Monday, 18 March 2013

Κινηματογράφος και η μέθοδος Montessori


ΣΕ αυτό το άρθρο, θα προσπαθήσω να συνδυάσω δύο από τα αγαπημένα μου θέματα, την ιστορία του κινηματογράφου και το εξαιρετικό εκπαιδευτικό σύστημα της Maria Montessori.

της Vicky Raskin

Επέλεξα τον κινηματογράφο για δύο λόγους. Πρώτον, διότι οι ταινίες περιλαμβάνουν ένα πλήθος από μορφές τέχνης, συμπεριλαμβανομένης της φωτογραφίας, της μουσικής, του χορού, της υποκριτικής, αλλά και την μόδα, και τη λογοτεχνία. Είναι σημαντικό να εισαγάγει τα παιδιά σε όλες αυτές τις μορφές τέχνης. Δεύτερον, διότι για συγκεκριμένο χρόνο, τα παιδιά εκτίθενται σε κινούμενες εικόνες παντού στη ζωή τους, από την τηλεόραση, ταινίες, I-phones, i-pod, το διαδίκτυο. Θα πρέπει να καταλάβουμε πώς είναι προορισμένα να μάθουν και να δουν τις εμπειρίες της ζωής με κριτικό πνεύμα και όχι μόνο αποδέχονται ό, τι βλέπουν ως αληθινό ή ως μια ακριβή αναπαράσταση της πραγματικότητας. Στην παράδοση του εκπαιδευτικού συστήματος της Μοντεσσοριανής αγωγής, τα παιδιά διδάσκονται να αλληλεπιδρούν κριτικά με το περιβάλλον τους. Υπάρχουν πέντε μεγάλα προγράμματα μαθημάτων: 1) Πρακτική Ζωή (εκμάθηση καθημερινών δραστηριοτήτων), 2) Αισθητηριακές (αγγίζοντας και την αλληλεπίδραση με το περιβάλλον τους, 3) Γλώσσα, 4) Μαθηματικά, και 5) Πολιτισμός (το οποίο περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω). Ο κινηματογράφος παίζει φυσικά ένα πολύ σημαντικό ρόλο στα μαθήματα πολιτισμού.

Ο ρόλος της τέχνης στην Μοντεσσοριανή τάξη
Στην τάξη Montessori, το έργο τέχνης και η ανάπτυξη καλλιτεχνικής ευαισθησίας ενθαρρύνουν το παιδί να δει πολλές πτυχές του στόχου ή του πραγματικού κόσμου γύρω του με τη φροντίδα και την ένταση του / τις αισθητηριακές εμπειρίες έχουν διδάξει σε αυτό. Η αισθητηριακή αντίληψη βοηθά το παιδί να αντιδράσει και να φέρει ένα πιο συνειδητό επίπεδο με μη λεκτικές σκέψεις και συναισθήματά του έχει για αυτά που το περιβάλλουν. Η συνολική εμπειρία της τέχνης δίνει στο παιδί την ευκαιρία να εκφράσει τις αλληλεπιδράσεις του με το περιβάλλον, μέσω της συνεργασίας με τις εγγενείς ιδιότητες των διαφόρων μέσων τέχνης που αυτό έχει γνωρίσει και έχει πειραματιστεί. Η τάξη Montessori παρέχει ένα έτοιμο περιβάλλον, το οποίο, από μόνο του, περιβάλλει το παιδί με παραδείγματα από το χρώμα, τη μορφή και την ομορφιά.

Η ελευθερία της επιλογής
Όταν το παιδί αισθάνεται την ανάγκη για μια δραστηριότητα τέχνης στην τάξη Montessori, αυτή / αυτός είναι ελεύθερος να επιλέξει τα υλικά και να επιλέξουν εάν θα εργάζονται μόνοι τους ή σε μια ομάδα. Η τέχνη δεν διδάσκεται με τον παραδοσιακό τρόπο, όπου κάθε μέλος κατηγορία πρέπει να συμμετέχουν αν θέλουν ή όχι σε μια στιγμή που ορίζεται για ένα "μάθημα τέχνης." Μάλλον τα υλικά που διατίθενται για το παιδί και το παιδί επιλέγει πότε να ερευνήσει τους συγκεκριμένους ιδιότητες. Ο δάσκαλος ενθαρρύνει την ελεύθερη έκφραση των κατευθυντήριων γραμμών που ορίζονται για τη χρήση των υλικών. Το παιδί χρησιμοποιεί / του φυσική περιέργεια της για τη διερεύνηση νέων υλικών. Το παιδί επαναλαμβάνει τα καθήκοντα και τις κινήσεις για τη δημιουργία αισθητηριακές πληροφορίες. Αυτό είναι φυσικό και ευχάριστο για το παιδί.

Διδασκαλία κινηματογράφου μέσω της Παιδαγωγικής Montessori
Έχουμε δημιουργήσει τα πραγματικά υλικά που έχουν χρησιμοποιηθεί ιστορικά στο χώρο του κινηματογράφου. Αυτά περιλαμβάνουν το 35 χιλιοστά. και 16mm. ταινίες, ρόλους, επεξεργασία μηχανές, clapboards και άλλες φωτογραφικές συσκευές, όπως οι φωτογραφικές μηχανές ταινιών. Μπορούν να δουν και να αλληλεπιδρούν με τα πραγματικά υλικά σε όλη την ιστορία του κινηματογράφου. Για παράδειγμα, θα δείτε και να αγγίξετε tintypes, daguerreotypes, φωτογραφίες γυαλί, χαρτί σύγχρονες εκτυπώσεις και τις σύγχρονες συσκευές αποθήκευσης ψηφιοποιημένο sd. Θα δείτε, επίσης, παραδείγματα πρωτόγονης και κλασικές ταινίες που αφορούν παιδιά, όπως Μελιές, Τσάπλιν, Keaton, Κωμωδίες συμμορία μας, ο Felix η γάτα και η Betty Boop, "Το κόκκινο μπαλόνι" και "Hugo". Προσπαθούμε να επιλέξετε τις ταινίες που προσέφυγαν στα παιδιά κατά τη διάρκεια των τελευταίων 110 χρόνων. Με αυτό τον τρόπο τα παιδιά εισάγονται στην ιστορία και το χρόνο. Τα παιδιά είναι σε θέση αυτός ο τρόπος για να πάρετε μια αίσθηση για την εξέλιξη του κινηματογράφου και του κόσμου. Βλέπουν το μακρινό παρελθόν κινείται προς το παρόν. Βλέπουν τα παλιά ρούχα, τα αυτοκίνητα, τα κτίρια και τους ανθρώπους του παρελθόντος. Μαθαίνουν για την ιστορία, τη γεωγραφία, την αρχαιολογία και την ανθρωπολογία με αυτόν τον τρόπο. Θα πάρετε μια καλή αίσθηση της διαφοράς μεταξύ του δεύτερου και του τρίτου τρισδιάστατα αντικείμενα. Τους βοηθά να κατανοήσουν ότι οι κινούμενες εικόνες δεν είναι ένα προϊόν της φύσης, αλλά ένα ανθρώπινο προϊόν εξελίσσεται με τους ανθρώπους και τις τεχνικές τους ικανότητες.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.