Sunday, 14 December 2014

Περί Οίνου σκιάς | Σαν εισαγωγή…

Όταν ο φίλος Πάρης Καπράλος μου ζήτησε να αναλάβω μια στήλη για το κρασί, αυθόρμητα σκέφτηκα "τι δουλειά έχει το κρασί σε ένα site που αυτοπροσδιορίζεται σαν Culture Collective Repository, και με τίτλο “Arts & Antiques”.

Αμέσως όμως μετά, έβαλα τα γέλια! Εγώ τα σκέπτομαι αυτά, που έχω γράψει τόσες και τόσες φορές ότι το κρασί είναι μια μορφή τέχνης; Που έχω τόσες φορές παραλληλίσει το κρασί με άλλες τέχνες σαν τη Μουσική; Που έχω πει ότι το κρασί είναι η μουσική της γεύσης και της όσφρησης;

Ο δισταγμός μου κράτησε όσο το γέλιο μου... Δέχτηκα και είμαι εδώ μαζί σας, με αυτό το εισαγωγικό άρθρο...

Δεν δέχτηκα όμως μόνο επειδή πιστεύω ότι το κρασί είναι μια μορφή τέχνης, και ο οινοποιός πραγματικός καλλιτέχνης - artist και όχι artisan. Δέχτηκα και για άλλο ένα, προσωπικό λόγο: Είδα τα άρθρα μου εδώ σαν μια πρόκληση. Είναι εύκολο να γράφεις για ένα κοινό ήδη προσανατολισμένο στο κρασί, όπως κάνω γράφοντας για το House of Wine. Είναι όμως πολύ δυσκολότερο να γράφεις για ένα κάπως... απροσδιόριστο κοινό. Ένα κοινό που διαβάζει τα γραφόμενα σε αυτό το Site επειδή το ενδιαφέρει η τέχνη, η κουλτούρα. Που είναι απόλυτα άγνωστο σε εμένα ποιο το ενδιαφέρον του για το κρασί, αν υπάρχει κάποιο ενδιαφέρον για αυτό.


Αλήθεια... πίνετε κρασί; Και αν ναι, τί είδους... και πότε; Είναι το κρασί μέρος του καθημερινού, οικογενειακού σας τραπεζιού; Ή μόνο του εορταστικού, ή Κυριακάτικου; Ή δεν αποτελεί μέρος του; Ή πίνετε μόνο μπύρα, ή ...κόκα κόλα με το φαγητό σας; Έχετε επισκεφθεί την "τελευταία μόδα" της διασκέδασης, κάποιο από τα εκατοντάδες Wine Βars που έχουν ξεφυτρώσει σε όλες τις γωνιές της Αθήνας και των προαστίων;

Έτσι λοιπόν, μη ξέροντας το "οινικό" σας προφιλ, θα προσπαθήσω εδώ να σας φέρω κοντά στο κρασί... εξηγώντας σας γιατί το κρασί είναι τέχνη, γιατί αξίζει να το κάνετε παρέα. Ναι, δεν έκανα λάθος... παρέα. Το κρασί είναι φίλος, είναι μαζί σας σε κάθε χαρά, διασκέδαση, λύπη, επιτυχία ή αποτυχία. Όταν είστε μόνος, με παρέα, σε γιορτή, στο δειλινό, στο βουνό, στη θάλασσα, όταν φλερτάρετε, πριν ή μετά τον έρωτα.. Δεν θα σας προδώσει ποτέ, αρκεί και εσείς να του προσφέρετε την αμέριστη φιλία σας. Αν το κάνετε, θα διαπιστώσετε ότι είναι ο δεύτερος πιστότερος και πιο ανιδιοτελής φίλος που έχετε μετά το σκύλο σας -αν έχετε σκύλο- και ο πρώτος σας αν δεν έχετε.

Μην φοβάστε... δεν θα φιλοσοφήσουμε εδώ "περί οίνου". Και αν το κάνουμε, θα το κάνουμε κατά τη ρήση του Περικλή... Το κρασί είναι κυρίως χαρά της ζωής. Έτσι θα το δούμε. Θα έχουμε και προτάσεις κρασιών, συνδυασμούς με φαγητά, συστάσεις για έξοδο σε wine-friendly χώρους διασκέδασης.

Το κρασί έχει –πέρα από την απόλαυση που σας προσφέρει- και μια άλλη ιδιότητα: «Μπορείτε να μιλήσετε για αυτό», όπως είχε πει και ο βασιλιάς της Αγγλίας Γεώργιος ο ΙΙ. Το κρασί έχει ιστορία.Η ιστορία του «τρέχει» δίπλα στην ιστορία της τέχνης, των εξελίξεων, των πολέμων, τις κοινωνικές εξελίξεις. Διαβάζοντας την ιστορία κάποιου κρασιού, διαβάζετε την ιστορία του δημιουργού του, της περιοχής που δημιουργήθηκε, της τότε δομής της κοινωνίας… διαβάζετε ιστορία.

Σας υπόσχομαι πολλά; Μπορεί να παρασύρομαι από την πρόκληση. Αλλά έχω την πρόθεση, από το επόμενο ήδη άρθρο μου, να αρχίσω να σας... πείθω για τις καλές μου προθέσεις. Και αν κάτι δεν σας αρέσει, αν κάτι κάνω λάθος... ξέρετε ότι "ουδείς... άσφαλτος"! Το email μου θα είναι διαθέσιμο και ανοιχτό σε συστάσεις, υποδείξεις, για διευκρινήσεις.

Ευχηθείτε μου το "καλώς όρισα"... Εγώ πάντως σας καλωσορίζω στη νέα στήλη του Arts &Antiques.


EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ