Sunday, 2 December 2012

INES: Δείτε το κέντημα με άλλο μάτι



ΣTΙΣ περισσότερες ελληνικές μεγαλουπόλεις υπάρχει ένας εμπορικός δρόμος που ονομάζεται “Ερμού”. Συνήθως, είναι ο παλαιότερος, ή ανάγεται στις εποχές ακμής της συγκεκριμένης πόλης η χρήση του και η βάπτιση του. Ομοίως και στην Θεσσαλονίκη. Το πρώτο κατάστημα επί της Ερμού -”Ερμού 1”- είναι το “Ines -by Vaso Antoniadou”, κι έχει μια πολύ ιδιαίτερη ιστορία να πει


Το κατάστημα ιδρύθηκε πριν από 30 χρόνια, όταν η κα. Βάσω Αντωνιάδου, καταγόμενη από οικογένεια που είχε παράδοση στα νήματα και το κέντημα, αποφάσισε να δοκιμάσει την οικογενειακή κλίση προς την κατασκευή καλαίσθητων και πρωτότυπων για την εποχή και το “είδος” κεντημάτων για κάθε χρήση, με γνώση, μεράκι και έρευνα. Από το ξεκίνημα της προσπάθειας, αυτό που ξεχώρισε ήταν η ποιότητα, η ποικιλία και η εμβριθής γνώση του αντικειμένου. Η κα. Βάσω Αντωνιάδου άντλησε πολλά μοτίβα από αραβικά χαλιά, ποικιλίες χρωμάτων από τούρκικα χαλιά και τα ανέμιξε με σχέδια της ελληνικής παράδοσης, σαν αυτά που εμφανίζονται στις σημαντικότερες συλλογές της χώρας, όπως για παράδειγμα σε αυτή που μπορεί να δει κανείς στο Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα. Οι πολύπλοκοι σχεδιασμοί και τα τελειώματα των κεντημάτων υπήρξαν το κύριο σημείο διαφοροποίησης εξ αρχής.
 


Πρόσφατα στην οικογενειακή παράδοση ήρθε να βάλει το δικό της στίγμα η κα. Μαρία  Αντωνιάδου, κόρη της ιδρύτριας που καλείται όχι μόνο να συνεχίσει την οικογενειακή επιχείρηση αλλά έχει όραμα της να την ανανεώσει και να καταστήσει τις προτάσεις της ελκυστικές και για το σύγχρονο περιβάλλον, σε ένα μοντέρνο σπίτι ή χώρα. “Μεταφέρω το μήνυμα ότι το κέντημα, αν είναι εντυπωσιακό, καλαίσθητο και ποιοτικό μπορεί να ταιριάζει σε κάθε χώρο, ακόμα και minimal. Είναι ένα ιδιαίτερο στοιχείο διακόσμησης και  δεν απευθύνεται αποκλειστικά σε παραδοσιακό περιβάλλον, μια λανθασμένη θεώρηση που είναι κρίμα να περνάει στις νεότερες γενιές, στις οποίες έχει δοθεί η ευκαιρία να διευρύνουν την αισθητική τους. Τα παραδοσιακά στοιχεία στο κέντημα βρίσκονται εκεί σε μίξη με νεότερα διακοσμητικά στοιχεία, ώστε να εμβαθύνουν  και οι παραδοσιακές τεχνικές για να τελειοποιήσουν το τελικό αποτέλεσμα, όχι για να προκαθορίσουν το αισθητικό αποτέλεσμα και να το περιχαρακώσουν ως προς την φόρμα και το ύφος”, υπογράμμισε η κα. Μαρία Αντωνιάδου. “Στο σύγχρονο σπίτι το κέντημα είναι ένα στοιχείο της διακόσμησης που αναδεικνύει άλλα στοιχεία, όπως π.χ. τα έπιπλα. Δεν χρησιμεύει όπως συνέβαινε παλιότερα στο να κρύβει τις φθορές τους ή να κατακυριαρχεί. Επιπλέον ένα εξαιρετικής ποιότητας και έμπνευσης κέντημα είναι σε μεγάλο βαθμό έργο τέχνης, και μπορεί να αποκτήσει τέτοια θέση, ακόμα και μέσα σε κορνίζα ή βιτρίνα”.
 


Εξ αφορμής της παραπάνω αναφοράς της κας. Αντωνιάδου και στο πλαίσιο της συνάντησης που επιδιώξαμε μαζί της προκειμένου να παρουσιάσουμε την δουλειά της οικογένειάς της στον χώρο του δημιουργικού κεντήματος, συζητήσαμε και την σχέση της τέχνης του κεντήματος με την ευρύτερη έννοια, με κάθε μορφή εικαστικής τέχνης. Η κα. Αντωνιάδου σκέπτεται να ανανεώσει δημιουργικά και να αξιοποιήσει τις γνώσεις της στον χώρο συνεργαζόμενη με καλλιτέχνες σε δύο επίπεδα. Αφενός μπορεί να βοηθήσει κάθε καλλιτέχνη που θα προσφύγει στις γνώσεις της και στην τεχνική συμβουλή της για κάθε μικτή τεχνική με νήματα, τόσο σε επίπεδο υλικών όσο και στην τεχνική συναρμογής τους, επί έργων που θα μπορούσε να κατασκευάσει με πολύ πιο αποδοτικό ως προς την ποιότητα και το οπτικό αποτέλεσμα τρόπο, αφετέρου δε, σκέπτεται μια ανοικτή πρόσκληση σε καλλιτέχνες για συνδημιουργία. “Απευθύνω ανοικτή πρόσκληση σε κάθε καλλιτέχνη που θα ήθελε να εμπιστευθεί κάποιο πρωτότυπο σχέδιο να το δημιουργήσουμε μαζί με νήματα, ή που πιθανώς θα ήθελε να δει κάποιο πρωτότυπο σχέδιο του με υλικά κεντήματος, ως εναλλακτικό μέσο αποτύπωσης, να επικοινωνήσει μαζί μου. Νομίζω ότι ως μέθοδος αποτύπωσης το νήμα, το κέντημα και μικτές τεχνικές που στηρίζονταν σε αυτό θα μπορούσαν να δώσουν άλλη πνοή σε ένα έργο, μια ξεχωριστή υπόσταση. Παράλληλα θα μπορούσα να μετατρέψω ένα πρωτότυπο και αναγνωρίσιμο έργο ενός καλλιτέχνη σε κέντημα, ή σε έργο τέχνης με νήματα, δίνοντας την δυνατότητα στον καλλιτέχνη να απευθυνθεί σε μια νέα αγορά, σε ένα εναλλακτικό κοινό, αλλά, και να διερευνήσει τις δυνατότητες αποτύπωσης πιο θερμών απτών υλικών με υφές”, μας επισήμανε η κα. Μαρία Αντωνιάδου.





*Info
 INES, by Vaso Antoniadou, 
τηλ. 2310533590, email: info@ines.gr
Διεύθυνση Ερμού 1, Θεσσαλονίκη

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.