Sunday, 16 November 2014

An Athenian Outsider | Γκάζι, το ήμερο τέρας του τσίρκου

Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2014 - Μπορεί ένας νυχτερινός φωτισμός να κάνει το σύμπλεγμα των τριών φουγάρων του Γκαζιού  να δείχνει κάπως  ενδιαφέρον  στο μάτι του περαστικού, μα το ημερήσιο φως δείχνει τους τόπους όπως είναι στ’ αλήθεια. Εδώ στη μοντέρνα συνοικία του Γκαζιού, ο πρώην εργοστασιακός στρατώνας συναντά  τον αναγεννημένο  ρημαδότοπο. Τα στενά του  γεμάτα από τα  μυστικά  μιας  σκοτεινής μη καταγεγραμμένης ιστορίας, προφανούς  όμως για όποιον στέκεται να αφουγκραστεί.
      Οι τοίχοι με τις παλιές ρωγμές τους μαρτυρούν πως όσα έγιναν κάποτε σε τούτη τη γωνιά δεν ήταν μονάχα  ένα κακό όνειρο. Τα  ισόγεια σπίτια με τις πεντάκλειστες  πόρτες που μοιάζουν να μην είδαν ποτέ μια  άσπρη μέρα. Πιο ‘κει συναντάμε τα μεγαλομπακάλικα του ευ-ζην  ανοιχτά από το μεσημέρι,  με θέα στο φτωχολόϊ.

     Ώσπου να ‘ρθει πάλι το βράδυ και τούτη η πίσω μεριά  των Αθηνών να βάλει τα καλά της. Στην περίμετρο του τεχνότοπου  όσες καλλιτεχνικές φιέστες και να λάβουν  χώρα, δεν μοιάζουν ικανές να κρύψουν τους σιδερένιους κοπτήρες από τον κάποτε σε  πλήρη λειτουργία, καταπιόνα  της  βιομηχανικής  χοάνης , που στέκει ακόμα στο μέσον.
 Άσε που πολλές απ τις καλλιτεχνικές προτάσεις που ‘βλεπες να παρουσιάζονται τώρα εκεί , συνέτειναν απλώς σ αυτήν την αίσθηση ατόφιου αδιεξόδου, που είχες .  Γκάζι η αλλιώς η αναβάθμιση της ξερής  υποβάθμισης.


 Είναι αυτές οι μίζερες  οδοί με τις επιθετικά αρχαιοπρεπείς ονομασίες, χωμένες μέσα σε κάτι κωλόστενα στα πλευρά τις Πειραιώς να σιχαίνεσαι να μπεις μέσα  Όμως το ‘βρισκαν πολύ ποιοτικό όλο αυτό κάποιοι και κυρίως οι φοιτητοπαρέες των Αθηνών που νόμιζαν πως σ αυτά τα  στενά της αστικής παρακμής, γράφονταν η μοντέρνα ιστορία τους. Έκανα να περάσω μέσα απ αυτό το αδικαιολόγητα υπεροπτικό, γενεόπληκτο πλήθος νέων ανθρώπων (με σπουδές στη θεατρολογία). Ήθελε κάμποσο απ αυτό που ονόμαζα ¨θράσος επιβίωσης¨ για να μπορείς να κινείσαι χωρίς σύμμαχο,  ανάμεσα τους.  Κάτι πανευτυχείς ιδιοκτήτες φαγάδικων ¨με άποψη¨ στην ευθεία της Περσεφόνης ,έτριβαν τα χέρια τους και γιατί όχι άλλωστε. Ο τζίρος τους ανέβαινε απ όλη αυτή την μεταπαρακμή στο πνεύμα της εποχής.
Όμως για όσους απλώς πάνε και έρχονται εκεί, τούτο το ήμερο τέρας του  τσίρκου  μπορεί και να σταθεί λιγάκι για να το χαϊδέψουν (με δική τους ευθύνη.)

Ύστερα από αρκετά αναγνωριστικά μπες βγες στα μπαρ της περιοχής, αποφάσισα να δοκιμάσω την τύχη μου στο  μπαρ "Ηλιοστάσιο" το πιο μέτριο  από άποψης  κόσμου. Το κυνήγι δεν θέλει λαοθάλασσα και  χαοτικές καταστάσεις. Πρέπει να μπορείς να στέκεσαι κάπου όπου μπορούν να σε δουν και να τους δεις. Αφορά στην  αρχή του να γίνεσαι μέτρια αντιληπτός απ το περιβάλλον όπου κινείσαι. Τα μεγαλύτερα  κορόιδα και οι αθεράπευτα  χάσουρες  θα δεις να κάνουν κέφι να στριμώχνονται σε μαγαζιά όπου γίνεται πατείς με πατώ σε, ή σε αχανή κλαμπ  οπού αισθάνεσαι να σε καταπίνουν μπαίνοντας και όπου κανείς δεν υπάρχει πιθανότητα να σε προσέξει. Οι περισσότεροι γνωστοί μου ήταν έτσι, για αυτό και εγώ επέλεξα να κυκλοφορήσω απόψε σόλο. Παρήγγειλα ένα σκέτο Ιταλικό ούζο στον  ανέκφραστο μπάρμαν πίσω απ τον πάγκο, που έδειχνε να  αδιαφορεί αν ζούσες η αν πέθαινες απόψε εκεί μπροστά του και σάρωσα προσεκτικά το χώρο.
Η μουσική  ήταν  μια σειρά από  παρδαλές γκέι διασκευές πάνω σε γνωστές επιτυχίες του παρελθόντος.  Άκουγες απ τα ηχεία  τη φωνή μιας εντελώς  αποθρασσυμένης αδερφής να τραγουδά σα να σκυλοβαριέται την κάποτε σπουδαία στιγμή ενός  χαμένου πια στο χρόνο,  pop συγκροτήματος και αυτό  τώρα θεωρούνταν ότι πιο προχωρημένο ως τάση αυτή την εποχή.  Όλα  εκεί μέσα έζεχναν διάλυση και άγρια διακείμενο για σένα,  μέλλον το οποίο είχε περάσει τις πύλες και ήταν πια εδώ.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.