Monday, 29 December 2014

Περί Οίνου σκιάς | Ζοφερογιορταστικά

Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου 2014 - Προσπαθώ να βρω έναν όρο που να περιγράφει αυτό το ιδιότυπο κλίμα που έχει δημιουργήσει  η προσπάθεια εκλογής Προέδρου... Ανέτρεξα λεξικά, Μπαμπινιώτηδες, πήγα και πιο πίσω φθάνοντας και μέχρι Κοραή, αλλά τίποτα! Έτσι λοιπόν, θα τολμήσω να ζηλέψω την δόξα του Ηρόδοτου, ή και του Νίκου Μπογιόπουλου πιο πρόσφατα με το περίφημο... "ζμπούτσαμ" που εκφράζει με μία λέξη την απάντηση των γνησίων Νεοελλήνων στις αντιρρήσεις των κουτόφραγκων για εκλογές , και να γίνω και εγώ γλωσσοπλάστης.

Από τη μια λοιπόν έχουμε το ζοφερό κλίμα που έχει δημιουργήσει η προσπάθεια εκλογής Προέδρου και η διαφαινόμενη προσφυγή (μην αυταπατάσθε, προέρχεται από τη λέξη "πρόσφυγας" γιατί πρόσφυγες θα μας κάνει στο ίδιο μας το σπίτι) στις κάλπες.

Από την άλλη έχουμε αυτό το γιορταστικό κλίμα, που βρίσκεται σε πλήρη αντίφαση με το προηγούμενο! Βλέπεις τους ίδιους ανθρώπους από τη μια να προβληματίζονται με τα κακά που θα φέρουν οι εκλογές, με την επιστροφή στη δραχμή, με την πτώχευση και όλα όσα τρομολάγνα μας ταΐζουν μέρες τώρα (χωρίς να ισχυρίζομαι ότι απαραίτητα δεν θα αποδειχθούν αληθινά), και από την άλλη να συνωστίζονται στα διασκεδάδικα παντός καιρού και να γλεντάνε με ένα ανεξήγητο για κάθε φυσιολογικό πλην ελλήνων άνθρωπο, αλλά απολύτως ευεξήγητο για κάθε συμπατριώτη μας! Βλέπετε, όλοι οι Έλληνες μάλλον έχουν γεννηθεί στον αστερισμό των Διδύμων (όπως εγώ άλλωστε) ή έχουν διχασμένη προσωπικότητα... Δεν εξηγείται αλλιώς το αδιαχώρητο στην Τσακάλωφ την προπαραμονή Χριστουγέννων που μοιάζει με λεωφορείο σε ώρα αιχμής ή μαζική εισβολή στρατευμάτων από τα δυτικά προάστια, ούτε η ατμόσφαιρα Αβάνας του Μπατίστα όταν ο Κάστρο και η παρέα του ήσαν 1-2 χιλιόμετρα μακριά, που εύκολα διαπιστώνει αν επισκεφθεί κανείς οποιοδήποτε Bar, Wine Bar, Bistro κλπ κλπ!


Έτσι λοιπόν προτείνω μια σύνθετη λέξη για να περιγράψουμε το κλίμα της φετινής Χριστουγεννιάτικης περιόδου:

Ζοφερογιορταστικό!

Τώρα ακούω τη διαμαρτυρία σας: Μα τι σχέση έχει το «ζοφερογιορταστικό» κλίμα με το κρασί;

Για σκεφτείτε το μια δεύτερη φορά... έχει και παραέχει!

Το κρασί (και τα οινοπνευματώδη γενικά) είναι το μόνο μέσο που εξυπηρετεί και τις δύο εναλλακτικές καταστάσεις του νεοελληνικού ψυχισμού: Ξεκινάς να πιείς ένα-δύο ποτήρια κρασί για "να πάνε κάτω τα φαρμάκια"... ή αντίστοιχα, πίνεις κρασί για να έρθεις στο τσακίρ-κέφι.

Το σημαντικότερο όμως είναι η μετάβαση από την κατάσταση του «ζοφερού» στην κατάσταση του «γιορτινού»  με καταλύτη  το  ίδιο μέσο, το κρασί! Μετά το τρίτο-τέταρτο ποτήρι των κλαυθμών και οδυρμών για την παλιοκατάσταση, τους άχρηστους πολιτικούς, τα λαμόγια, η διάθεση μεταβάλλεται από το «ζοφερό» στο «γιορταστικό»... και να’ σου τα κέφια, να’ σου οι χοροί... Μέχρις εδώ όμως... γιατί η συνέχεια της οινοποσίας επιφυλάσσει απότομη επιστροφή στο "ζοφερό", και μάλιστα με μεγαλύτερη ένταση...

Πάντα έλεγα ότι το κρασί είναι στην πραγματικότητα μια... χημική ουσία που ανήκει στην κατηγορία των καταλυτών: Καταλύτης στη χαρά, κάνοντας την «αντίδραση» εντονότερη, καταλύτης και στη λύπη, μετατρέποντάς τη σιγά σιγά σε χαρά.

Αλλά... με την επαγγελματική διαστροφή που κυνηγάει εμάς τους "περί των οίνων τυρβάζοντες", δεν θα ψάξουμε να βρούμε ποιά κρασιά ταιριάζουν καλύτερα στο «ζοφερογιορταστικό» μας κλίμα; Θα ψάξουμε βέβαια!

Ξεχάστε λοιπόν τα λευκά... δεν είναι κρασιά κατάλληλα, αφ' ενός γιατί δεν εμπνέουν με το χρώμα τους, αφ' ετέρου δεν έχουν αυτά τα συστατικά που έχουν τα κόκκινα: Σώμα, τανίνες στο φουλ και οινόπνευμα αρκετό, αλλά ισορροπημένο με τα υπόλοιπα συστατικά του κρασιού. Αφήστε επίσης στην άκρη κρασιά με ελαφρύ σώμα, τα λεγόμενα "μοντέρνα" όπως η Λημνιώνα, π.χ. Απολαυστικά μεν, αλλά δεν συνιστώνται για τήν «ζοφερογιορταστική» κατάσταση των ημερών!

Έτσι λοιπόν που καταλήγουμε; Μα... που αλλού: Σε παραδοσιακά Ξινόμαυρα κυρίως, δυνατά και τανικά! Αν ξεκινάμε από το «ζοφερό  είναι» μας, αυτά είναι απαραίτητα. Αν πάλι έχουμε ήδη μπει στη γιορταστική διάθεση, μπορούμε να... παρεκκλίνουμε από τον κανόνα, και να πάμε σε ελαφρότερα ερυθρά. Προσοχή όμως! Αν στην παρέα μας βρίσκεται κάποιος με φουλ  «ζοφερή» διάθεση, καλό είναι να πάμε στα δυνατά, γιατί μπορεί με την κουβέντα να μας κολλήσει!

Φτάνουμε λοιπόν στη ουσία του θέματος: Ποιά είναι αυτά τα "ζοφερογιορτινά" κρασιά;

Πρώτη μου επιλογή το Μπουτάρης - Ξινόμαυρο Reserve 2008, ένα όμορφο δείγμα της μεγάλης ποικιλίας της Βόρειας Ελλάδας από τα προνομιακά αμπελοτόπια της εταιρείας Μπουτάρη στη Νάουσα. Γεμάτο και δυνατό. Επίσης, απολύτως κατάλληλο αν βρίσκεστε στην διάθεση του «Ζοφερού» το Karipidis - Syrah 2010, από τις πολυαγαπημένες ερυθρές ποικιλίες των Ελλήνων οινοπαραγωγών, αλλά και των καταναλωτών, γιατί το Syrah θα σας φέρει γρήγορα από το «ζοφερό» στο «γιορταστικό». Αλλά και η Ράμνιστα 2011 του Κυρ-Γιάννη, η αδυναμία των φανατικών του Ξινόμαυρου της Νάουσας, ένα γεμάτο, πολύπλοκο, τανικό και δυνατό κρασί είναι απολύτως κατάλληλο επίσης.

Αν τώρα είστε είτε πολύ φοβισμένος ή απολύτως αδιάφορος για το τι μέλλει γενέσθαι (που σημαίνει απλά ότι μάλλον το «φυσάτε» το χρήμα ή έχετε τα «κονέ» σας), τότε το Matassa - Rouge 2005 στα περίπου 44 Ευρώ είναι ότι πρέπει για εσάς!

Υπάρχουν και πολλά άλλα κρασιά που πληρούν τις προϋποθέσεις και μπορείτε να τα βρείτε εδώ, συγκεντρωμένα.

Δυστυχώς είναι πιθανόν όταν δημοσιευθεί το άρθρο να έχουν ήδη καταλήξει οι πολιτιακοί μας άρχοντες και οι βουλευτές μας στο τι μέλλει γενέσθαι. Εσείς όμως πια ξέρετε… Σε κ΄παθε περίπτωση ακολουθείστε τις συμβουλές μας: Αγοράστε εκείνα τα κρασιά που ταιριάζουν στις περιστάσεις. Εξ’ αλλου, τι να τα κάνετε τα λεφτά που φυλάτε στις τράπεζες; Να τα επενδύσετε, αστέιο πράγμα. Να τα φάτε, δεν προφταίνετε…

Να τα πιείτε όμως;

Εύχομαι σε όλους Καλή Χρονιά, ευτυχισμένο το 2015, με την βεβαιότητα ότι κάποιος από τους 12 θεούς της Ελλάδας θα πιεί το κατάλληλο και ταιριαστό στην περίπτωση κρασί, ώστε να διαψεύσει τις ζοφερές προβλέψεις μου.

Εξ’ άλλου, μέχρι σήμερα, αυτό δεν γίνεται;

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.