Wednesday, 28 January 2015

Edgar Degas' Scène de ballet to go under the hammer

Wednesday the 28th of January 2015 - Edgar Degas' 1885 oil on canvas, Scène de ballet, is to be offered at the Impressionist & Modern Art auction on 3 February 2015 at Bonhams New Bond Street. The work, a wonderful example of Degas' ground-breaking work in the mid-1880s, is estimated at £2,500,000-3,500,000.  Degas' fascination with the dancers of the Paris Opéra was the source of more than 1,000 paintings, pastels, charcoal drawings and prints, which together earned the artist the reputation as the greatest painter of the Paris ballet. He obsessively readdressed the subject, using it to explore a number of revolutionary styles and innovative techniques.

In Scène de ballet, Degas depicts not only the row of on-stage dancers in the background, but also the girls off-stage, stretching and chatting in the foreground. The artist sought to cover all aspects of the ballet, from the initial rehearsals and preparations through to the bright lights and thrilling spectacle of the final performance.  The ballet became for Degas a lens through which he could experiment with light, color and movement, all the while observing and documenting the contemporary social milieu. Performances brought together the social classes, providing a cross section of society, and Degas depicted the drawn, tired faces of the dancers, who usually came from the most impoverished area of the city, alongside the affluent and predatory abonnés (season-ticket holders) who hung around backstage to proposition the girls.


As such, a behind-the-curtain image such as Scène de ballet shares something of the social commentary of Degas' earlier paintings of café culture and brothels which established his fame. But this similarity of subject belies the significant difference between this 1885 painting and those which went before.  The mid-1880s was a crucial few years in Degas' development. Previously, the artist had been working in a tight, precise style founded on exquisite draftsmanship.

From around 1885, however, he developed a new style of which Scène de ballet is a prime example – looser, brighter, and more abstracted in form.  Works such as Scène de ballet represent a turning point for Degas. The skirts, faces and bodies of the dancers are conjured from clouds of pigment, while the stage-set background is created using layer upon layer of paint applied directly with the artist's thumbs. We see, too, the beginnings of the bursting vibrancy – ultramarines, turquoises, russets, cardamom reds, roses pinks and flashes of brightest yellows – for which his late bathers and dancers were so celebrated.  Only a year after Degas painted Scène de ballet, he took part in his final Impressionist group show, and began his withdrawal from the public art world. But his experimentation with the possibilities of color and form continued until his death in 1917, culminating in the staggeringly modern late works which 20th-century masters such as Picasso and Matisse found so inspiring.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.