Tuesday, 18 November 2014

Transitions 2.Latin America: Φεστιβάλ της σύγχρονης ανεξάρτητης λατινοαμερικανικής σκηνής

Η Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση διοργανώνει για δεύτερη χρονιά το «γεωπολιτικό» φεστιβάλ με τίτλο TRANSITIONS (Μεταβάσεις) επιχειρώντας να διευρύνει και να εμβαθύνει τον πολιτιστικό διάλογο με κοινωνίες που κλυδωνίζονται τις τελευταίες δεκαετίες από ραγδαίες πολιτικές και οικονομικές αλλαγές και, συγχρόνως, αντιμετωπίζουν ακραία κοινωνικά φαινόμενα. Μετά την εξερεύνηση των Βαλκανίων, το δεύτερο φεστιβάλ TRANSITIONS εστιάζει στην ανεξάρτητη καλλιτεχνική σκηνή της Λατινικής Αμερικής – ένας όρος που έχει επικρατήσει για τη νοτιοαμερικανική ήπειρο, συρρικνώνοντας το πολύμορφο πολιτισμικό παρελθόν της στη «λατινικότητα» των Ιβήρων κατακτητών της.  Το φεστιβάλ ξεκινά απόψε και ολοκληρώνεται στις 30 Νοεμβρίου.



"Δημιουργοί από το Μπουένος Άιρες, το Σαντιάγο της Χιλής, την Μπογκοτά, το Σάο Πάουλο και τις φαβέλες του Ρίο, που έχουν καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια στη διεθνή σκηνή, έρχονται για πρώτη φορά στην Αθήνα με «πλούσιες αποσκευές»: αντισυμβατικές παραστάσεις στα όρια μεταξύ θεάτρου και κινηματογράφου, χορού και εγκατάστασης· δυνατές αφηγήσεις και ποιητικές γραφές που δεν φοβούνται τη συγκίνηση· ριζοσπαστικό θέατρο-ντοκουμέντο που πραγματεύεται χωρίς ταμπού θέματα μνήμης και ιστορίας· αιχμηρές νατουραλιστικές φόρμες που «αγγίζουν» σύγχρονα ζητήματα, όπως η πολιτική και κοινωνική βία ή η διαφθορά.  Οι καλλιτέχνες του λατινοαμερικανικού φεστιβάλ της Στέγης γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στα χρόνια των ολοκληρωτικών καθεστώτων και της κρατικής τρομοκρατίας, έγιναν μάρτυρες της προοδευτικής μετάβασης στη δημοκρατία τη δεκαετία του 1980, για να βρεθούν στη συνέχεια αντιμέτωποι με κοινωνικοπολιτικά και οικονομικά αδιέξοδα –που οδήγησαν, μεταξύ άλλων, τους απελπισμένους Αργεντινούς στους δρόμους του Μπουένος Άιρες τον Δεκέμβριο του 2001–, αλλά και με το ανεκπλήρωτο αίτημα απόδοσης ευθυνών για τους χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους των δικτατοριών", σημειώνει η Κάτια Αρφαρά Καλλιτεχνική διευθύντρια του Transitions. Δείτε το πλήρες πρόγραμμα ΕΔΩ.

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ