Monday, 6 April 2015

Be there | Μανώλης Ζαχαριουδάκης - «Cipher»

Δευτέρα 6 Απριλίου 2015 - Η αίθουσα τέχνης «έ κ φ ρ α σ η – γιαννα γραμματοπουλου» εγκαινιάζει την Τρίτη 21 Απριλίου 2015 ατομική έκθεση Ζωγραφικής του Μανώλη Ζαχαριουδάκη (ΜΣΑΖ) με γενικό τίτλο «Cipher» (=κρυπτογράφημα). Ο Μανώλης Ζαχαριουδάκης παρουσιάζει μια σειρά έργων μεγάλων διαστάσεων από χαρτί, της περιόδου 2014-2015. Πρόκειται για βαριά χάρτινα τελάρα, κατασκευασμένα από χαρτοπολτό, στα οποία η εικόνα είτε απουσιάζει, είτε περιορίζεται σε σχεδόν αόρατα, ακανόνιστα πλέγματα και μερικές πινελιές. Το απτό, το υλικό, το βαρύ χάρτινο τελάρο δεν λειτουργεί ως φορέας ή υπόστρωμα για το έργο, είναι το ίδιο το έργο, συγχρόνως η ύλη και το νόημά του, ενώ η κίτρινη «κορνίζα» που το περικλείει, πλασμένη επίσης από χαρτοπολτό, είναι στοιχείο που οριοθετεί και τονίζει το έργο-αντικείμενο. Παράλληλα εκτίθενται μεγάλα ελαφριά πλέγματα, άτακτες συνθέσεις από λωρίδες εκτυπωμένου χαρτιού, που πυκνώνουν και αραιώνουν τυχαία, αφήνοντας να περάσει το φως, όπως στις φυλλωσιές των δέντρων.

Ο Ζαχαριουδάκης χρησιμοποίει το χαρτί (τελάρα από χαρτοπολτό ή χάρτινες επιφάνειες) ως φορέα της ζωγραφικής του εδώ και 25 χρόνια. Ωστόσο, σε αυτά τα έργα, δίνοντας έμφαση στη διαδικασία κατασκευής, δηλώνει απελευθερωμένος από την αφήγηση, το εικονιζόμενο νόημα ή μήνυμα. Όπως λέει, «η αφήγηση είναι αλλού, πάντοτε ήταν αλλού, ενώ ο θεατής μπορεί να δημιουργήσει και μια άλλη, δική του αφήγηση». Σε αυτή την άλλη αφήγηση εντάσσονται κάποια κρυπτογραφικά στοιχεία στην επιφάνεια των έργων του, QR Code που περιέχουν τον τίτλο των έργων καθώς και «αστερισμοί» από χρωματικές κηλίδες, ορατοί μόνο στο σκοτάδι.

Ο Μανώλης Ζαχαριουδάκης (ΜΣΑΖ) γεννήθηκε στην Αθήνα το 1958. Σπούδασε σχέδιο στο φροντιστήριο Τ. Ρήγα, ενώ το 1984 αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών (Πτυχίο από το εργαστήριο του Νίκου Κεσσανλή). Εκτός από τη ζωγραφική, ασχολείται με «γραφικά» των κομπιούτερ και εικονογραφήσεις. Το 2001 εκδόθηκε το μυθιστόρημα του «Προϊστορικό Ρεστοράν» από τις εκδόσεις Κέδρος. Το 2003 έγινε δεκτός από το Princeton University των ΗΠΑ ως επισκέπτης καλλιτέχνης. Το 2011 εκδόθηκε το βιβλίο του «Ζωγραφική, οδηγίες χρήσεως»,
εκδόσεις Μεταίχμιο. Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές και τις πινακοθήκες Σουτζου, Αβέρωφ, Ρόδου, ΜΜΣΤ. Έχει παρουσιάσει 21 ατομικές εκθέσεις, κυρίως στην Αθήνα. Επίσης έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις με τελευταίες το 2014: “Myths, memories and mysteries : how artists respond to the past” at The Scottish Historic Building Trust, Edinburgh και “Nautilus” στην Bozar στις Βρυξέλλες.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.