Sunday, 3 February 2013

Απεβίωσε ο πιανίστας Άρης Γαρουφάλης

Διαβάζω, με θλίψη, πως απεβίωσε χθες ο μεγάλος έλληνας πιανίστας -και διευθυντής του Ωδείου Αθηνών κ. Άρης Γαρουφάλης.  Γεννήθηκε στη Σάμο το 1942. Το 1958 πήρε δίπλωμα πιάνου σολίστ από το Εθνικό Ωδείο. Στη συνέχεια συνέχισε τις σπουδές του στο εξωτερικό στη Μουσική Ακαδημία Mozarteum του Σάλτσμπουργκ (1962 και 1963), στην Ακαδημία του Stantiago de Kompostella της Ισπανίας (1964) και στη Μουσική Ακαδημία της Βιέννης, όπου πήρε δίπλωμα πιάνου σολίστ το 1969. Εκτός από τις μουσικές σπουδές του, είναι απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει τιμηθεί με το Πρώτο Βραβείο και Αριστείο Εξαιρετικής Επιδόσεως του Εθνικού Ωδείου (1958), Πρώτο Βραβείο στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό για νέους πιανίστες για το Έτος Σοπέν (1961) και το πρώτο βραβείο του Πανελλήνιου Διαγωνισμού Νέων Μουσικών, που οργάνωσε το 1963 η Θεσσαλονίκη Κρατική Ορχήστρα σε συνεργασία με την «Τέχνη». Το 1973 η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε το "Σπύρου Μοτσενίγου" για την όλη μουσική δραστηριότητά του. Ως σολίστ έχει συμπράξει με όλες τις συμφωνικές ορχήστρες δωματίου και από την Ελλάδα, την Ορχήστρα Camerata Academica του Salzburg, την ορχήστρα Pro Musica της Οξφόρδης, την Φιλαρμονική Ορχήστρα της Σιγκαπούρης, το Ραδιόφωνο της Σόφιας - Ορχήστρα Τηλεόραση, την Φιλαρμονική Ορχήστρα της Φρανκφούρτης (Oder), η Φιλαρμονική Ορχήστρα της Μόσχας, κλπ. Έχει δώσει πολλά ρεσιτάλ στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Αυστρία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Πολωνία, Γιουγκοσλαβία, η Κύπρος, η Αίγυπτος και Συρία). Είναι Διευθυντής και Καθηγητής πιάνου του Ωδείου Αθηνών, Διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών , Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της "Τζίνα Μπαχάουερ" Κοινωνία Μουσική, Γενικός Γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου της "Μαρία Κάλλας" Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών, Επίτιμος Πρόεδρος του ελληνικού παραρτήματος της Διεθνούς οργάνωσης EUPP (Ευρωπαϊκή Ένωση Καθηγητών Πιάνου), Πρόεδρος ή μέλος κριτικών επιτροπών σε πολλούς Πανελλήνιους και διεθνείς διαγωνισμούς πιάνου.


EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.