Saturday, 14 September 2013

Ο χρόνος, οι μορφές, οι έννοιες σε διάλογο με τον Μεγακλή Ρογκάκο



ΤΗΝ Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου και ώρα 19:30, στην έκθεση γλυπτικής της Αγγέλικας Κοροβέση με τίτλο «Ο χρόνος, οι μορφές, οι έννοιες» που λαμβάνει χώρα στην Αθήνα, στον χώρο σύγχρονης Τέχνης "Τεχνοχώρος" (Λεμπέση 4 & Μακρυγιάννη, 11742, Ακρόπολη) θα έχετε την ευκαιρία να παρακολουθήσετε μία εκδήλωση με περιεχόμενο ξεχωριστό. Ο ιστορικός της Τέχνης Μεγακλής Ρογκάκος θα παρουσιάσει την σύζευξη αρχαίας και σύγχρονης τέχνης και ο διακεκριμένος δεξιοτέχνης των παραδοσιακών κρουστών και μέλος του συγκροτήματος «Δυνάμεις του Αιγαίου» Μιχάλης Κλαπάκης θα συνοδεύσει τη βραδιά μας με ένα πρωτότυπο μουσικό δρώμενο.  Η έκθεση έχει ξεκινήσει στις 5 Σεπτεμβρίου και είναι συνέχεια της αναδρομικής έκθεσης της Αγγέλικας Κοροβέση, που πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι, στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με τίτλο «Ο Χρόνος, οι Μορφές, οι Έννοιες» και θέμα το παιχνίδι του χρόνου ανάμεσα στο παρόν και το παρελθόν και τον διάλογο μέσα από τις αντιθέσεις.  Σε σχετικό άρθρο του ο κος Μεγακλής Ρογκάκος γράφει μεταξύ άλλων: «Περιδιαβαίνοντας στην τρέχουσα έκθεση γλυπτικής της Αγγέλικας Κοροβέση “Ο Χρόνος, οι Μορφές, οι Έννοιες” στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, ήρθε στην σκέψη μου ο στίχος του Γιώργου Σεφέρη “Δὲ θέλω τίποτε ἄλλο παρὰ νὰ μιλήσω ἁπλά, νὰ μοῦ δοθεῖ ἐτούτη ἡ χάρη” ( Ἕνας γέροντας στὴν ἀκροποταμιὰ, στ.16). Αυτό γιατί με το πέρας της περιήγησης βγαίνει ακουσίως ένα συμπέρασμα που δίδει καινούριο νόημα και διάσταση στην τέχνη, που είναι άχρονη, και μόλις γίνει αντιληπτό φαντάζει αβίαστο, άμεσο και φυσικό – [...] η σύζευξη αρχαίας και σύγχρονης τέχνης, που συνάδει με το μεταμοντέρνο πνεύμα της εποχής μας».

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ