Sunday, 7 December 2014

Στις γειτονιές του κόσμου | Σημάδια του δρόμου

Κυριακή 7 Δεκεμβρίου 2014 - Ήταν μια κλειστή, αριστερή στροφή, εκεί που η οδός «Ωκεάνιο κύμα» συναντούσε τον ίδιο τον ωκεανό. Ποτέ δεν κατάλαβα τι πήγαινε στραβά με εκείνο το σημείο. Την πρώτη φορά που προσπάθησα να στρίψω στα σπλάχνα της, έχασα τον έλεγχο του ποδηλάτου, κι ας πήγαινα με μισό χιλιόμετρο την ώρα. Ναι καλά ακούσατε, μπουρδουκλώθηκα σαν πεντάχρονο που μόλις του έβγαλαν τις βοηθητικές και κοπάνησα με δύναμη στο πεζοδρόμιο. Εκείνη την ημέρα κατηγόρησα την απειρία μου στην ιρλανδική ανάποδη οδήγηση και το αγουροξυπνημένο μου μυαλό. Δεν άργησα όμως να συνειδητοποίησω πως το συμβάν ήταν μια προειδοποίηση πως κι αν έβγαινα από το σπίτι μου 200 μέτρα πιο πριν, η μέρα μου δε θα άρχιζε με το που έκλεινα την πόρτα, όπως συμβαίνει συνήθως. Αντιθέτως, θα άρχιζε σε εκείνο ακριβώς το σημείο....


Εκεί, τις μέρες με συννεφιά με υποδεχόταν με χαμόγελο ένας μανιασμένος ανατολικός που ζαβολιάρικα προσπαθούσε να με ρίξει με τις απρόσμενες ριπές του. Εκεί με καλημέριζαν οι πρώτες στάλες της βροχής που έπεφταν οριζόντια και όχι κάθετα, και με έκαναν να σκύβω το κεφάλι να γλιτώσω από τα ενοχλητικά τσιμπήματά τους κάθε που προσγειώνονταν στα μάγουλά μου. Τις νύχτες που έβρεχε ασταμάτητα, εκεί δημιουργούνταν μικρές λιμνούλες που με ανάγκαζαν να σηκώνω τα πόδια μου και να ενώνω τα πέλματά μου κάτω από τη σέλα καθώς οι ρόδες τσαλαβουτούσανε στο νερό και λούζανε τα άδεια πετάλια που στριφογυρνούσαν μόνα τους. Πόσοι περαστικοί δε γέλασαν με τούτη την εικόνα.. Όταν άλλαξε η ώρα και όποτε ο καιρός επέτρεπε να κρατά κανείς το κεφάλι ψηλά, σ’εκείνο το σημείο είδα τις πιο ωραίες ανατολές. Γεμάτες μαύρα σύννεφα που τρέχανε προς όλες τις κατευθύνσεις και αλλάζανε μορφές, σε ένα χρυσαφένιο ουρανό.

Μια τέτοια μαγική ανατολή αντίκρυσα τη τελευταία μέρα που καβάλησα το ποδήλατο να περάσω εκείνη τη στροφή. Κοντοστάθηκα για λίγο, άλλωστε κανείς δε με ακολουθούσε-ας μη ξεχνάμε πως η Ιρλανδία αν μη τι άλλο είναι νησί και στα νησιά η μέρα ξεκινάει κάπως αργοπορημένα. Μαγεμένη από το θέαμα ξέχασα πως έβρεχε όλο το βράδυ και αγνόησα επιδεικτικά τη γνωστή λιμνούλα που είχε σχημαστιστεί ακριβώς επάνω στη στροφή. Μια νταλίκα, βαριά και βιαστική πέρασε με φούρια, σχίζοντας στα δυο το κάμποσο νερό και λούζωντάς με από πάνω μέχρι κάτω. Έμεινα να αγναντεύω την ανατολή, λούτσα μέχρι το κόκαλο, ενώ με την άκρη του ματιού μου έβλεπα σταγόνες να στάζουν από τη μύτη μου. «Στην υγειά σου μάστορα», σκέφτηκα και βάλθηκα να φύγω, αποφασισμένη πως καλύτερος τρόπος δεν υπήρχε να αποχαιρετήσω τη μαγεμένη μου στροφή. Αυτή άλλωστε, με είχε προειδοποιήσει από την αρχή, όπως μας προειδοποιεί κάθε τι που κάνει τη ζωή μας άνω κάτω κάθε φορά που εμείς θα αγναντεύουμε κάποια ανατολή. 

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.