Sunday, 8 September 2013

Berlinale 2014 | Δεκτές οι ελληνικές ταινίες, ακόμα και χαμηλότερου προϋπολογισμού



MIA ευχάριστη είδηση έρχεται από το Φεστιβάλ του Βερολίνου, απ΄όπου ανακοινώθηκε ότι φέτος δεν θα ισχύσει για τις ελληνικές, πορτογαλικές και ισπανικες ταινίες το όριο του ελάχιστου προύπολογισμού του 1 εκατομμυρίου ευρώ, ως προϋπόθεση, ώστε ένα σχέδιο ταινίας, που αναζητά διεθνείς συμπαραγωγές, να συμμετάσχει στο τμήμα συμπαραγωγών της Μπερλινάλε (Berlinale Co+Production Market).  «Κανονικά οι παραγωγοί μπορούν να υποβάλουν σχέδια ταινιών με προϋπολογισμούς μεταξύ 1 και 20 εκ. ευρώ, αλλά η κινηματογραφική παραγωγή σε αυτές τις χώρες έχει υποστεί τέτοια ύφεση κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών που χρειάζεται τη βοήθειά μας για να ορθοποδήσει και να διατηρήσει την παρουσία της στη διεθνή αγορά» δήλωσε, μεταξύ άλλων, ο διευθυντής του Φεστιβάλ του Βερολίνου, Ντίτερ Κόσλικι, στον οποίο ανήκει η πρωτοβουλία του μέτρου.  Αποτελεί συνέχεια των επαφών του, που ξεκίνησαν στην Αθήνα, τον Σεπτέμβριο του 2012, στη διάρκεια της διημερίδας Riding the Greek Wave και κατέληξαν τον Μάιο του 2013, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Καννών, με τη συμμετοχή κινηματογραφικών παραγόντων της Ελλάδας.  «Συνολικά θα επιλεγούν 36 σχέδια από όλες τις συμμετοχές που θα υποβληθούν στο Berlinale Co+Production Market» αναφέρεται στη σχετική ανακοίνωση του διευθυντή του Φεστιβάλ Βερολίνου και προστίθεται: «Οι παραγωγοί τους θα συγκεντρωθούν στις 9 -11 Φεβρουαρίου 2014, με πιθανόν ενδιαφερόμενους συμπαραγωγούς χρηματοδότες, διανομείς, εκπροσώπους ραδιοτηλεοπτικών οργανισμών». Περισσότερες πληροφορίες ΕΔΩ.

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ