Wednesday, 25 February 2015

Zyklon, ή Το πεπρωμένο -Μία παράσταση για τον όλεθρο

Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2015 - Η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης,  σε συνεργασία με το Θέατρο Black Box,  με αφορμή την 72η επέτειο της αναχώρησης του πρώτου τρένου με 2800 Θεσσαλονικιούς Εβραίους συμπολίτες μας από την γενέτειρα πόλη τους Θεσσαλονίκη προς τον τόπο του μαρτυρίου τους στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου (15-3-1943 – 15-3-2015),  θα παρουσιάσει μία θεατρική παράσταση αλλιώτική από τις περισσότερες, την Κυριακή 15 Μαρτίου 2015, ώρα 18.00, στο Θέατρο Black Box (Βασ. Όλγας 65 & Φλέμινγκ 2)  σε μια ειδική παράσταση μνήμης του έργου του Θανάση Τριαρίδη.

Η παράσταση τελεί υπό την σκηνοθεσία του Γιάννη Παρασκευόπουλου, και τελείται υπό την αιγίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης. Παίζουν η Ιωάννα Παγιατάκη και ο Κωνσταντίνος Γαβαλάς, και είναι φιερωμένη στη διαρκή πληγή του Ολοκαυτώματος, για την αγωνία της μνήμης, για την ανάγκη του αναστοχασμού. Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό, εντούτοις, επειδή όι διοργανωτές αναμένουν ότι θα υπερκαλυφθούν οι θέσεις, παρακαλείστε αν ενδιαφέρεστε να παρακολουθήσετε την παράσταση να κλείσετε θέση στο τηλ. 2310 829254.


Ο τίτλος του έργου παραπέμπει στο αέριο Zyklon B, το μέσο θανάτωσης των κρατουμένων του Άουσβιτς. Ένα έργο, σύμφωνα με τον συγγραφέα του, «για τη μνήμη του ολέθρου του Ολοκαυτώματος, για την ανυπόφορη Ιστορία που εισβάλλει στο ανυπεράσπιστο παρόν των ανθρώπων». Στους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους εμφανίζονται η Ιωάννα Παγιατάκη και ο Κωνσταντίνος Γαβαλάς. Την πρωτότυπη μουσική συνθέτει ο Μάνος Μυλωνάκης, ενώ τη σκηνογραφία υπογράφει η Σοφία Παπαδοπούλου. Η παράσταση θα ξεκινήσει από το BlackBox της Θεσσαλονίκης το Μάρτιο του 2015 – για να ακολουθήσουν κατόπιν παραστάσεις στην Αθήνα αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας.

Υπόθεση του έργου
Ένας άντρας και μια γυναίκα συναντιούνται στη δίδυμη κάψουλα ενός διάσημου παιχνιδιού roller coaster του Ζyklon. Βασική προϋπόθεση του παιχνιδιού είναι ότι κατά τη διάρκειά του, αυτοί οι δύο άνθρωποι δε θα ιδωθούν ποτέ. Μέσα στον προγραμματισμένο από το παιχνίδι εγκλεισμό τους και έχοντας την ελευθερία να πούνε ό,τι θέλουν ξέροντας πως ποτέ δε θα συναντηθούν, κατασκευάζουν ταυτότητες, επινοούν “εαυτούς”, θυμούνται ιστορίες, και -σχεδόν μοιραία- ανατρέχουν στην παρελθοντική (;) κτηνωδία του Ολοκαυτώματος, των θαλάμων εξόντωσης και του αερίου Zyklon B. Με την ευκολία που τους εξασφαλίζει η απόσταση των χρόνων, φτιάχνουν σενάρια και στήνουν υποθετικές «παλαιές ιστορίες κραταιής αγάπης». Όμως κάποια στιγμή οι δύο αυτοί άνθρωποι, θα καταλάβουν πως πλέον δεν υπάρχει επιστροφή από τους «εαυτούς» που δημιούργησαν: η Ιστορία που θυμήθηκαν τους κυριεύει, η υποθετική αγάπη τους γίνεται Πεπρωμένο. Θα καταλάβουν εν τέλει, πως το αέριο Zyklon Β ίσως να βρίσκεται στον εξαερισμό του χώρου στον οποίο βρίσκονται. Ένας ρομαντικός εφιάλτης για την κραταιή αγάπη, για την δύναμη του Πεπρωμένου, για την μεγάλη συνάντηση των ανθρώπων.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.