Thursday, 19 March 2015

Γκέλας | Αποτυπώνοντας την παγκόσμια κληρονομιά στην αιωνιότητα

Πέμπτη 19 Μαρτίου 2015 - Η ιστορία τριών πολιτισμών και 3000 χρόνων αποτυπώνεται στα έργα του ομογενή καλλιτέχνη Γκέλα Κεσίδη, και στο ντοκιμαντέρ του Σπύρου Αμοιρόπουλου  που είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε στο πλαίσιο του 17ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Όπως δήλωσε στην αρχή του ντοκιμαντέρ ο σκηνοθέτης το έναυσμα προκειμένου να γυριστεί η ταινία δόθηκε κατά την διάρκεια ενός Συμποσίου της Greek Marble Initiative  κατά την διάρκεια του οποίου ο κ. Αμοιρόπουλος συναντήθηκε και εκτέθηκε στο έργο του Γκέλα και όπως δήλωσε και ο ίδιος γοητεύθηκε και εμπνεύστηκε να γυρίσει μία ταινία αφιερωμένη σε αυτό τον χαρισματικό γλύπτη.

Ο σκηνοθέτης χωρίζει την ταινία σε τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος ο Γκέλας συστήνεται στο κοινό παρουσιάζοντας με συνοπτικό τρόπο την ζωή του, τον τρόπο έμπνευσης των έργων του όπως επίσης την τεχνοτροπία που ακολουθεί. Τέλος, στον επίλογο το ντοκιμαντέρ  εστιάζει στην διεθνή φήμη που έχει χτίσει ανά την πάροδο του χρόνου ο Γκέλας και την σχέση του με τους άλλους γλύπτες που έχει συνεργαστεί κατά την διάρκεια της  Greek Marble Initiative και σε άλλες εικαστικές  εκδηλώσεις. Κατά την διάρκεια της ομιλίας του γλύπτη υπάρχει η ομαλή παρέμβαση ομιλητών και κριτικών τέχνης οι οποίοι εκφράζουν την άποψή τους για το έργο του Γκέλα.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να αναφέρω ενδεικτικά λίγα λόγια για τον Γκέλα Κεσίδη. Ο γλύπτης είναι Έλληνας γεννημένος στην Γεωργία  και μυημένος στον χώρο της τέχνης από τα δεκατέσσερά του χρόνια. Απόκτησε τις  βάσεις του έργου του στην Τιφλίδα της Γεωργίας και συγκεκριμένα στο   Τμήμα Γλυπτικής στην  Ανώτατη Ακαδημία Καλών Τεχνών, στο οποίο διδάχτηκε την σύμπραξη Ανατολικών και Δυτικών στοιχείων στην γλυπτική όπως επίσης την αγάπη για την ιστορία και την μυθολογία. Ο συνεκτικός δεσμός στο έργο του Γκέλα είναι η αγάπη για το ανθρώπινο σώμα την οποία αποτυπώνει και στο έργο του “Περσεφόνη” το οποίο φιλοτεχνεί στο δεύτερο κομμάτι της ταινίας,  όπως επίσης και η απουσία του χρόνου στα πιο πολλά έργα του, η οποία διαφαίνεται μέσα από το επιτηδευμένο ατελές των μορφών του.

Συνοψίζοντας, το ντοκιμαντέρ το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον ως προς την θεματολογία του και τον λιτή σκηνοθεσία η οποία συντέλεσε στην ανάδειξη του γλύπτη μέσα από την δημιουργία του έργου του “Περσεφόνη” μπροστά στην κάμερα. 


Μάθετε περισσότερα για το ντοκιμαντέρ "Γκέλας" (2014) ΕΔΩ.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.