας ανεργίας

Των Silviu Purcarete και Εθνικού Θεάτρου Radu Stanca Sibiu

Παγκόσμιας κλάσης, παγκόσμιας αναγνώρισης και υμνημένος για το μοναδικό τρόπο θέασης, ανάγνωσης και σκηνοθεσίας, ο Silviu Purcarete ηγείται του Εθνικού Θεάτρου Ρουμανίας Radu Stanca. Με τον «Οιδίποδά» τους, αποτελούν ένα από τα βαριά χαρτιά του φεστιβάλ.

Παράξενος, επικίνδυνος, σουρεαλιστικός, βαθιά μελαγχολικός αλλά και διονυσιακός συνάμα, τολμηρός, πρωτοποριακός, ρηξικέλευθος και ανανεωτής, ο Purcarete χρησιμοποιεί με ταχυδακτυλουργική μαεστρία όλα τα μέσα, ώστε να παράγει δρώμενα που αφήνουν ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στο ευρωπαϊκό θέατρο. Ο «Φάουστ» και τα «Ταξίδια του Γκιούλιβερ» συζητιούνται ακόμα στους κύκλους των θεατρόφιλων της Ηπείρου, κάτι που φυσικά αναμένεται να γίνει και με τον «Οιδίποδα».

Αν και υμνημένος εικονοκλάστης και οπαδός των visuals, σε αυτή την παράσταση, ο Purcarete δείχνει να χρησιμοποιεί λιγότερο τις οπτικές παρεμβάσεις, προτάσσοντας περισσότερο τα σώματα, τα κοστούμια και τον ιλιγγιωδώς στενό χώρο, προκειμένου να εξυπηρετήσουν το όραμά του για τα τεκταινόμενα στη «Θήβα» του. Δανειζόμενος μια ατμόσφαιρα που ενδυματολογικά και μουσικά παραπέμπει στα 40s, με τον Οιδίποδα μαυροφορεμένο και την Ιοκάστη ενδεδυμένη με see through αποκαλυπτική στολή που αφήνει να φαίνονται τα πολύχρωμα και τολμηρά εσώρουχά της, τον Τειρεσία μπανταρισμένο με γάζες και με καπέλο «καβουράκι», τον Αγγελιοφόρο και το Χορό επίσης ρακένδυτους, δείχνει πως οι προθέσεις του ως προς τη σκιαγράφηση του Κολωνού είναι συγκεκριμένες: η αρχαία ελληνική τραγωδία μοιάζει να λειτουργεί ως προβολή σε ένα παρελθόν αλλά και σε ένα μέλλον όπου οι διαφορετικοί χρόνοι προσομοιάζουν ως προς την τραγικότητα των ζωών, ανεξαρτήτως του τόπου που κατοίκησαν ή κατοικούν.


Με παρεμβολές εικόνων της γαλλικής εξοχής, με ανέμους, δάση και αγρούς να μπερδεύουν επί τούτου τους θεατές, με ημίγυμνες γυναίκες, παρακμιακά πάρτι, χαρτονένια κουτιά ως περικεφαλαίες και πληθώρα από τρικ, που ο Purcarete χρησιμοποιεί με κινηματογραφική ταχύτητα, για να αποδώσει σχεδόν σαν ζωγραφική την ιστορία της φρίκης, η συμπτυγμένη εκδοχή του Ρουμάνου επί του «Οιδίποδα επί Κολωνώ», αλλά και του «Οιδίποδα Τύραννου» του Σοφοκλή, επιστρέφει ίσως στο «πιο όμορφο και ίσως το δραματικότερο κείμενο της ανθρώπινης λογοτεχνίας», όπως δηλώνει ο ίδιος, περιγράφοντας την ανώτερη δύναμη που τον ώθησε στην «αφήγηση» που η πόλη αδημονεί να κοινωνήσει.




Ορυχείο Ίψεν: η ελπίδα ήρθε;
05/10/2015 | 21:00 - 07/10/2015 | 21:00
MAISON CRYSTAL
Τιμές εισιτηρίων: 10€, 8€ (φοιτητές)


Η νέα εκδοχή της βραβευμένης παράστασης Ορυχείο Ίψεν: Ένας εχθρός του λαού συναντάει το λαό.

Η παράσταση αποκτά νέα, διαφορετική θεατρική φόρμα, αυτή της διάλεξης-παράστασης (lecture-performance): τρεις περφόρμερς – Γιώργος Τούλας, Χάρης Πεχλιβανίδης, Κορίνα Βασιλειάδου – αναλαμβάνουν να παραστήσουν μια σκηνική αναζήτηση γύρω από τα όρια της τέχνης, της πολιτικής και της επικαιρότητας, με αφορμή την παράσταση Ορυχείο Ίψεν: Ένας εχθρός του λαού συναντάει το λαό .

Αυτή τη φορά επιχειρούν να φέρουν στη σκηνή την παράσταση Ορυχείο Ίψεν: Ένας εχθρός του λαού συναντάει το λαό, που έγινε στο Δημαρχείο Θεσσαλονίκης, να μοιραστούν τον αντίκτυπο που είχε και εξακολουθεί να έχει στη θεατρική -και όχι μόνο- πραγματικότητα της πόλης αλλά και να εξετάσουν την εξέλιξη της ειδησεογραφίας στον ελλαδικό χώρο από την εποχή της πρώτης παρουσίασης.

Σύλληψη/Σκηνοθεσία : Κορίνα Βασιλειάδου, Χάρης Πεχλιβανίδης.
Με τους: Γιώργο Τούλα, Κορίνα Βασιλειάδου, Χάρη Πεχλιβανίδη.
Κατασκευή μάσκας: Μάρθα Φωκά




Ο νεκρός επιστρέφει στην αγαπημένη του
06/10/2015 | 21:00
ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Τιμές εισιτηρίων: Είσοδος: 10€, 8€ (φοιτητές) Προσκλήσεις σε κατόχους κάρτας ανεργίας

Από τους Jernej Lorenci, Theatre Kranj και Ptuj City Theatre

Η Μίκα αγαπούσε τον Έιντζελ, ο Έιντζελ αγαπούσε τη Μίκα, όμως η αγάπη τελείωσε με το θάνατο του Έιντζελ. Ή δείχνει να τελειώνει. Αρνούμενη να «συνεχίσει» με μια νέα ζωή που ο περίγυρος θέλει να της επιβάλει, η Μίκα επιλέγει να μην αφήσει το θάνατο να διαλύσει το μύθο της αιώνιας αγάπης.

Δεν μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι ζώντας «κάπου ανάμεσα», δεν υπάρχουν ενδιάμεσες λύσεις, δεν μπορεί κανείς να υπόκειται, από τη μια, στους νόμους του έρωτα και, από την άλλη, να δίνει λογαριασμό στη σύμβαση του πραγματισμού.

Μια βαθιά ρομαντική παράσταση για το σπάσιμο των ορίων και για τις πράξεις εκείνες που για πολλούς θεωρούνται ακραίες, για κάποιους άλλους όμως είναι ακραία ξεκάθαρες ως θέση ζωής.

Αν και γράφτηκε πριν από 32 χρόνια, το έργο είναι τόσο δυνατά μοντέρνο και ρυθμικά εφαπτόμενο με το σήμερα, που δεν φοβάται ούτε τα ύψη ούτε τις συγκρίσεις. Μινιμαλισμός, παρεμβολές σιωπών, έρημος, ουρανοί, εσωτερικές εντάσεις αλλά και τραγούδια, θόρυβοι, θρήνοι και όλα τα βοερά παραφερνάλια του κόσμου, όπως αντιδρά σε τέτοιου είδους επιλογές: ο θεατής καλείται να αντιμετωπίσει τους υποσυνείδητους μηχανισμούς της αγάπης, που ωθούν σε «άλογες» πράξεις, και ταυτόχρονα να αφυπνιστεί και να εμπλουτίσει τη φαρέτρα του με όνειρα που επεξηγούν και προτείνουν μια άλλη ζωή.

Μια παράσταση τολμηρά πρωτοποριακή, ριζοσπαστική και ποιητική από τον κορυφαίο αυτή τη στιγμή Σλοβένο σκηνοθέτη Jenej Lorenci, πολυβραβευμένη και υμνημένη για την έξοχη προσέγγισή της στο θέμα του έρωτα αλλά και τα σπάνια μουσικά της ηχοχρώματα.


Σε συνεργασία με το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης.





Exulat […poeta in terra…]
09/10/2015 | 21:00
ΑΛΑΤΖΑ ΙΜΑΡΕΤ
Είσοδος ελεύθερη

Το «Exulat […poeta in terra…]» είναι μια σπονδυλωτή σκυταλοδρομία ποίησης και επιτέλεσης, όπου διερευνώνται τα όρια μεταξύ γραπτού και προφορικού ποιητικού λόγου, με έμφαση στη σωματοποίηση της ποίησης, καθώς και στην ποικιλότροπη διάδραση της ποιήτριας-ποιητή με το κοινό.


Συμμετέχουν με ποιητικές επιτελέσεις οι ποιήτριες-ποιητές: Κατερίνα Ηλιοπούλου (με τη σύμπραξη του εικαστικού Γιάννη Ισιδώρου), Φοίβη Γιαννίση, Γιάννης Στίγκας, Βασίλης Αμανατίδης (με την σύμπραξη της εικαστικού Ράνιας Εμμανουηλίδου), Μάριος Χατζηπροκοπίου, Λένια Ζαφειροπούλου και Ζαφείρης Νικήτας.



Μια μέρα, όπως κάθε μέρα...
14/10/2015 | 21:00 - 15/10/2015 | 21:00
ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΕΤΟΝ
Τιμές εισιτηρίων: 12€, 10€ (μειωμένο)

Μια μέρα, όπως κάθε μέρα, σε ένα διαμέρισμα από τα χιλιάδες διαμερίσματα της Αθήνας, αυτά με τα κουφώματα ασφαλείας και τους βολικούς καναπέδες τους, σε κατάσταση αμόκ. Ή η ανουσιότητα του να ζεις

Της Λένας Κιτσοπούλου

Ο μακρύτερος τίτλος θεατρικού έργου που γράφτηκε ποτέ; Μπορεί! Σε μια παράσταση όπου οι δυο ήρωες ανατρέπουν, κατά το συνήθη «κιτσοπουλικό» τρόπο, όλα τα κλισέ της δράσης, των διαλόγων και των επί σκηνής πεπραγμένων, με τη δομή της θεατρικής σύμβασης να προκύπτει από την εντέχνως τορπιλισμένη «μη δράση», την έλλειψη μουσικής, φωτισμών και σκηνικών εφέ, παράγοντας έτσι τον απόλυτο ρεαλισμό, τα πρόσωπα θεατών και πρωταγωνιστών έσονται σχεδόν «εις ένα». Είναι το ζητούμενο.

Οι εκατοντάδες ιστορίες ασημαντότητας των βίων μας παράγουν μια τολμηρή εκδοχή της πλήξης, της αναισθησίας, του αφασικού τίποτα και του ανερμάτιστου που μας περιλούζει.

Υπαρξιακά αδιέξοδα που εντέχνως χρησιμοποιούν τη βωμολοχία, την ειρωνεία και τον κυνισμό ως «τρόπο έκφρασης» αλλά και «επικοινωνίας», ηθοποιοί που δεν ξέρεις αν ερμηνεύουν το ρόλο τους ή τον εαυτό τους, απουσίες νοήματος αλλά και μυρωδιά «απάτης» που αφήνεται να αιωρείται για το αν αυτό που παρακολουθούμε είναι καλοδουλεμένο «μη σενάριο» ή αυτοσχεδιασμός στα όρια της προβοκατόρικης κοροϊδίας, συνθέτουν ένα έργο που θα συζητηθεί αλλά και θα προκαλέσει!

«Με πληγώνει αυτό που είναι ο άνθρωπος. Αυτό το οποίο σιχαίνομαι σ' αυτόν, αποδεικνύεται κάθε φορά. Με κάνει να αισθάνομαι μόνη. Με κάνει να φοβάμαι. Μετά, ευτυχώς, παίρνω τις ενέσεις από το καλό και το όμορφο που υπάρχει γύρω μου και επανέρχομαι». Γνήσιο παιδί του «αστικού δράματος» και προσεγγίζοντας τη σύγχρονη απελπισία με κώδικες που πατούν στο γερμανικό σκηνικό αλλά και τον αισθητικό μεταμοντερνισμό, μπολιάζοντάς τον όμως με την «ελληνικότητα» του περιβάλλοντος, κτιρίων, ανθρώπινων συμπεριφορών και συνιστωσών που ορίζουν τον τόπο μας, το έργο της Κιτσοπούλου αναμένεται να προκαλέσει το συνήθη «σεισμό», όπως συμβαίνει και με κάθε της, άλλωστε, παράσταση.




Η μητέρα του σκύλου
16/10/2015 | 21:00 - 18/10/2015 | 21:00
ΘΕΑΤΡΟ ΑΥΛΑΙΑ
Τιμές εισιτηρίων: 15€, 10€

Το μυθιστόρημα - ορόσημο του Παύλου Μάτεσι, «Η μητέρα του σκύλου», κυκλοφόρησε το 1990. Έκτοτε έχει πραγματοποιήσει αλλεπάλληλες επανεκδόσεις και μεταφράστηκε σε περισσότερες από τριάντα χώρες. Δηκτικό, χιουμοριστικό, δραματικό και ταυτόχρονα σουρεαλιστικό, το ευρύτατα αναγνωρισμένο πεζογράφημα του Μάτεσι αποτυπώνει τη δική του οπτική για ένα κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, με τρόπο που εναγκαλίζεται τις κοινωνίες όλου του κόσμου. Η ηρωίδα του βιβλίου, Ραραού, ενσαρκώνει το σύμβολο του ανθρώπου που δεν θα σταματήσει ποτέ να παλεύει στον καθημερινό στίβο της ζωής.

Τον ιδιαίτερο λογοτεχνικό κόσμο του Μάτεσι ζωντανεύει στο θέατρο ο Σταύρος Τσακίρης, ο οποίος σκηνοθετεί το έργο του συγγραφέα, με τη Δήμητρα Χατούπη στο ρόλο της Ραραού.

Η ζωή της Ραραού, «μεγάλης φίρμας της επιθεώρησης» όπως η ίδια αυτοσυστήνεται, ζωντανεύει στη σκηνή μέσα από το φλας μπακ εικόνων μιας κοινωνίας που προσπαθεί να τα «βολέψει» σε συνθήκες ανέχειας. Από την Κατοχή έως σήμερα, η πορεία της Ραραού, όπως αντίστοιχα και η πορεία της Ελλάδας, την οποία διατρέχει με τις αναμνήσεις της, είναι μια μάχη επιβίωσης. Ο αγώνας της είναι αδιάκοπος, κι εκείνη θα χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να βγει αλώβητη από αυτόν. Ακόμη και αν χρειαστεί να αποδράσει σε μια δική της πραγματικότητα.

Σκηνοθεσία - Δραματουργική επεξεργασία: Σταύρος Τσακίρης
Σκηνικά - Κοστούμια: Άγγελος Αγγελή
Δραματολόγος: Δήμητρα Πετροπούλου
Βοηθός Σκηνοθέτη: Έφη Ρευματά
Στο ρόλο της Ραραού: η Δήμητρα Χατούπη
Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί: Νίκος Γιαλελής, Γιάννης Δρίτσας, Χρήστος Ευθυμίου, Ηλίας Ζερβός, Στεφανία Κριεζή, Μαριλίτα Λαμπροπούλου, Τζίνη Παπαδοπούλου, Έφη Ρευματά, Μαριαλένα Ροζάκη.

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ