Friday, 21 November 2014

Public Debate | Συζητώντας με τους καλλιτέχνες: Φέρνει η Τέχνη την λύτρωση;

Όταν άρχισα να δουλεύω την σειρά έργων “Intimacy Unfolding” σκεπτόμουν πως θα καταφέρω να υλοποιήσω το αισθητικό όραμά μου. Την εφαρμογή των τεχνικών, την παλέτα των χρωμάτων, το ύφος και την ποιότητα της εικόνας. Τα θέματα αποτελούσαν την οπτικοποίηση των καταστάσεων και συναισθημάτων που βίωσα καθημερινά μέσα από την σχέση με τον σύντροφό μου και που βίωνα πάντα με έναν ψυχοσωματικό τρόπο.

Όταν τελείωσα τα έργα αισθάνθηκα μια ανακούφιση. Όταν τα είδα στους τοίχους της γκαλερί, αποκομμένα ήδη από τον εαυτό μου, η ανακούφιση μεταμορφώθηκε σε ένα συναίσθημα λυτρώσης. Μέσα σε δευτερόλεπτα ξαναέζησα όλα όσα είχαν συμβεί και με έκπληξη συνειδητοποίησα ότι μπορούσα να τα αντιμετωπίσω με μια καινούργια θαρραλέα αίσθηση. Δημιουργώντας εικόνες σχεδόν κατάφερα να εξευμενίσω τα «κακά πνεύματα"…

Αναρωτιέμαι αν μπορούμε τελικά να λυτρωθούμε μέσα από την διαδικασία της δημιουργίας… Ένα εικαστικό έργο, ένα ποίημα, ένας θεατρικός ρόλος μπορούν άραγε να μας απελευθερώνουν από τον ίδιο τον εαυτό μας;....
 

Το κείμενο που δημοσιεύουμε εδώ αποτελεί την περίληψη / τεκμηρίωση / εισήγηση της χαράκτριας Κριαστιάνας Ηλιοπούλου - Hopirtean για την βραδυά δημοσίου διαλόγου μεταξύ καλλιτεχνών από διαφορετικά είδη τέχνης με το κοινό, που φιλοξενεί η Myrό Gallery και βασίζεται σε  σε μια ιδέα του γλύπτη Θάνου Καρώνη, στο πλαίσιο της συνέκθεσης – project “Intimacy Unfolding” της Κριστιάνας Ηλιοπουλου - Hopirtean και του Ciprian Hopirtean, με την επιμέλεια του Art Director της γκαλερί Πάρη Καπράλου.

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη. 

Παρεμβάσεις στην συζήτηση θα γίνουν από τον ποιητή Πέτρο Γκολίτση, τον γλύπτη Θάνο Καρώνη, ο οποίος θα κάνει μια σύντομη σταχυολόγηση σκέψεων καλλιτεχνών πάνω στο θέμα. Επίσης θα λάβει χώρα η performance θεάτρου της επινόησης (devised theatre) "Όταν ο καλλιτέχνης συνάντησε την τέχνη " σε σκηνοθεσία Δήμητρας Τσάκου (με τους ηθοποιούς Γιάννη Δρόσο και Χριστίνα Γεωργίου). Περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.