Friday, 1 February 2013

«Βίων Ερμηνεία» :: Έκθεση του Γιάννη Καστρίτση στην Αθήνα



ΤΗΝ Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2013 και ώρα 19.00 εγκαινιάζεται στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο της Αθήνας η έκθεση «Βίων Ερμηνεία» του Γιάννη Καστρίτση.  Στην έκθεση παρουσιάζονται 25 ζωγραφικά έργα, γλυπτά και φωτογραφίες.  



Σε σημαντικό μέρος της καλλιτεχνικής του παραγωγής ο Γιάννης Καστρίτσης επιχειρεί με ποικίλους τρόπους να ενσωματώσει  και να μεταπλάσει μορφολογικά στοιχεία της βυζαντινής τέχνης.  Θέματα όπως η Άμπελος, η Φιλοξενία του Αβραάμ, η βιβλική ιστορία του Ιωνά, αποτελούν την αφετηρία στις συνθέσεις του. Με αφορμή τα συγκεκριμένα θέματα σκύβει πάνω από λεπτομέρειες της βυζαντινής ζωγραφικής, που παίζουν κυρίαρχο και ουσιαστικό ρόλο στο έργο του. Σε εμβληματικές για τη σχέση του με τη βυζαντινή ζωγραφική συνθέσεις, όπως η Τυχαία συνάντηση με τον Διονύσιο εκ Φουρνά, αναζητά το νήμα της συνέχειας της μεγάλης μεταβυζαντινής παράδοσης. Επηρεασμένος και γοητευμένος από αυτή τη μακρά σε διάρκεια και ισχυρή σε παρουσία παράδοση επιχειρεί, στην έκθεση αυτή, μέσω της σύγχρονης καλλιτεχνικής  γλώσσας, να ιεροποιήσει, κατά κάποιον τρόπο, τον απλό άνθρωπο και τον χώρο του, καθώς θεωρεί ότι η τέχνη αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο διάσωσης της αλήθειας των πραγμάτων. 

 
Ο Γιάννης Καστρίτσης γεννήθηκε το 1960 και μεγάλωσε στη Δάφνη Ευρυτανίας. Σπούδασε Ζωγραφική στην Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης από το 1985 έως το 1990 στο εργαστήριο του Βαγγέλη Δημητρέα. Συνέχισε τις σπουδές του στο μεταπτυχιακό τμήμα του Brooklyn College της Νέας Υόρκης από το 1990 έως και το 1993. Έχει λάβει μέρος σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις και από το 2007 διδάσκει στη Σχολή Καλών Τεχνών Φλώρινας.



Διάρκεια έκθεσης: 11 Φεβρουαρίου έως 31 Μαρτίου 2013.

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ