Wednesday, 6 February 2013

Η «Ιστορία Μηδέν» του Στέφανου Τσιβόπουλου εκπροσωπεί την Ελλάδα στην 55η Μπιενάλε της Βενετίας

ΤΟ έργο «Ιστορία Μηδέν» του Στέφανου Τσιβόπουλου θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στην 55η Μπιενάλε της Βενετίας (1 Ιουνίου-24 Νοεμβρίου 2013), σύμφωνα με την απόφαση του Αναπληρωτή Υπουργού Παιδείας, Θρησκευμάτων Πολιτισμού και Αθλητισμού, Κωνσταντίνου Τζαβάρα. Το έργο «Ιστορία Μηδέν» του Στέφανου Τσιβόπουλου (επιμέλεια: Συραγώ Τσιάρα) αποτελεί μια πρωτότυπη εικαστική πρόταση, η οποία κινείται ανάμεσα στις περιοχές του βίντεο και του φιλμ, της τεκμηρίωσης και της αλληγορίας. Μέσα από έναν σύγχρονο εικαστικό λόγο, πραγματεύεται το ρόλο και τη λειτουργία του χρήματος στη διαμόρφωση των ανθρώπινων σχέσεων και των οικονομικών συστημάτων, σε συνάρτηση με τις ρεαλιστικές αλλά και συμβολικές διαστάσεις της κατοχής ή της έλλειψής του.


Υπενθυμίζεται ότι το θέμα της φετινής Διοργάνωσης, όπως αυτό ορίστηκε από τον καλλιτεχνικό διευθυντή της κ. Massimiliano Gioni, είναι «The Encyclopedic Palace» και πραγματεύεται τους τρόπους με τους οποίους οι εικόνες χρησιμοποιούνται για την οργάνωση της γνώσης και τη διαμόρφωση της εμπειρίας μας από τον κόσμο. 

Βιογραφικό του Στέφανου Τσιβόπουλου
Ο Στέφανος Τσιβόπουλος γεννήθηκε στην Πράγα το 1973. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Sandberg Institute του Άμστερνταμ. Μεταξύ του 2005-6 διεξήγαγε έρευνα στο Rijksakademie van beeldende kunsten στο Άμστερνταμ. Έχει συμμετάσχει σε διεθνώς αναγνωρισμένα art residencies, όπως: Platform Garanti Istanbul (2009), IASPIS Stockholm (2010) και ISCP New York (2011). Έχει λάβει διεθνείς διακρίσεις όπως: το Golden Cube Award στο 25ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ στο Κάσελ της Γερμανίας για το έργο του Untitled (The Remake). Ζει και εργάζεται ανάμεσα στο Άμστερνταμ και τη Νέα Υόρκη.

Ατομικές εκθέσεις
2012: Το μέλλον ξεκινάει εδώ, Φεστιβάλ Αισχυλείων, Ελευσίνα.
2011: The Blind Image, ISCP Νέα Υόρκη.
2010: Amnesialand, Heidelberg Kunstverrein, Χαϊδελβέργη.
2010: The Real The Story The Storyteller, Smart Project Space Άμστερνταμ.
2009: Lost Monument, Berlin Art Forum, Βερολίνο.

Ομαδικές Εκθέσεις
The Rest is History, Manifesta 8, Murcia
On Morality-Act III, Witte de With, Rotterdam
Suspended Spaces, Centre Pompidou, Paris
Monitoring, Fridericianum, Kassel
Les Rencontres, Palais de Tokyo, Paris
Anatomy of Integration, 4th Sculpture Riga Quadrennial
Οverlapping, Young art 5th Bucharest Biennial
Reading the City, ev+a, Limerick Biennale
Que Vive, Young art, 2nd Moscow Biennial
Destroy Athens, 1η Μπιενάλε Αθήνας
Scrample for History, SALT, Istanbul
One Giant Leap, BFI Southbank, London
Practicing Memory, Fondazione Pistoletto, Biella
Σε Ενεστώτα Χρόνο, Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Αθήνα.

Βιογραφικό της Συραγώς Τσιάρα
Η Συραγώ Τσιάρα γεννήθηκε στη Λάρισα το 1968. Ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές σπουδές της στην Ιστορία και Αρχαιολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και πήρε το μεταπτυχιακό της δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο του Leeds, με ειδίκευση στην Κοινωνική Ιστορία της Τέχνης. Η διδακτορική της διατριβή έχει ως αντικείμενο την τέχνη στο δημόσιο χώρο σε συνάρτηση με τη διαμόρφωση της εθνικής ταυτότητας και μνήμης. Τα τελευταία δέκα χρόνια εργάζεται ως επιμελήτρια στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης διοργανώνοντας εκθέσεις, συνέδρια και διαθεματικές δράσεις, ενώ από το 2007 ανέλαβε τη διεύθυνση του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης. Έχει επιμεληθεί –μεταξύ άλλων- και τις παρακάτω εκθέσεις: ‘Μεταμφιέσεις. Θηλυκότητα, ανδροπρέπεια και άλλες βεβαιότητες’, ‘Genius Seculi. Despina Meimaroglou, Deimantas Narkevičius’, ‘Λήδα Παπακωνσταντίνου. Εις το Όνομα’ (τιμώμενη καλλιτέχνης 1ης Μπιενάλε Θεσσαλονίκης), ‘Public Screen’. Παράλληλα, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας (2004 – 2008) τέχνη στο δημόσιο χώρο, ευρωπαϊκό μοντερνισμό και πρωτοπορίες, ελληνική τέχνη 19ου και 20ου αιώνα, θεωρία και μεθοδολογία της σύγχρονης τέχνης.

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ