Friday, 30 January 2015

Be there | Ο καλλιτέχνης ως βιωματικό υλικό: Ο σκηνοθέτης Βασίλης Μαζωμένος

Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2015 -  Η διαδικασία παραγωγής του καλλιτεχνικού αντικειμένου είναι μια διαδικασία προσωπικής ή συλλογικής βιωματικής σχέσης; Μια σειρά ζωτικών συναντήσεων για την διαδικασία παραγωγής του 'έργου'. Αυτά και άλλα ερωτήματα σχετικά με την σχέση του καλλιτέχνη με το έργο του και τον κόσμο θα απαντήσει στην τέταρτη συνάντηση καλεσμένος  ο Βασίλης Μαζωμένος,  απόψε το βράδυ, σε εκδ'ήλωση που οργανώνει ο χώρο "Ψυχολογία Τέχνη" στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Σκάβοντας με βασικό του εργαλείο το ασυνείδητο, ο καλλιτέχνης ανακάλυψε ότι η ίδια η Τέχνη είναι κρίση. Από τότε επιδόθηκε σε μια διαρκή διαδικασία να αποδείξει ότι είναι και κάτι πέρα από αυτό. Προς το παρόν μιμείται ανεπιτυχώς την αιωνιότητα, κοροϊδεύοντας  το θάνατο.

"Έχοντας την τάση να πιστεύουμε ότι ο καλλιτέχνης επιτελεί κοινωνικό έργο, οι συζητήσεις-παρουσιάσεις που θα πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο της Art Therapy, θα πλαισιωθούν από καλλιτέχνες ποικίλων εκφραστικών μέσων –ζωγραφική, γλυπτική, περφόρμανς, εγκαταστάσεις, 
θέατρο, ποίηση κ. ά- ώστε να ερευνηθεί εάν και πως τα διαφορετικά μέσα έκφρασης ανήκουν σ’ αυτή τη διαδικασία ‘παραγωγής’ ενός έργου το οποίο έχει ως τελικό αποδέκτη τον θεατή αλλά και συγχρόνως με ποιον τρόπο η διαδικασία αυτή εντάσσεται ή δεν εντάσσεται στον προσωπικό ή συλλογικό μύθο του καθενός μας"

Επιμέλεια-συντονισμός
Δρ. Δωροθέα Κοντελετζίδου,ιστορικός/θεωρητικός της τέχνης,Έλενα Τονικίδη,εικαστικός/art-therapist

Χώρος διεξαγωγής: Ψυχολογία-Τέχνη
Έναρξη 18.00
δηλώσεις συμμετοχής:  psychologyart@cyta.gr  &  psychotherapyart@yahoo.gr

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ