Tuesday, 15 January 2013

Εικός - Η τέχνη ως παραστατική εικασία

εἰκός (ουσ.), το οποίο στα αρχαία ελληνικά σήμαινε “όμοιος” 
και ήταν μετοχή του αρχαιότερου ρήματος εἴκω 
που σημαίνει “μοιάζω”, “αναπαριστώ”, 
κοινή ρίζα από την οποία προέρχεται η λέξη “εικόνα”


H Myrό Gallery έχει την χαρά να φιλοξενεί 4 νέους και πολλά υποσχόμενους ζωγράφους, άρτι αποφοιτήσαντες από την νεότερη σχολή Καλών & Εφαρμοσμένων Τεχνών της Ελλάδας, αυτή της Φλώρινας, σε μιά έκθεση που διερευνά την έκταση και τις προεκτάσεις της παραστατικής ζωγραφικής, και έχει διακριτικό τίτλο "Εικός - Η τέχνη ως παραστατική εικασία". Βασισμένη σε ένα concept του Διευθυντή της γκαλερί Πάρη Καπράλου, και με την επιμέλεια του εικαστικού Δήμου Κηπουρού, η έκθεση θα εγκαινιαστεί την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου στις 20.00, στην Κεντρική Αίθουσα της Myrό Gallery, και θα διαρκέσει μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου. 

Ως σημειώνει στο κείμενο επιμέλειας ο Δήμος Κηπουρός:

"Ο τίτλος της έκθεσης, πέρα από μια δήλωση γενικής αλήθειας για την ύπαρξη του έργου Τέχνης, η οποία μπορεί να τείνει προς μια καθολικά υποκειμενική άποψη, προοικονομεί -κατά την τεχνοτροπία, το αποτέλεσμα της προσωπικής αναζήτησης τεσσάρων νέων καλλιτεχνών, τα έργα των οποίων συνδέονται μέσω της παραστατικής ζωγραφικής. Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες Ιουλίττα Καραμαύρου, Δήμος Κηπουρός, Γιώργος Κορμπάκης, Φίλιππος Ντεγίδης “εικάζουν” ποικιλοτρόπως, αποτυπώνοντας ο καθένας τις δικές τους παραστάσεις του κόσμου που μας περιβάλλει. 

Ιουλίττα Καραμαύρου
Η ζωγραφική της Ιουλίττας Καραμαύρου είναι επίσης ανθρωποκεντρική και η καλλιτέχνης για τη σειρά έργων που εκθέτει, αναφέρει: «όπως ένα καλσόν περιορίζει την ευχέρεια ή παραποιεί την εξωτερική μορφή του σώματος, έτσι και δεδομένες καταστάσεις ή διαδρομές που αναγκαζόμαστε να ακολουθήσουμε περιορίζουν την ελευθερία μας με τρόπο σκοτεινό και ύπουλο. Παίρνοντας τη μορφή ψεύτικων επιθυμιών ή αναγκών που λαθεμένα πιστεύουμε πως είναι δικές μας. Παραβολικά όπως και το ίδιο το καλσόν παίρνει τη μορφή μας.



Δήμος Κηπουρός
Ο Δήμος Κηπουρός σημειώνει για την δουλειά του: «Όλη μου η έρευνα εστιάζεται στο βλέμμα. Χρησιμοποιώ το σύστημα της ζωγραφικής για να εκφράσω την ψευδαίσθηση της πραγματικότητας σε σχέση με την φωτογραφία από τη μία και από την άλλη τη σχέση μεταξύ ενός κοινά αποδεκτού ρεαλισμού και μιας υποκειμενικής, μυωπικής αντίληψής του. Ψευδαίσθηση, αμφιβολία, έκπληξη, υποκειμενισμός (υποκειμενική κρίση) πραγματώνουν έτσι το εικαστικό μου παιχνίδι.»


Γιώργος Κορμπάκης
O Γιώργος Κορμπάκης τονίζει για τα έργα του: "Η δουλειά μου θεματολογικά ασχολείται περισσότερο με τον άνθρωπο, την απεικόνισή του, και τη σχέση του με την εποχή μας. Αφετηρία της εικαστικής μου αναζήτησης είναι η έννοια της λέξης άνθρωπος, η ετυμολογια που της έχει αποδοθεί ως ἄνω + θρώσκω, και η έννοια του ανθρωπισμού, πώς δηλαδή θα ήταν δυνατό εικαστικά να αποδοθούν μορφές που θα αποδίδουν τα παραπάνω νοήματα, ψυχισμούς ή διυποκειμενικές αξίες, ακόμα περισσότερο σήμερα, που αρκετά από αυτά τίθενται υπό αμφισβήτηση.



Φίλιππος Ντεγίδης
Ο Φίλιππος Ντεγίδης για τη σειρά έργων του με τίτλο «προσωπεία» σημειώνει: «Είτε πίσω είτε μπροστά απ'αυτά είσαι κρυμμένος και νιώθεις άνετα, άλλωστε δεν είσαι ο μοναδικός κ'αυτό είναι άλλοθι όλοι μαζί είμαστε μεταμφιεσμένοι σ'ένα παιχνίδι ζωής που το φτιάξαμε σαν μια μεγάλη παράσταση. Εμφανιζόμαστε σ'αυτή σαν το χορό του αρχαίου θεάτρου ψάχνοντας την ευκαιρία μιας πτώσης της μάσκας που δεν πρέπει να'ναι η δική μας»". 



Μάθετε περισσότερα για τους συμμετέχοντες καλλιτέχνες, διαβάζοντας τα συνοπτικά βιογραφικά τους:

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ