Saturday, 27 December 2014

Οδυσσέας Τοσουνίδης | Αφαίρεση με ευαισθησία, γεωμετρικές φόρμες με ζωή

Φωτό: Κώστας Καραθανάσης, Πάρης Καπράλος / All rights reserved by Myrό Antiques House 2013-14

Ο Οδυσσέας Τοσουνίδης είναι ένας γλύπτης με καταγωγή από τη Γεωργία που κινείται στο χώρο της αφαίρεσης, ακόμη κι όταν εκδηλώνει το ενδιαφέρον του για την ανθρώπινη μορφή. Ψιλόλιγνες φιγούρες αναδεικνύουν την ανεπτυγμένη ευαισθησία του δημιουργού τους για το συγκεκριμένο, ανακαλώντας μεγάλες παραδόσεις, από αυτή των κυκλαδίτικων ειδωλίων ή ακόμη και την κληρονομιά του Brancusi μέχρι τη γλυπτική, μαρμαροτεχνική παράδοση της Τήνου, όπου έχει κιόλας εκπαιδευτεί.

Στα πιο αφηρημένα έργα του, οι συνθέσεις αποκτούν το χαρακτήρα μιας μεγάλης γλυπτικής χειρονομίας, που δεν αναδεικνύει απλώς τα υλικά, αλλά κυρίως τη σχέση με το περιβάλλον, το οποίο γίνεται κομβικό μέρος του έργου. Οι γεωμετρικές φόρμες υπερβαίνουν τη φυσική υπόσταση και το συμπαγές της ύλης και προσδίδουν μέσα από τη λιτότητά τους πειθαρχημένο αρχιτεκτονικό και συμβολικό νόημα. Τα έργα του αυτά μετατρέπονται σε πύλες, σε ένα είδος καθρέφτη της σχέσης με τη φύση και το περιβάλλον όπου αυτά βρίσκονται.



Η ρυθμική επικοινωνία γραμμών, όγκων και σχημάτων, η τάση της αποδέσμευσης από το φυσικό νόμο της βαρύτητας, με λεπτεπίλεπτες φόρμες που μοιάζει πολλές φορές να τείνουν στο άπειρο, η δυναμική ενέργεια με την οποία το υλικό εμψυχώνεται, αποκαλύπτουν περιοχές αισθητικής απόλαυσης φυσικές και μαζί απρόβλεπτες, που θέτουν σε ενέργεια τις πνευματικές δυνάμεις του θεατή.

Κι αυτό είναι το πιο σημαντικό στο έργο του Τοσουνίδη συνολικά: μεταθέτει την εμπειρία του θεατή στο πνευματικό επίπεδο. Ο γλύπτης, με τις ανεικονικές του φόρμες, δείχνει ότι χειρίζεται άνετα το πεδίο της γλυπτικής και, με στήριγμα τη γνήσια εσωτερική επαφή του με το μάρμαρο και τα ρυθμικά σχήματα των επιφανειών, κατορθώνει να ολοκληρώσει ένα ατομικό ιδίωμα ευαίσθητο και ταυτόχρονα δυναμικό, υλικό και ταυτόχρονα πνευματικό.

 Θούλη Μισιρλόγλου,
Ιστορικός της Τέχνης
Επιμελήτρια του ΜΜΣΤ

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.