Saturday, 27 December 2014

Οδυσσέας Τοσουνίδης | Αφαίρεση με ευαισθησία, γεωμετρικές φόρμες με ζωή

Φωτό: Κώστας Καραθανάσης, Πάρης Καπράλος / All rights reserved by Myrό Antiques House 2013-14

Ο Οδυσσέας Τοσουνίδης είναι ένας γλύπτης με καταγωγή από τη Γεωργία που κινείται στο χώρο της αφαίρεσης, ακόμη κι όταν εκδηλώνει το ενδιαφέρον του για την ανθρώπινη μορφή. Ψιλόλιγνες φιγούρες αναδεικνύουν την ανεπτυγμένη ευαισθησία του δημιουργού τους για το συγκεκριμένο, ανακαλώντας μεγάλες παραδόσεις, από αυτή των κυκλαδίτικων ειδωλίων ή ακόμη και την κληρονομιά του Brancusi μέχρι τη γλυπτική, μαρμαροτεχνική παράδοση της Τήνου, όπου έχει κιόλας εκπαιδευτεί.

Στα πιο αφηρημένα έργα του, οι συνθέσεις αποκτούν το χαρακτήρα μιας μεγάλης γλυπτικής χειρονομίας, που δεν αναδεικνύει απλώς τα υλικά, αλλά κυρίως τη σχέση με το περιβάλλον, το οποίο γίνεται κομβικό μέρος του έργου. Οι γεωμετρικές φόρμες υπερβαίνουν τη φυσική υπόσταση και το συμπαγές της ύλης και προσδίδουν μέσα από τη λιτότητά τους πειθαρχημένο αρχιτεκτονικό και συμβολικό νόημα. Τα έργα του αυτά μετατρέπονται σε πύλες, σε ένα είδος καθρέφτη της σχέσης με τη φύση και το περιβάλλον όπου αυτά βρίσκονται.



Η ρυθμική επικοινωνία γραμμών, όγκων και σχημάτων, η τάση της αποδέσμευσης από το φυσικό νόμο της βαρύτητας, με λεπτεπίλεπτες φόρμες που μοιάζει πολλές φορές να τείνουν στο άπειρο, η δυναμική ενέργεια με την οποία το υλικό εμψυχώνεται, αποκαλύπτουν περιοχές αισθητικής απόλαυσης φυσικές και μαζί απρόβλεπτες, που θέτουν σε ενέργεια τις πνευματικές δυνάμεις του θεατή.

Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό στο έργο του Τοσουνίδη συνολικά: μεταθέτει την εμπειρία του θεατή στο πνευματικό επίπεδο. Ο γλύπτης, με τις ανεικονικές του φόρμες, δείχνει ότι χειρίζεται άνετα το πεδίο της γλυπτικής και, με στήριγμα τη γνήσια εσωτερική επαφή του με το μάρμαρο και τα ρυθμικά σχήματα των επιφανειών, κατορθώνει να ολοκληρώσει ένα ατομικό ιδίωμα ευαίσθητο και ταυτόχρονα δυναμικό, υλικό και ταυτόχρονα πνευματικό.

 Θούλη Μισιρλόγλου,
Ιστορικός της Τέχνης
Επιμελήτρια του ΜΜΣΤ

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ