Tuesday, 15 January 2013

Εικός - Η τέχνη ως παραστατική εικασία

εἰκός (ουσ.), το οποίο στα αρχαία ελληνικά σήμαινε “όμοιος” 
και ήταν μετοχή του αρχαιότερου ρήματος εἴκω 
που σημαίνει “μοιάζω”, “αναπαριστώ”, 
κοινή ρίζα από την οποία προέρχεται η λέξη “εικόνα”


H Myrό Gallery έχει την χαρά να φιλοξενεί 4 νέους και πολλά υποσχόμενους ζωγράφους, άρτι αποφοιτήσαντες από την νεότερη σχολή Καλών & Εφαρμοσμένων Τεχνών της Ελλάδας, αυτή της Φλώρινας, σε μιά έκθεση που διερευνά την έκταση και τις προεκτάσεις της παραστατικής ζωγραφικής, και έχει διακριτικό τίτλο "Εικός - Η τέχνη ως παραστατική εικασία". Βασισμένη σε ένα concept του Διευθυντή της γκαλερί Πάρη Καπράλου, και με την επιμέλεια του εικαστικού Δήμου Κηπουρού, η έκθεση θα εγκαινιαστεί την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου στις 20.00, στην Κεντρική Αίθουσα της Myrό Gallery, και θα διαρκέσει μέχρι τις 15 Φεβρουαρίου. 

Ως σημειώνει στο κείμενο επιμέλειας ο Δήμος Κηπουρός:

"Ο τίτλος της έκθεσης, πέρα από μια δήλωση γενικής αλήθειας για την ύπαρξη του έργου Τέχνης, η οποία μπορεί να τείνει προς μια καθολικά υποκειμενική άποψη, προοικονομεί -κατά την τεχνοτροπία, το αποτέλεσμα της προσωπικής αναζήτησης τεσσάρων νέων καλλιτεχνών, τα έργα των οποίων συνδέονται μέσω της παραστατικής ζωγραφικής. Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες Ιουλίττα Καραμαύρου, Δήμος Κηπουρός, Γιώργος Κορμπάκης, Φίλιππος Ντεγίδης “εικάζουν” ποικιλοτρόπως, αποτυπώνοντας ο καθένας τις δικές τους παραστάσεις του κόσμου που μας περιβάλλει. 

Ιουλίττα Καραμαύρου
Η ζωγραφική της Ιουλίττας Καραμαύρου είναι επίσης ανθρωποκεντρική και η καλλιτέχνης για τη σειρά έργων που εκθέτει, αναφέρει: «όπως ένα καλσόν περιορίζει την ευχέρεια ή παραποιεί την εξωτερική μορφή του σώματος, έτσι και δεδομένες καταστάσεις ή διαδρομές που αναγκαζόμαστε να ακολουθήσουμε περιορίζουν την ελευθερία μας με τρόπο σκοτεινό και ύπουλο. Παίρνοντας τη μορφή ψεύτικων επιθυμιών ή αναγκών που λαθεμένα πιστεύουμε πως είναι δικές μας. Παραβολικά όπως και το ίδιο το καλσόν παίρνει τη μορφή μας.



Δήμος Κηπουρός
Ο Δήμος Κηπουρός σημειώνει για την δουλειά του: «Όλη μου η έρευνα εστιάζεται στο βλέμμα. Χρησιμοποιώ το σύστημα της ζωγραφικής για να εκφράσω την ψευδαίσθηση της πραγματικότητας σε σχέση με την φωτογραφία από τη μία και από την άλλη τη σχέση μεταξύ ενός κοινά αποδεκτού ρεαλισμού και μιας υποκειμενικής, μυωπικής αντίληψής του. Ψευδαίσθηση, αμφιβολία, έκπληξη, υποκειμενισμός (υποκειμενική κρίση) πραγματώνουν έτσι το εικαστικό μου παιχνίδι.»


Γιώργος Κορμπάκης
O Γιώργος Κορμπάκης τονίζει για τα έργα του: "Η δουλειά μου θεματολογικά ασχολείται περισσότερο με τον άνθρωπο, την απεικόνισή του, και τη σχέση του με την εποχή μας. Αφετηρία της εικαστικής μου αναζήτησης είναι η έννοια της λέξης άνθρωπος, η ετυμολογια που της έχει αποδοθεί ως ἄνω + θρώσκω, και η έννοια του ανθρωπισμού, πώς δηλαδή θα ήταν δυνατό εικαστικά να αποδοθούν μορφές που θα αποδίδουν τα παραπάνω νοήματα, ψυχισμούς ή διυποκειμενικές αξίες, ακόμα περισσότερο σήμερα, που αρκετά από αυτά τίθενται υπό αμφισβήτηση.



Φίλιππος Ντεγίδης
Ο Φίλιππος Ντεγίδης για τη σειρά έργων του με τίτλο «προσωπεία» σημειώνει: «Είτε πίσω είτε μπροστά απ'αυτά είσαι κρυμμένος και νιώθεις άνετα, άλλωστε δεν είσαι ο μοναδικός κ'αυτό είναι άλλοθι όλοι μαζί είμαστε μεταμφιεσμένοι σ'ένα παιχνίδι ζωής που το φτιάξαμε σαν μια μεγάλη παράσταση. Εμφανιζόμαστε σ'αυτή σαν το χορό του αρχαίου θεάτρου ψάχνοντας την ευκαιρία μιας πτώσης της μάσκας που δεν πρέπει να'ναι η δική μας»". 



Μάθετε περισσότερα για τους συμμετέχοντες καλλιτέχνες, διαβάζοντας τα συνοπτικά βιογραφικά τους:

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.