Tuesday, 2 December 2014

Στο πιάτο σας | Κρόκος Κοζάνης, ένας μοναδικός θησαυρός της ελληνικής γης

Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2014 - Ο Κρόκος (Σαφράν) ή η Ελληνική Ζαφορά είναι το χρυσάφι της Ελληνικής γης όπως λέγεται και είναι το πιο γνωστό και πολύτιμο μπαχαρικό από τα αρχαία χρόνια για το άρωμα του το χρώμα, του τις φαρμακευτικές ιδιότητες του και είναι καλύτερη ποιότητα Σαφράν στον κόσμο. Μπορούμε να το πιούμε σαν ρόφημα σε συνδυασμό με φασκόμηλο, λουίζα, δυόσμο, ή και μαύρο τσάι, είτε να το χρησιμοποιήσουμε σαν μπαχαρικό στο καθημερινό μας φαγητό, αφού δίνει ιδιαίτερη γεύση και βαθύ σκούρο κόκκινο διακριτικό χρώμα με έντονη και χαρακτηριστική μυρουδιά. Καλλιεργήται στην Δυτική Μακεδονία στην περιοχή της Κοζάνης εδώ και 3 αιώνες σε περισσότερα από 3500 στρέμματα με στόχο να διπλασιαστεί ο αριθμός των στρεμμάτων ενώ η ετήσια παραγωγή ξεπρνά τα 2000 κιλά κόκκινου κρόκου. Η Κλεοπάτρα το χρησιμοποιούσε στα καλλυντικά της ενώ έχει αναφερθεί σε πολλά κείμενα ενδεικτικά από τον Όμηρο τον Σοφοκλή καθώς και στην Παλαιά Διαθήκη. Προέρχετε από την λέξη " κρόκη " που σημαίνει νήμα, υφάδι. Επιστήμονες έχουν επισημάνει τις αντιγηραντικές, αντιοξειδωτικές και αντικαρκινικές ιδιότητες που έχει το προιόν.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.