Wednesday, 18 March 2015

Λόλα Νικολάου, Γιώργος Λαζόγκας, Δημήτρης Λάμπρου, Δημήτρης Εφέογλου

Τετάρτη 18 Μαρτίου 2015 - "Γιώργος Λαζόγκας, Δημήτρης Λάμπρου, Δημήτρης Εφέογλου" είναι ο τίτλος της έκθεσης έργων που εγκαινιάζει αύριο Πέμπτη 19 Μαρτίου στις 19.00 στην ομώνυμη γκαλερί της στο κέντρο της Θεσσαλονίκης η Λόλα Νικολάου, και ήταν μεγάλος πειρασμός για μένα να προσθέσω και το δικό της όνομα κατά παράθεση στο τιτλικό Hall of Fame.

Αν ο όρος "Hall of Fame" σας μοιάζει βαρύς ή άτοπος, θα πρέπει να αναλογιστείτε αφενός το βάρος του ονόματος και της τέχνης του εννοιολογικού καλλιτέχνη Γιώργου Λαζόγκα, όσο και το αξιακό του χώρου της παρουσίασης των έργων, μιας γκαλερί που έχει διαγράψει έναν κύκλο  μεγαλύτερο των 20 ετών φέρνοντας στην Θεσσαλονίκη τα ονόματα που καθόρισαν την σύγχρονη τέχνη. Όμως, ο χαρακτηρισμός δεν ταιριάζει μονάχα στον τιμημένο φιλοξενούμενο και τον ξενιστή, όσο και στους δύο νεαρότερους δημιουργούς.

Επισκεπτόμενος την έκθεση πριν το άνοιγμα της, είχα την ευκαιρία να δω με την ησυχία μου τόσο τα έργα του Δημήτρη Λάμπρου, όσο και τα έργα του Δημήτρη Εφέογλου. Στα βήματα του Δασκάλου του Λαζόγκα, τα έργα του Λάμπρου "παραπέμπουν στην προσωπική μνήμη ως βασική λειτουργία και αναπόσπαστο συστατικό των εικόνων του, οδηγεί με μια αταλάντευτη γραμμή-γραφή στο τελικό αποτέλεσμα που φανερώνεται αποκαλυπτικά με μια μυστικιστική χροιά. Το παρελθόν φιλτράρεται μέσα από το παρόν και αναδύεται δυναμικά ως ένα φαντασιακό όραμα με υβριδικές ονειρικές μορφές που εμπεριέχουν μορφοπλαστικά και εννοιολογικά την έννοια της μεταμόρφωσης", καθώς διάβασα στο αναρτημένο κείμενο επιμέλειας, και δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να το τοπθετήσω λεκτικά καλύτερα.

Θα πρέπει να επιλέξω τα δικά μου λόγια για να σας μιλήσω για τα νεότερα έργα του Εφέογλου, ενός νέου καλλιτέχνη που είχα την τύχη να παρακολουθήσω στενά την εξέλιξη της δουλειά του εδώ και 5 χρόνια. Εξ αρχής μου έκανε εντύπωση η πολυεπίπεδη ανάγνωση των ανεικονικών σχεδίων του, η τόλμη στην αναζήτηση μορφών και αποτυπώσεων που απαιτούν μία προσωπική αλήθεια ιδιαίτερα πραγματωμένη ώστε να τολμήσει να σηκώσει την φωνή της και να δηλώσει την παρουσία της, από τα πρώτα κιόλας έργα που εξέθεσε, σε ομαδική έκθεση. Ο ίδιος, είναι ένας απόλυτα σεμνός και σκληρά εργαζόμενος καλλιτέχνης, που δεν θα κοιμηθεί, δεν θα φάει, δεν θα απολαύσει την παρέα των φίλων του αν δεν τελειώσει το έργο πρώτα, επιδεικνύοντας κάτι από την στόφα καλλιτεχνών μιάς άλλης εποχής. Τα έργα του -μήτε πλάσματα, μήτε πράγματα, αλλά περισσότερο καταστάσεις- διατρέχονται από τα ποτάμια μια ήρεμης αλλά εξαιρετικά στιβαρής δύναμης, και κάθε μόριο μελανιού που τα αποτελεί μοιάζει να έχει βρει την θέση του στο σημείο του χαρτιού που, από την ώρα που παράχθηκε, μοιάζει να γεννήθηκε για να εκπληρώσει αυτή την συνάντηση.

Θα μπορούσε κάποιος να θεωρήσει διαβάζοντας αυτές τις γραμμές ότι θεωρώ πως ο Εφέογλου υπερτερεί έναντι των συνεκθετών του, αλλά θα ήταν λάθος. Ο φιλότεχνος αναγνώστης, είναι καλό να θυμάται ότι αποτελεί προνόμιο της πραγματικής τέχνης να μην συγκρίνεται, αλλά να συντίθεται από όλες τις φωνές, όλες τις απόψεις, όλα τα σπαράγματα και όλες τις παραστάσεις, ώστε να γεννηθεί όχι παρθένα, αλλά ολοκληρωμένη. Ο Εφέολγου φαίνεται να έχει βρει τον δρόμο του, οπότε το μόνο που έχω ολόψυχα να ευχηθώ είναι "καλή πορεία". Οι συγκρίσεις είναι ανούσιες και περιττές.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.