Friday, 21 November 2014

Public Debate | Συζητώντας με τους καλλιτέχνες: Φέρνει η Τέχνη την λύτρωση;

Όταν άρχισα να δουλεύω την σειρά έργων “Intimacy Unfolding” σκεπτόμουν πως θα καταφέρω να υλοποιήσω το αισθητικό όραμά μου. Την εφαρμογή των τεχνικών, την παλέτα των χρωμάτων, το ύφος και την ποιότητα της εικόνας. Τα θέματα αποτελούσαν την οπτικοποίηση των καταστάσεων και συναισθημάτων που βίωσα καθημερινά μέσα από την σχέση με τον σύντροφό μου και που βίωνα πάντα με έναν ψυχοσωματικό τρόπο.

Όταν τελείωσα τα έργα αισθάνθηκα μια ανακούφιση. Όταν τα είδα στους τοίχους της γκαλερί, αποκομμένα ήδη από τον εαυτό μου, η ανακούφιση μεταμορφώθηκε σε ένα συναίσθημα λυτρώσης. Μέσα σε δευτερόλεπτα ξαναέζησα όλα όσα είχαν συμβεί και με έκπληξη συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να τα αντιμετωπίσω με μια καινούργια θαρραλέα αίσθηση. Δημιουργώντας εικόνες σχεδόν κατάφερα να εξευμενίσω τα «κακά πνεύματα"…

Αναρωτιέμαι αν μπορούμε τελικά να λυτρωθούμε μέσα από την διαδικασία της δημιουργίας… Ένα εικαστικό έργο, ένα ποίημα, ένας θεατρικός ρόλος μπορούν άραγε να μας απελευθερώνουν από τον ίδιο τον εαυτό μας;....
 

Το κείμενο που δημοσιεύουμε εδώ αποτελεί την περίληψη / τεκμηρίωση / εισήγηση της χαράκτριας Κριαστιάνας Ηλιοπούλου - Hopirtean για την βραδυά δημοσίου διαλόγου μεταξύ καλλιτεχνών από διαφορετικά είδη τέχνης με το κοινό, που φιλοξενεί η Myrό Gallery και βασίζεται σε  σε μια ιδέα του γλύπτη Θάνου Καρώνη, στο πλαίσιο της συνέκθεσης – project “Intimacy Unfolding” της Κριστιάνας Ηλιοπουλου - Hopirtean και του Ciprian Hopirtean, με την επιμέλεια του Art Director της γκαλερί Πάρη Καπράλου.

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη. 

Παρεμβάσεις στην συζήτηση θα γίνουν από τον ποιητή Πέτρο Γκολίτση, τον γλύπτη Θάνο Καρώνη, ο οποίος θα κάνει μια σύντομη σταχυολόγηση σκέψεων καλλιτεχνών πάνω στο θέμα. Επίσης θα λάβει χώρα η performance θεάτρου της επινόησης (devised theatre) "Όταν ο καλλιτέχνης συνάντησε την τέχνη " σε σκηνοθεσία Δήμητρας Τσάκου (με τους ηθοποιούς Γιάννη Δρόσο και Χριστίνα Γεωργίου). Περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ.

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ