Thursday, 15 January 2015

Γιώργος Τσάρας | Je suis non Charlie Hebdo

Εγκατάσταση: Γιώργος Τσάρας


Εκατοντάδες σοροί βρίσκονται σκορπισμένες σε δάσος στη Νιγηρία, στα σύνορα με το Τσαντ, μετά από επίθεση της ισλαμιστικής οργάνωσης Μπόκο Χαράμ στην πόλη Μπάγκα. Εκφράζονται φόβοι για 2.000 νεκρούς, με τη Διεθνή Αμνηστία να μιλά για «την πιο αιματηρή σφαγή» στην ιστορία των επιθέσεων της Μπόκο Χαράμ. Ο επικεφαλής της περιοχής, Μπάμπα Αμπά Χασάν, είπε ότι τα περισσότερα από τα θύματα είναι παιδιά, γυναίκες και ηλικιωμένοι που δεν μπορούσαν να τρέξουν όταν οι ένοπλοι εισέβαλαν στην Μπάγκα, εκτοξεύοντας ρουκέτες και γαζώνοντας με σφαίρες τους κατοίκους. Ανακοίνωση της Διεθνούς Αμνηστίας ανέφερε ότι υπάρχουν πληροφορίες ότι οι νεκροί μπορεί να φτάνουν τους 2.000”.
Διεθνής ειδησεογραφία, 10/01/2015


Τουλάχιστον δώδεκα είναι οι νεκροί ο απολογισμός της ένοπλης επίθεσης που πραγματοποιήθηκε στα κεντρικά γραφεία του περιοδικού κόμικ «Charlie Hebdo» στο Παρίσι. Οι κομικογράφοι Charb, Cabu, Wolinski και Tignous είναι νεκροί. Πρόκειται για την πιο πολύνεκρη επίθεση που σημειώθηκε στη Γαλλία από το 1835. «Nous sommes Charlie»/ «Je suis Charlie» («Είμαστε όλοι Charlie»/ «Είμαι Charlie») ήταν η άμεση αντίδραση στους ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης, αμέσως μόλις έγινε γνωστή η αιματηρή επίθεση στην εφημερίδα. Το hashtag έγινε trending topic στο Twitter. Σε μία ιστορική συγκέντρωση, τη μεγαλύτερη από την απελευθέρωση του Παρισιού από τους ναζί το 1944, τεράστια πλήθη ύψωσαν στη γαλλική πρωτεύουσα δυνατή φωνή υπέρ της ελευθερίας και της δημοκρατίας μετά το μακελειό στο Charlie Hebdo και το διήμερο τρόμου που ακολούθησε. Δεκάδες ηγέτες από την Ευρώπη και όλο τον κόσμο έδωσαν το «παρών» στην Πορεία Ενότητας, γεγονός εξίσου πρωτοφανές στην ιστορία... Συγγενείς των θυμάτων του τριήμερου εφιάλτη που έζησε η Γαλλία και συνάδελφοι των σκιτσογράφων που θρηνεί η εφημερίδα Charlie Hebdo βρέθηκαν στην κεφαλή της Πορείας Ενότητας. Εκτιμάται ότι δύο εκατομμύρια άνθρωποι πλημμύρισαν το Παρίσι, και άλλο ένα εκατομμύριο διαδήλωσε σε όλη τη Γαλλία, για να υψώσουν τοίχος στο φόβο και να υπερασπιστούν τις αξίες της ελευθερίας και της δημοκρατίας απέναντι στον κίνδυνο της τρομοκρατίας και του θρησκευτικού εξτρεμισμο”.

Διεθνής ειδησεογραφία, 09/01/2015


Είμαι ανώνυμος από την Μπάγκα. Δεν με ξέρεις και το όνομα μου δεν βρίσκεται στα χείλη των ηγετών του κόσμου. Για μένα, δεν θα συγκεντρωθούν 2 εκατομύρια άνθρωποι “να πολεμήσουν τον τρόμο”, να υπερασπιστούν την Δημοκρατία, να δηλώσουν ότι δεν φοβούνται. Για μένα μάτια δεν θα κλάψουν από συγκίνηση και κεφάλια δεν θα σταθούν ψηλά με αποφασιστικότητα. Για μένα οι Anonymous δεν θα “κατεβάσουν” τις ιστοσελίδες όσων συμφωνούν ιδεολογικά με τους δολοφόνους μου. Οι κάτοικοι της πόλης μου, που είδαν ενόπλους τις τελευταίες δέκα μέρες να διατρέχουν τους δρόμους της και να πυροβολούν όσους ήταν ανήμποροι να τρέξουν ή μικροί σε ηλικία για να καταλάβουν τον κίνδυνο, δεν μπορούν να συγκεντρωθούν μπροστά στο μνημείο της Δημοκρατίας, ούτε να τιμήσουν το άυλο μνημείο της “ελευθερίας του Λόγου”. Για μένα δεν θα συζητήσεις με συγκίνηση και οργή στο facebook, δεν θα “κελαηδήσεις”στο Twitter, δεν θα δημοσιεύσεις φωτογραφίες από το Instagram. Εγώ δεν είμαι Charlie Hebdo, και ποτέ δεν θα μάθεις το όνομα μου.

Το σκοτάδι του Φασισμού καλύπτει τον κόσμο: δεν έχουμε την πολυτέλεια να κοιτάμε μονάχα προς μία κατεύθυνση πια. Η απώλεια κάθε ανθρώπινης ζωής έχει το ίδιο βάρος.

Από τις 15 Ιανουαρίου μέχρι τις 14 Φεβρουαρίου η Myrό Gallery (Νικηφόρου Φωκά 8, στο κέντρο της Θεςσσαλονίκης) έχει την τιμή να φιλοξενεί στον χώρο της Βιτρίνας της μια εικαστική εγκατάσταση του γλύπτη και καθηγητή του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ Γιώργου Τσάρα, η οποία εκτείνεται εκατομμύρια μίλια σε χώρο νοητό, αγκαλιάζει την γη και μας διδάσκει ότι πρέπει να κοιτάζουμε και τους τρόμους στις σκιές και όχι μονάχα εκεί που πέφτουν τα φώτα. 

Εγκαίνια/Αποκαλυπτήρια: Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2015 στις 20.00

Nous sommes non Charlie Hebdo (Δεν είμαστε ο Charlie Hebdo) αλλά ο εαυτός μας και ο αντικατοπτρισμός της κοινωνίας μας, και, ως τέτοιος, πρέπει να αναλάβουμε το μερίδιο της ευθύνης που μας αναλογεί. 

 

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.