Tuesday, 2 December 2014

Στο πιάτο σας | Κρόκος Κοζάνης, ένας μοναδικός θησαυρός της ελληνικής γης

Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2014 - Ο Κρόκος (Σαφράν) ή η Ελληνική Ζαφορά είναι το χρυσάφι της Ελληνικής γης όπως λέγεται και είναι το πιο γνωστό και πολύτιμο μπαχαρικό από τα αρχαία χρόνια για το άρωμα του το χρώμα, του τις φαρμακευτικές ιδιότητες του και είναι καλύτερη ποιότητα Σαφράν στον κόσμο. Μπορούμε να το πιούμε σαν ρόφημα σε συνδυασμό με φασκόμηλο, λουίζα, δυόσμο, ή και μαύρο τσάι, είτε να το χρησιμοποιήσουμε σαν μπαχαρικό στο καθημερινό μας φαγητό, αφού δίνει ιδιαίτερη γεύση και βαθύ σκούρο κόκκινο διακριτικό χρώμα με έντονη και χαρακτηριστική μυρουδιά. Καλλιεργήται στην Δυτική Μακεδονία στην περιοχή της Κοζάνης εδώ και 3 αιώνες σε περισσότερα από 3500 στρέμματα με στόχο να διπλασιαστεί ο αριθμός των στρεμμάτων ενώ η ετήσια παραγωγή ξεπρνά τα 2000 κιλά κόκκινου κρόκου. Η Κλεοπάτρα το χρησιμοποιούσε στα καλλυντικά της ενώ έχει αναφερθεί σε πολλά κείμενα ενδεικτικά από τον Όμηρο τον Σοφοκλή καθώς και στην Παλαιά Διαθήκη. Προέρχετε από την λέξη " κρόκη " που σημαίνει νήμα, υφάδι. Επιστήμονες έχουν επισημάνει τις αντιγηραντικές, αντιοξειδωτικές και αντικαρκινικές ιδιότητες που έχει το προιόν.

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ