Wednesday, 3 April 2013

Η τέχνη του Κωνσταντίνου Παλιάν | Ζωγραφική με φως ελληνικό



ΜΕ ιδιαίτερη χαρά εγκαινιάσαμε σχεδόν προ 2 εβδομάδων την αναδρομική έκθεση του ιδιαίτερα αγαπητού στην Θεσσαλονίκη ζωγράφου Κωνσταντίνου Παλιάν. Έχοντας στο ενεργητικό του πλέον των 30 ετών δημιουργίας το συνολικότερο έργο και η εικαστική πορεία του  μας δυσκόλεψε αρκετά τόσο ως προς την επιλογή των έργων όσο και προς την τελική παρουσίαση τους. Παρόλα αυτά πιστεύουμε ότι παρουσιάζουμε μία εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έκθεση

Αν και είθισται οι αναδρομικές εκθέσεις να εστιάζουν στο παρελθόν, η συγκεκριμένη φιλοξενεί άνω των 10 νέων έργων του καλλιτέχνη. Διακριτή περίοδος εντός της αυτή του ενεστώτα χρόνου που ξεκινά το 2011, με ζωγραφική σε ύφος ξεχωριστό από όλα τα υπόλοιπα που κατά καιρούς υιοθέτησε ο ζωγράφος, φιλοξενείται με εμβληματικό τρόπο, στους τοίχους που αποτελούν το τέλος της κεντρικής αίθουσας την γκαλερί, απέναντι ακριβώς από την είσοδο της. Το φως και η σκιά, η κτιριακές δομές και η σχέση τους με την ανθρώπινη φιγούρα μέχρι και την πλήρη απάλειψή της, διαμορφώνουν μια ιδιαίτερη γραφή που φέρνει στο μυαλό την εποχή των  "πλατειών" του Ντε Κίρικο.   

Ο Κωνσταντίνος Παλιάν γεννήθηκε στην Κύπρο το 1954. Μαθήτευσε κοντά στους ζωγράφους Τ. Κάνθο, Α. Λαδόματο και στο γλύπτη Ν. Δημιώτη. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Α.Π.Θ. (1972-1978).  Διδάσκει σχέδιο και ζωγραφική από το 1980 σε πολλούς πολιτιστικούς φορείς.  Συνιδρυτής και μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας «Πολυεργαστήρι» (1979-1998).  Έχει γράψει σειρά κειμένων για την Τέχνη και τις τεχνικές σχεδίου.  Εργάστηκε στην αρχαιολογική υπηρεσία της Πέλλας ως μουσειακός ζωγράφος και αρχιτέκτονας (1982 και 1987) και μελέτησε από κοντά τις τεχνικές της Αρχαίας Ελληνικής και Βυζαντινής ζωγραφικής.  Από το 1975 υπήρξε τακτικός συνεργάτης στη Μικρή Πινακοθήκη «Διαγώνιος».  Ασχολήθηκε με την εικονογράφηση βιβλίων, εντύπων, εξώφυλλων και design επίπλων.  Τα τελευταία δέκα χρόνια αφοσιώθηκε στην φιλοτέχνηση πολλών τοιχογραφικών συνόλων. Επίσης αποκατέστησε ζωγραφικά άλλες, παλαιότερες τοιχογραφίες, σε κτίρια της Θεσσαλονίκης, στο βορειοελλαδικό χώρο και στο Άγιον Όρος. (Ι.Μ. Βατοπαιδίου, Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας, Ι.Μ. Αγίου Παύλου, Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας και Ι.Μ. Ξηροποτάμου). Στην τελευταία εργάστηκε ως αρχιτέκτων.  Το 2003 – 2004 δίδαξε σχέδιο στο πρόγραμμα «IKONOS» Introductory Course to Mediterannean Cultural Heritage.  Επίσης το 2005 δίδαξε τεχνικές της Ελληνιστικής και της Βυζαντινής ζωγραφικής στο Διατμηματικό Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Προστασίας Συντήρησης και Αποκατάστασης Μνημείων Πολιτισμού της Πολυτεχνικής Σχολής του Α.Π.Θ. Έχει εκθέσει σε 12 ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα, ενώ συμμετείχε σε άνω των 100 ομαδικών εκθέσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. 

Τέλος, στο πλαίσιο της έκθεσης ο ζωγράφος θα προσωρήσει ένα βήμα παρακάτω και θα παρουσιάσει ένα πλήρες εργαστήρι εγκαυστικής, σεμια ευσύνοπτη θεωρητική προσέγγιση και πρακτική εφαρμογή, μέσα σε λιγότερο από 2 ώρες, την Πέμπτη 11 Απριλίου στις 20.00 στην Myrό Gallery (Νικηφόρου Φωκά 8, περιοχή Λευκού Πύργου, κέντρο Θεσσαλονίκης). Η εγκαυστική, μια από τις αρχαιότερες μεθόδους ζωγραφικής αποτύπωσης, και κατά πάσα πιθανότητα η κυρίαρχη μέθοδος της αρχαιοελληνικής ζωγραφικής, θα ξαναζωντανέψει στο εργαστήριο θα γίνει μέσα στα πλαίσια της μεγάλης αναδρομικής έκθεσής του, που λειτουργεί ήδη και όπου μεταξύ άλλων, εκτίθενται και έργα εγκαυστικής. Η παρουσίαση περιλαμβάνει ένα σύντομο ενημερωτικό-θεωρητικό μέρος με προβολή ευρημάτων που σώζονται και αναφορές από την αρχαιότητα. Στη συνέχεια ο καλλιτέχνης θα  ζωγραφίσει με εγκαυστική εκ του φυσικού, δίνοντας στους συμμετέχοντες την ευκαιρία να κατανοήσουν τις δυνατότητες της τεχνικής και την εικαστική αντίληψη των αρχαίων, έχοντας μια βιωματική εμπειρία. Με αυτήν ζωγραφίστηκαν όλα τα χαμένα αριστουργήματα της λεγόμενης Μεγάλης Σχολής, μνημεία όπως ο Παρθενώνας και τα πορτραίτα του Φαγιούμ. Οι χρωστικές, διαλύονται μέσα σε βάση από ρευστό κερί μέλισσας και ρητίνες που λιώνουν με φωτιά. Δουλεύονται γρήγορα με πινέλα και σπάτουλες. Επίσης θα έχουν την δυνατότητα να πειραματιστούν με τα υλικά και τις επιφάνειες, ενώ παράλληλα θα μπορούν να λύσουν τις απορίες τους και να συζητήσουν με τον καλλιτέχνη.

 - Πάρης Καπράλος

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.