Monday, 15 December 2014

Kamen Tanev | Μετατρέποντας το μάρμαρο σε εύπλαστο υλικό

Ο κόσμος του Βούλγαρου Kamen Tanev είναι σαφής: με μια άρτια τεχνική, έχει καταφέρει να αναδείξει την πλαστικότητα των υλικών και των μορφών που επιλέγει με μοναδική μαεστρία.

Μπορεί ορισμένα έργα του, ειδικά τα torso, να φανερώνουν την αγάπη του για το ανθρώπινο σώμα, αγάπη που μοιράζονται πολλοί σύγχρονοι γλύπτες, ωστόσο ο Tanev εργάζεται κυρίως πάνω στην κατεύθυνση της αφαίρεσης. Αντιπαρέρχεται τη δυσκολία της λάξευσης σε μάρμαρο, γρανίτες κτλ και δαμάζοντάς τα προτείνει επιβλητικές γλυπτικές συνθέσεις, που διακρίνονται από ρυθμικότητα και συμμετρία, άλλοτε και από την αγωνία να συναρθρώσει στοιχεία σε δυναμικές συζεύξεις.


Με αναφορές στις επιστήμες της γεωμετρίας, της φυσικής ή της βιολογίας, ο Tanev αναδημιουργεί μια δική του τάξη στον τρισδιάστατο χώρο. Δίνει ιδιαίτερη έμφαση στις λεπτομέρειες παράξενων δομών, που με την επιλεγμένη μεγάλη κλίμακά τους τοποθετούνται σε νέα συμφραζόμενα.

Πολύ συχνά λεπτομέρειες των συνθέσεων αυτών παραπέμπουν στην πτύχωση, ανακαλώντας τη ρευστότητα ενός χυτού υλικού όπως το ύφασμα. Το μάρμαρο μετατρέπεται στα χέρια του Tanev σε ένα φαινομενικά εύπλαστο υλικό, του οποίου τα νερά αξιοποιούνται συνθετικά και χρωματικά.

Ωστόσο, η τάση να αποδοθεί η πτύχωση παραπέμπει και στο παιχνίδι του φανερού και του κρυμμένου, του πραγματικού και του φανταστικού, που κρύβεται πάντα πίσω από τα επιφαινόμενα. Με τρόπο που θυμίζει τον Christo, επίσης βουλγαρικής καταγωγής, o Tanev μεταφέρει στη γλυπτική μια παρόμοια τακτική: αποκαλύπτει μέσω της απόκρυψης. Αυτό που μοιάζει να κρύβεται κάτω από τα χυτά ‘υφάσματα’ μπορούμε μόνο να το φανταστούμε και να υποθέσουμε για την ακρίβεια της φόρμας του. Δεν το βλέπουμε όμως καθαρά.

Το περιθώριο αυτό που αφήνει ο Τanev στη φαντασία για τις συνθετικές λεπτομέρειες πολλών έργων του είναι το ίδιο που αναζωογονεί τα έργα του και τα φέρνει μπροστά στα μάτια μας ανανεωμένα, με την πλαστικότητα να ορίζει την πρόσληψή τους.

Θούλη Μισιρλόγλου, 
Ιστορικός της Τέχνης
Επιμελήτρια του ΜΜΣΤ

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.