Saturday, 13 December 2014

Ciprian Hopirtean | Έργα που ολοκληρώνονται στον νου και μιλάνε στην ψυχή

Μέσα από μια κατά βάση αφαιρετική, γεωμετρική γλυπτική μικρής και μεγάλης κλίμακας, ο Ρουμάνος Ciprian Hopirtean κατορθώνει να ψηλαφίσει τον κόσμο των συμβόλων και να υπογραμμίσει τη δυνατότητα της τέχνης να σημαίνει περισσότερα από αυτά που δείχνει.

Τα γλυπτά του με τη ρυθμική διαχείριση των όγκων και των σχημάτων, των γραμμών και της κάθε φόρμας, καθώς και με την αρμονική συμπαράθεση συχνά δυαδικών σχημάτων και δομών φανερώνουν την αγάπη του δημιουργού τους για τη συμμετρία, αλλά και την ικανότητά του να ανακαλεί συμβολισμούς που παραπέμπουν στην ίδια τη δημιουργία του σύμπαντος και το άπειρο. Με σχήματα μεγάλης συνθετικής καθαρότητας, σχεδόν προαιώνια, τα μεγάλης κλίμακας γλυπτά του αποτελούν απέριττες καλλιτεχνικές προτάσεις, συμπαγείς και δυναμικές.

Ανιχνεύοντας τις δυνατότητες της ανεικονικής γλυπτικής, ο Hopirtean ταυτόχρονα ανιχνεύει τη δυνατότητα της γλυπτικής ως είδους να εκπέμψει μια δυναμική, σχεδόν υπερβατική ενέργεια, που σε μεγάλο βαθμό επιτρέπει την ονειροπόληση. Πολλά από τα μικρής κλίμακας γλυπτά του γίνονται εξαιρετικός υποδοχέας της διάθεσης αυτής, αλλά και την προκαλούν. Από την άποψη αυτή το έργο του εμφανίζεται ήδη με μια μοναδική ιδιότητα: μας παραπέμπει στον κόσμο του ονείρου.

Ακόμη κι εκεί που οι επιφάνειες δεν έχουν όλες λειανθεί, ο Hopirtean ανοίγει και πάλι την πόρτα του ονείρου για αυτό που ‘δεν τελείωσε’, αυτό που παραμένει εκεί για να υπενθυμίζει το ανθρώπινο χέρι, τη δυνατότητα της πλαστικότητας, καθώς και τις πολλές δυνατότητες να ολοκληρωθούν τα έργα μέσα στο νου και τον ψυχικό κόσμο του θεατή τους. 

Θούλη Μισιρλόγλου, 
Ιστορικός της Τέχνης
Επιμελήτρια του ΜΜΣΤ


EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ