Sunday, 16 November 2014

An Athenian Outsider | Γκάζι, το ήμερο τέρας του τσίρκου

Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2014 - Μπορεί ένας νυχτερινός φωτισμός να κάνει το σύμπλεγμα των τριών φουγάρων του Γκαζιού  να δείχνει κάπως  ενδιαφέρον  στο μάτι του περαστικού, μα το ημερήσιο φως δείχνει τους τόπους όπως είναι στ’ αλήθεια. Εδώ στη μοντέρνα συνοικία του Γκαζιού, ο πρώην εργοστασιακός στρατώνας συναντά  τον αναγεννημένο  ρημαδότοπο. Τα στενά του  γεμάτα από τα  μυστικά  μιας  σκοτεινής μη καταγεγραμμένης ιστορίας, προφανούς  όμως για όποιον στέκεται να αφουγκραστεί.
      Οι τοίχοι με τις παλιές ρωγμές τους μαρτυρούν πως όσα έγιναν κάποτε σε τούτη τη γωνιά δεν ήταν μονάχα  ένα κακό όνειρο. Τα  ισόγεια σπίτια με τις πεντάκλειστες  πόρτες που μοιάζουν να μην είδαν ποτέ μια  άσπρη μέρα. Πιο ‘κει συναντάμε τα μεγαλομπακάλικα του ευ-ζην  ανοιχτά από το μεσημέρι,  με θέα στο φτωχολόϊ.

     Ώσπου να ‘ρθει πάλι το βράδυ και τούτη η πίσω μεριά  των Αθηνών να βάλει τα καλά της. Στην περίμετρο του τεχνότοπου  όσες καλλιτεχνικές φιέστες και να λάβουν  χώρα, δεν μοιάζουν ικανές να κρύψουν τους σιδερένιους κοπτήρες από τον κάποτε σε  πλήρη λειτουργία, καταπιόνα  της  βιομηχανικής  χοάνης , που στέκει ακόμα στο μέσον.
 Άσε που πολλές απ τις καλλιτεχνικές προτάσεις που ‘βλεπες να παρουσιάζονται τώρα εκεί , συνέτειναν απλώς σ αυτήν την αίσθηση ατόφιου αδιεξόδου, που είχες .  Γκάζι η αλλιώς η αναβάθμιση της ξερής  υποβάθμισης.


 Είναι αυτές οι μίζερες  οδοί με τις επιθετικά αρχαιοπρεπείς ονομασίες, χωμένες μέσα σε κάτι κωλόστενα στα πλευρά τις Πειραιώς να σιχαίνεσαι να μπεις μέσα  Όμως το ‘βρισκαν πολύ ποιοτικό όλο αυτό κάποιοι και κυρίως οι φοιτητοπαρέες των Αθηνών που νόμιζαν πως σ αυτά τα  στενά της αστικής παρακμής, γράφονταν η μοντέρνα ιστορία τους. Έκανα να περάσω μέσα απ αυτό το αδικαιολόγητα υπεροπτικό, γενεόπληκτο πλήθος νέων ανθρώπων (με σπουδές στη θεατρολογία). Ήθελε κάμποσο απ αυτό που ονόμαζα ¨θράσος επιβίωσης¨ για να μπορείς να κινείσαι χωρίς σύμμαχο,  ανάμεσα τους.  Κάτι πανευτυχείς ιδιοκτήτες φαγάδικων ¨με άποψη¨ στην ευθεία της Περσεφόνης ,έτριβαν τα χέρια τους και γιατί όχι άλλωστε. Ο τζίρος τους ανέβαινε απ όλη αυτή την μεταπαρακμή στο πνεύμα της εποχής.
Όμως για όσους απλώς πάνε και έρχονται εκεί, τούτο το ήμερο τέρας του  τσίρκου  μπορεί και να σταθεί λιγάκι για να το χαϊδέψουν (με δική τους ευθύνη.)

Ύστερα από αρκετά αναγνωριστικά μπες βγες στα μπαρ της περιοχής, αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου στο  μπαρ "Ηλιοστάσιο" το πιο μέτριο  από άποψης  κόσμου. Το κυνήγι δεν θέλει λαοθάλασσα και  χαοτικές καταστάσεις. Πρέπει να μπορείς να στέκεσαι κάπου όπου μπορούν να σε δουν και να τους δεις. Αφορά στην  αρχή του να γίνεσαι μέτρια αντιληπτός απ το περιβάλλον όπου κινείσαι. Τα μεγαλύτερα  κορόιδα και οι αθεράπευτα  χάσουρες  θα δεις να κάνουν κέφι να στριμώχνονται σε μαγαζιά όπου γίνεται πατείς με πατώ σε, ή σε αχανή κλαμπ  οπού αισθάνεσαι να σε καταπίνουν μπαίνοντας και όπου κανείς δεν υπάρχει πιθανότητα να σε προσέξει. Οι περισσότεροι γνωστοί μου ήταν έτσι, για αυτό και εγώ επέλεξα να κυκλοφορήσω απόψε σόλο. Παρήγγειλα ένα σκέτο Ιταλικό ούζο στον  ανέκφραστο μπάρμαν πίσω απ τον πάγκο, που έδειχνε να  αδιαφορεί αν ζούσες η αν πέθαινες απόψε εκεί μπροστά του και σάρωσα προσεκτικά το χώρο.
Η μουσική  ήταν  μια σειρά από  παρδαλές γκέι διασκευές πάνω σε γνωστές επιτυχίες του παρελθόντος.  Άκουγες απ τα ηχεία  τη φωνή μιας εντελώς  αποθρασσυμένης αδερφής να τραγουδά σα να σκυλοβαριέται την κάποτε σπουδαία στιγμή ενός  χαμένου πια στο χρόνο,  pop συγκροτήματος και αυτό  τώρα θεωρούνταν ότι πιο προχωρημένο ως τάση αυτή την εποχή.  Όλα  εκεί μέσα έζεχναν διάλυση και άγρια διακείμενο για σένα,  μέλλον το οποίο είχε περάσει τις πύλες και ήταν πια εδώ.

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ