Wednesday, 14 January 2015

EDITO Ιανουαρίου 2015 | Πρόκληση ενδιαφέροντος - η σύγχρονη Ελληνική τέχνη που αλλάζει

Μεσούντος θέρους, ήτοι, σε απλά ελληνικά, το περασμένο καλοκαίρι, τις ημερομηνίες του Ιουνίου που κλείναμε την Myrό Gallery, ώστε να επικεντρωθούμε στο 2ο Συμπόσιο της Greek Marble Initiative, έγραψα και δημοσίευσα μία πρόσκληση ενδιαφέροντος προς κάθε εικαστικό καλλιτέχνη που θα ήθελε να εκθέσει στη γκαλερί. 104 καλλιτέχνες μου απέστειλλαν προτάσεις και μία από αυτούς ήταν και η Βαλεντίνη Μαυροδόγλου, που, σχεδόν έξι μήνες μετά και αυτό τον μήνα, εγκαινιάζει την έκθεση της στον χώρο μας Myrό Project Room. Έχουν προηγηθεί ακόμα 3 ατομικές εκθέσεις, 1 project, και 1 ομαδική έκθεση με καλλιτέχνες που προέκυψαν από εκείνη την πρόσκληση ενδιαφέροντος, ενώ, στην συνέχεια της σεζόν υπάρχουν καμιά δεκαριά ακόμη. Προφανώς δεν είναι όλες οι προτάσεις τέτοιες που να μας δίνουν την δυνατότητα να προωθήσουμε την δουλειά τους. Εντούτοις, ως συμπεράσματα της ενδελεχούς εξέτασης αυτών των portfolios, μου έκαναν εντύπωση δύο πράγματα. Πρώτο και κύριο το γεγονός ότι περισσότερες από τις μισές δουλειές που είδαμε ήταν ανώτερες του μέσου όρου, και δεύτερον -ίσως και σημαντικότερο- ότι η συντριπτική  πλειοψηφία από αυτές τις πιο ενδιαφέρουσες δουλειές ανήκαν σε νέα παιδιά, σε καλλιτέχνες ηλικίας μικρότερης των 30 ετών.

Λεπταισθησία, νέες ιδέες, δάνεια από άλλες μορφές τέχνης χωρίς ταμπού, αναφορές στην πραγματικότητα ή ξεκομμένος κόσμος από αυτήν, τα χαρακτηριστικά ζωγραφικής, γλυπτικής, εγκαταστάσεων και χαρακτικών που είδαμε απάδουν από τις παρωπίδες και τον αυτοπεριορισμό που προκαλεί μία συγκρατημένη και άνευρη τέχνη που βλέπαμε γύρω μας με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις. Η ελληνική σύγχρονη τέχνη μαζεύει τις δυνάμεις της για να εκτοξευτεί, και πολλά νέα παιδιά επανδρώνουν το σώμα της.

Παράλληλα, πιο έμπειροι καλλιτέχνες, όπως η Όλια Δελλατόλα νέα σειρά με κεραμικά γλυπτά της οποίας φιλοξενούμε στον χώρο μας της Κόγχης αυτόν τον μήνα, μοιάζουν πιο ελεύθεροι καθώς τα "πρέπει" και τα "μη" του παρελθόντος εγκαταλείπουν τα μυαλά μιας ελληνικής αγοράς τέχνης μικρής μεν αλλά ορατής πλέον, επιδεκτικής σε είδη τέχνης που δεν περιορίζουν τα είδη που δέχονται να δουν σε μια αίθουσα σύγχρονης τέχνης στην ζωγραφική, την χαρακτική και τις εγκαταστάσεις. Οι επιτυχίες μας σε εμπορικό επίπεδο τον τελευταίο χρόνο, καταδεικνύουν αυτή ακριβώς την στροφή. Κώστας Καρακίτσος και  Μαρία Τσαούση (κεραμική), Giorgie Cpajak, Ciprian Hopirtean & Μιχάλης Βουζουνεράκης (σύγχρονη γλυπτική σε μάρμαρο), Χάρης Μητρούσης (σχέδιο) δείχνουν προς αυτή την κατεύθυνση.

Επιπρόσθετα, αυτή η δεκτικότητα ανοίγει τον δρόμο για νεότερα είδη, λιγότερο απεικονιστικά, περισσότερο εξπρεσσιονισμό, και αντισυμβατική χρήση υλικών. Με αγωνία περιμένω την υποδοχή των έργων της Alma Bakiaj από το κοινό μας στον χώρο του Πωλητηρίου μας. Πρόκειται για ένα μικρό project παρουσίασης έργων που αποτελούνται από αδρές προσωπογραφίες σε υδατογραφία προσώπων του οικείου περιβάλλοντος της βυθισμένες σε υγρή ρητίνη με μήττρα βαθιές ξύλινες κορνίζες. Η ρητίνη προσωπμειώνει το νερό σε στερεά μορφή.  Βλέπουμε τα πορτραίτα να πλέουν μέσα στα κάδρα τους, σε υγρό σε στερεά μορφή, καθώς σβήνουν ενόψει της αποκάλυψης του ενήλικου εαυτού. Αν και τα έργα είναι προς πώληση, δεν αντιμετωπίζουμε τέτοιες εκθέσεις εμπορικά, αλλά πειραματικά και ως προσεγγίσεις εξοικείωσης. Προπάντων λατρεύουμε τα σχόλια και ενθαρρύνουμε την συζήτηση. Είναι σημαντικό οι επισκέπτες να αντιλαμβάνονται ότι μία εικαστική έκθεση δεν είναι κάτι στατικό, αλλά μία ρέουσα μορφή επικοινωνίας.

Για το τέλος σε αυτό το φλύαρο σημείωμα μου άφησα την εντυπωσιακή έκθεση της κεντρικής αίθουσας, με ποιότητα εγγυημένη από τους εξαιρετικούς έλληνες και ξένους γλύπτες που συνεργάζονται με την Greek Marble Initiative, και με την υπογραφή του Σταύρου Μυρωνίδη στο στήσιμο και την γενικότερη επιμέλεια. Αδιαμφησβήτητα ξεχωρίζουν τα έργα των Ιωάννη Μπίζα, Οδυσσέα Τοσουνίδη, Ciprian Hopirtean, Giorgie Cpajak, και Kamen Tanev, πρώτων μεταξύ ίσων.

Επίλογο δεν θα έχει αυτό το σημείωμα: αυτόν θα τον γράψετε εσείς με τις εντυπώσεις και τα σχόλια σας. Σας περιμένουμε ο Σταύρος Μυρωνίδης, εγώ και όλοι οι καλλιτέχνες - εκθέτες, στην παρέα μας, μεθαύριο Πέμπτη 15/1 στις ΟΚΤΩ το βράδυ.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.