Sunday, 17 March 2013

Συλλογή Αντώνη Σουλιώτη | Στα χνάρια της εθνικής Παλιγγενεσίας του ‘21



ΣΤΙΣ 2 Μαρτίου στους εκθεσιακούς χώρους του Βαφοπουλείου Πνευματικού Κέντρου της Θεσσαλονίκης άνοιξε τις πύλες της μία ενδιαφέρουσα έκθεση που αποτελείται από δύο συλλογές -αυτές των κυρίων Αντωνίου Σουλιώτη και Σπύρου Αθανασίου- με θέμα την εποχή της εθνικής Παλιγγενεσίας, με την υποστήριξη του Ιδρύματος Παπαγεωργίου, του Συλλόγου Σιατιστέων Θεσσαλονίκης ,και της Βοϊακής Εστίας Θεσσαλονίκης. O κ. Αντώνιος Σουλιώτης -ο ένας εκ των δύο συλλεκτών- μίλησε στο Α&Α και τον Πάρη Καπράλο για την συλλογή του και την πορεία της μέσα στον χρόνο. 


Συνέντευξη στον Πάρη Καπράλο




Ο κ. Αντώνης Σουλιώτης, κατάγεται από σουλιώτικη οικογένεια και αρκετά από τα κειμήλια με τα οποία ξεκίνησε την συλλογή του είναι οικογενειακά. Κατόπιν της ενηλικίωσής του οι παππούδες του παρέδωσαν μία μικρή συλλογή με οικογενειακά κειμήλια που έλκουν την καταγωγή από την περίοδο της Εθνικής Παλιγγενεσίας, έναυσμα ικανό να τον παρακινήσει να συνεχίσει και να διευρύνει την συλλογή, που εξελίχθηκε σε πάθος που υπηρέτησε με συνέπεια μέχρι σήμερα.

Ποιό ήταν το κίνητρο για να συνεχίσετε την συλλογή;
“Δεν ήταν μονάχα η κληρονομιά που παρεδόθη από τους παππούδες μου, αλλά και μια αίσθηση χρέους προς τις μνήμες της πιο σημαντικής ιστορικής περιόδου της ελληνικής ιστορίας. Η αγάπη μου για την ιστορία με παρακίνησε να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου, τόσο ανατρέχοντας στην σχετική βιβλιογραφία, όσο και επισκεπτόμενος κάθε Μουσείο στον ελλαδικό χώρο που είχε σχέση με την σημαντική εκείνη περίοδο. Εκτός από τις γνώσεις, απέκτησα εμπειρία και γνώση , αγάπησα την ιστορία του τόπου και ανθρώπων,  και εξακολούθησα να εμπλουτίζω την συλλογή. Ορισμένα κομμάτια της συλλογής μου δωρήθηκαν, αν και τα περισσότερα αγοράστηκαν από το υστέρημα μου, επί 35-40 χρόνια. Επισκεύθηκα αγορές στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό”.

Στην συλλογή σας βλέπουμε πολλά διαφορετικά ως προς το είδος και την  χρήση αντικείμενα της συγκεκριμένης περιόδου. Που εστιάσατε το ενδιαφέρον σας αρχικά και πως αναπτύχθηκε η συλλογή; Τι σας ενδιαφέρει σήμερα;
“Το ενδιαφέρον μου πλέον εστιάζεται στην συλλογή και στην διάσωση, την ανάδειξη και την φροντίδα κάθε αντικείμενου της περιόδου που κρίνω σημαντικό για την ολοκλήρωση της εικόνας της εν λόγω περιόδου. Κάποια από τα αντικείμενα είναι συντηρημένα και φροντίζω με τις εκθέσεις που κατά καιρούς παρουσιάζονται ως ευκαιρίες, να βγουν από την λήθη και την φθορά, την απαξίωση και την  καταστροφή. Να σημειώσω πως κανένα από τα αντικείμενα που έχω στην κατοχή μου δεν είναι αντίγραφο: είναι όλα γνήσια της εποχής τους, εξαιρετικές αντίκες. Η συλλογή ξεκίνησε με τον οπλισμό που συμπεριλαμβανόταν στα οικογενειακά κειμήλια που σας ανέφερα. Ο οπλισμός έπρεπε να πλαισιωθεί ώστε να υπάρξει μια πιο ολοκληρωμένη ενότητα, με χρηστικά αντικείμενα, με εξάρτηση, με φορεσιές, γκραβούρες, πίνακες και γενικά ότι έχει σχέση με την επανάσταση, και την περίοδο της εθνικής παλιγγενεσίας”.
 

Στην έκθεση σας στο Βαφοπούλειο ωστόσο ο επισκέπτης βλέπει και πίνακες που -αν και θεματικά ανήκουν στην εν λόγω περίοδο- δεν είναι “συνομίληκα” με τις αντίκες της συλλογής σας...
“Πιο σύγχρονα αντικείμενα που είναι αφηγηματικά της περιόδου, εκτός από γκραβούρες, χαρακτικά, λιθόγραφα και ξυλογραφίες της εποχής, είναι κυρίως έργα τέχνης, πίνακες, που φιλοτέχνησαν -σε πλείστες όσες τις περιπτώσεις- οι εξαίρετοι ζωγράφοι και καλοί φίλοι Λάζαρος Πάντος και ο Βασίλης Γρηγορόπουλος -καταγόμενος από την Ημαθία. Η ανάγκη παρουσίας αυτών των έργων τέχνης  προέκυψε όταν συνειδητοποίησα πως δεν είχα την δυνατότητα να πλαισιώσω την συλλογή με μουσειακά πρωτότυπα κομμάτια, οπότε έδωσα σε φίλους ζωγράφους να αντιγράψουν ιστορικές στιγμές  που απεικονίζονται σε πίνακες μεγάλων ζωγράφων, να κάνουν αντίγραφα. Πέρα όμως από αυτά τα αντίγραφα, που αποτελούν πάγιο μέρος της συλλογής μου, ο Λάζαρος Πάντος προχώρησε σε μία ακόμα ευγενή προσφορά για την πληρότητα της έκθεσης: ο Χριστός, ο Μάρκος Μπότσαρης, και ο Αθανάσιος Διάκος, έργα που συναντά κανείς αν την επισκεφτεί, έχουν παραχωρηθεί από τον σημαντικό ζωγράφο να συνεκτεθούν”.

Αν σας ζητηθεί, θα διαθέτατε μέρος της συλλογής σας σε κάποιον αγοραστή;
“Βεβαίως, με χαρά θα διέθετα μέρος των πρώτων αποκτημάτων της συλλογής μου σε κάποιον συλλέκτη με ανάλογη αγάπη για την περίοδο, στο πλαίσιο ανανέωσης και βελτίωσης της. Οταν συλλέγεις όλη σου την ζωή αντικείμενα από μια περίοδο, αργά ή γρήγορα προχωράς μπροστά, και “ξεπερνάς” κάποια κομμάτια της, τα οποία ίσως να είναι κατάλληλα για κάποιον νεότερο ή πιο εξειδικευμένο συλλέκτη. Πολλά απο τα αντικείμενα που αγοράστηκαν στις πρώιμες περιόδους της συλλογής, θα διατεθούν εν καιρώ”.

Γιατί επιλέξατε το Βαφοπούλειο για την έκθεση σας; Και ποιός ήταν ο σκοπός της διοργάνωσης της;
“Το Βαφοπούλειο είχε τις απαραίτητες υποδομές για την διοργάνωση μιας τέτοιας έκθεσης. Οι άνθρωποι του, όπως η  προϊσταμένη πολιτιστικών θεμάτων του Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου, κυρία Έλλη Κοκκίνη – Καπλάνη, και η πρόεδρος του κα. Θεοδώρα Λειψιστινού το αγκάλιασαν  από την αρχή ως ιδέα και έκαναν το καλύτερο.  Σκοπός της έκθεσης να πλησιάσει το κοινό η μαθητιώσα και σπουδάζουσα νεολαία να δει, να αισθανθεί, να θυμηθεί και να αναζητήσει, να αγγίξει μέσα από τα αντικείμενα την ιστορική μας και εθνική μας ταυτότητα και να διατηρήσουμε  ζωντανή την μνήμη μας”.


Δείτε στο slideshow περισσότερες φωτογραφίες από την συλλογή Σουλιώτη και από την πρόσφατη έκθεσης της συλλογής του στο Βαφοπούλειο



*Info:O κ. Αντώνης Σουλιώτης γεννήθηκε στην Βέροια 8-8-1953, σπούδασε Ανωτάτη Σχολή Ηλεκτρονικών, αλλά τελικά έγινε Τραπεζικός Υπάλληλος στην Εργασίας και μετά στην Eurobank,. Σήμερα κατέχει τον βαθμό του διευθυντή καταστήματος τραπέζης. Από μικρός ασχολήθηκε με την τέχνη, τα εικαστικά και έχει εκθέσει έργα του σε ποικιλία περιπτώσεων. Στο παρελθόν έχει συνεργαστεί με το Antiques House για τον εμπλουτισμό της συλλογής του. Η έκθεση του στο Βαφοπούλειο διαρκεί μέχρι τις 2 Απριλίου 2013.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.