Wednesday, 6 February 2013

Η «Ιστορία Μηδέν» του Στέφανου Τσιβόπουλου εκπροσωπεί την Ελλάδα στην 55η Μπιενάλε της Βενετίας

ΤΟ έργο «Ιστορία Μηδέν» του Στέφανου Τσιβόπουλου θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην 55η Μπιενάλε της Βενετίας (1 Ιουνίου-24 Νοεμβρίου 2013), σύμφωνα με την απόφαση του Αναπληρωτή Υπουργού Παιδείας, Θρησκευμάτων Πολιτισμού και Αθλητισμού, Κωνσταντίνου Τζαβάρα. Το έργο «Ιστορία Μηδέν» του Στέφανου Τσιβόπουλου (επιμέλεια: Συραγώ Τσιάρα) αποτελεί μια πρωτότυπη εικαστική πρόταση, η οποία κινείται ανάμεσα στις περιοχές του βίντεο και του φιλμ, της τεκμηρίωσης και της αλληγορίας. Μέσα από έναν σύγχρονο εικαστικό λόγο, πραγματεύεται το ρόλο και τη λειτουργία του χρήματος στη διαμόρφωση των ανθρώπινων σχέσεων και των οικονομικών συστημάτων, σε συνάρτηση με τις ρεαλιστικές αλλά και συμβολικές διαστάσεις της κατοχής ή της έλλειψής του.


Υπενθυμίζεται ότι το θέμα της φετινής Διοργάνωσης, όπως αυτό ορίστηκε από τον καλλιτεχνικό διευθυντή της κ. Massimiliano Gioni, είναι «The Encyclopedic Palace» και πραγματεύεται τους τρόπους με τους οποίους οι εικόνες χρησιμοποιούνται για την οργάνωση της γνώσης και τη διαμόρφωση της εμπειρίας μας από τον κόσμο. 

Βιογραφικό του Στέφανου Τσιβόπουλου
Ο Στέφανος Τσιβόπουλος γεννήθηκε στην Πράγα το 1973. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Sandberg Institute του Άμστερνταμ. Μεταξύ του 2005-6 διεξήγαγε έρευνα στο Rijksakademie van beeldende kunsten στο Άμστερνταμ. Έχει συμμετάσχει σε διεθνώς αναγνωρισμένα art residencies, όπως: Platform Garanti Istanbul (2009), IASPIS Stockholm (2010) και ISCP New York (2011). Έχει λάβει διεθνείς διακρίσεις όπως: το Golden Cube Award στο 25ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ στο Κάσελ της Γερμανίας για το έργο του Untitled (The Remake). Ζει και εργάζεται ανάμεσα στο Άμστερνταμ και τη Νέα Υόρκη.

Ατομικές εκθέσεις
2012: Το μέλλον ξεκινάει εδώ, Φεστιβάλ Αισχυλείων, Ελευσίνα.
2011: The Blind Image, ISCP Νέα Υόρκη.
2010: Amnesialand, Heidelberg Kunstverrein, Χαϊδελβέργη.
2010: The Real The Story The Storyteller, Smart Project Space Άμστερνταμ.
2009: Lost Monument, Berlin Art Forum, Βερολίνο.

Ομαδικές Εκθέσεις
The Rest is History, Manifesta 8, Murcia
On Morality-Act III, Witte de With, Rotterdam
Suspended Spaces, Centre Pompidou, Paris
Monitoring, Fridericianum, Kassel
Les Rencontres, Palais de Tokyo, Paris
Anatomy of Integration, 4th Sculpture Riga Quadrennial
Οverlapping, Young art 5th Bucharest Biennial
Reading the City, ev+a, Limerick Biennale
Que Vive, Young art, 2nd Moscow Biennial
Destroy Athens, 1η Μπιενάλε Αθήνας
Scrample for History, SALT, Istanbul
One Giant Leap, BFI Southbank, London
Practicing Memory, Fondazione Pistoletto, Biella
Σε Ενεστώτα Χρόνο, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Αθήνα.

Βιογραφικό της Συραγώς Τσιάρα
Η Συραγώ Τσιάρα γεννήθηκε στη Λάρισα το 1968. Ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές σπουδές της στην Ιστορία και Αρχαιολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και πήρε το μεταπτυχιακό της δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Leeds, με ειδίκευση στην Κοινωνική Ιστορία της Τέχνης. Η διδακτορική της διατριβή έχει ως αντικείμενο την τέχνη στο δημόσιο χώρο σε συνάρτηση με τη διαμόρφωση της εθνικής ταυτότητας και μνήμης. Τα τελευταία δέκα χρόνια εργάζεται ως επιμελήτρια στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης διοργανώνοντας εκθέσεις, συνέδρια και διαθεματικές δράσεις, ενώ από το 2007 ανέλαβε τη διεύθυνση του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης. Έχει επιμεληθεί –μεταξύ άλλων- και τις παρακάτω εκθέσεις: ‘Μεταμφιέσεις. Θηλυκότητα, ανδροπρέπεια και άλλες βεβαιότητες’, ‘Genius Seculi. Despina Meimaroglou, Deimantas Narkevičius’, ‘Λήδα Παπακωνσταντίνου. Εις το Όνομα’ (τιμώμενη καλλιτέχνης 1ης Μπιενάλε Θεσσαλονίκης), ‘Public Screen’. Παράλληλα, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας (2004 – 2008) τέχνη στο δημόσιο χώρο, ευρωπαϊκό μοντερνισμό και πρωτοπορίες, ελληνική τέχνη 19ου και 20ου αιώνα, θεωρία και μεθοδολογία της σύγχρονης τέχνης.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.