Tuesday, 11 December 2012

Συλλογή Λαζαρίδου | Σημείο αναφοράς για την ποιοτική αντίκα

ΜΕ σημείο εκκίνησης μια προσωπική συλλογή και το πάθος για παλιά αντικείμενα με διαχρονικές αρετές, οι αδελφές Λαζαρίδου -Λέττα και Χρύσα- συνεχίζουν την οικογενειακή παράδοση ενσωματώνοντας την με εξαιρετικό τρόπο στον σύγχρονο τρόπο ζωής. Στον αριθμό 44 της Αλεξάνδρου Σβώλου βρίσκεται η πιο εκλεκτικίστικη ίσως αντικερί της Θεσσαλονίκης. 



Η είσοδος του επισκέπτη οδηγεί σε έκπληξη: αν και όλα τα αντικείμενα, έπιπλα, έργα τέχνης, είναι εξαιρετικές αντίκες, ακόμα και με την πρώτη ματιά θα ανακαλύψετε αντικείμενα που έιτε μοιάζουν σύγχρονα είτε θα ταίριαζαν τέλεια σε πολύ πιο σύγχρονα περιβάλλοντα -οικιακά ή επαγγελματικά- της εποχής που τα γέννησε. Μαζί τους θα παρελάσουν μπροστά από τα μάτια σας εξαιρετικές πορσελάνες Meisen και Limoge, επώνυμες αντίκες και αντικείμενα Art Nouveau, πιάτα, σερβίτσια και άλλα χρηστικά αντικείμενα, αλλά και αντίκες παραδοσιακών ειδών όπως ελληνικές πόρπες από όλη την χώρα, πήλινα Τσανάκ Καλέ. Ακόμα θα βρείτε νομίσματα με τα οποία μπορείτε να αρχίσετε μια συλλογή, να την πάρετε ολοκληρωμένη ή να ολοκληρώσετε την δική σας, εξαιρετικές γκραβούρες, διακοσμητικά, καθρέπτες, αγαλματίδια, ρολόγια και κάθε λογής αντικείμενο, σε τιμές λογικές, προσαρμοσμένες στην εποχή που διανύουμε. Ο χώρος αποτέλεσε επί των ημερών του παππού, που εγκαθίδρυσε την αντικερί, στέκι καλλιτεχνών, λογοτεχνών, πολιτικών, έναν εναλλακτικό τόπο συνάντησης. Ο παππούς των δύο αδελφών -δεινός σκακιστής και συλλέκτης που ακόμα θυμούνται οι παλιότεροι Θεσσαλονικείς- γέννησε κατά κάποιο τρόπο, πολλούς άλλους αντικέρ από αυτούς που σήμερα διατηρούν δικές τους επιχειρήσεις στην πόλη, αφού ο ιδρυτής της “Συλλογής Λαζαρίδου” προέτρεπε πάντοτε τους τοτινούς φίλους και σημερινούς συναγωνιστές των απογόνων του, να αναζητούν εξαιρετικά κομμάτια κάποια από τα οποία του έφερναν από αγορές του εξωτερικού. Έτσι, οι επίγονοι δεν είναι μονάχα φυσικά απόγονοι αλλά και άλλοι επαγγελματίες του χώρου, που ανέπτυξαν δραστηριότητα είτε παράλληλα, είτε κατοπινά της επαφής τους με τον χώρο της Σβώλου. Το μαγαζί της Σβώλου άνοιξε το 1980 και έγινε αμέσως αγαπημένο σημείο συνάντησης και ευκαιρία για την οικογένεια να δείξει τη συλλογή της, της οποίας το βασικό χαρακτηριστικό υπήρξε η πολυσυλλεκτικότητα σε αντικείμενα. Από το 1994 και εξής τα ηνία αναλαμβάνουν οι δύο αδελφές Λαζαρίδου, η Νικολέτα και η Χρύσα, οι οποίες φροντίζουν να εμπλουτίσουν την αρχική συλλογή με προσωπικά ταξίδια, προκειμένου να εξυπηρετήσουν ένα πιστό και διαρκώς αυξανόμενο κοινό, με το οποίο η οικογένεια έχει εγκαθιδρύσει δεσμούς πρώτα φιλικούς και όχι καθαρά εμπορικούς, με μια ευρεία μόνιμη πελατεία. Το μαγαζί ξεχωρίζει από οποιαδήποτε άλλη αντικερί σε δύο κυρίαρχα σημεία: όλα τα αντικείμενα προέρχονται από προσωπική, ιδιωτική συλλογή -οπότε η ποιότητα στο καθένα είναι η κορυφαία που μπορούσε να βρεθεί, ενώ, παράλληλα, οι δύο γυναικείες παρουσίες που αποτελούν το ανθρώπινο πρόσωπό του προσθέτουν ένα άλλο “άγγιγμα” στο επίπεδο των συμβουλευτικών δυνατοτήτων αναφορικά με τα στυλ και την διακόσμηση τους σπιτιού. Πράγματι στον συγκεκριμένο κλάδο, αυτόν των αντικών, λείπει συχνά η ανθρώπινη επαφή, καθώς πολλοί επαγγελματίες βλέπουν ότι πωλούν περισσότερο αντικείμενα και όχι τις ιστορίες και το ύφος που κρύβονται σε αυτά. Στη σημερινή εποχή, όλα τα αντικείμενα που φέρνει η αντικερί είναι συλλεκτικά και κινούνται σε μια ποιότητα που δύσκολα συναντάται ακόμα και σε άλλα καταστήματα του είδους τους. Παραδοσιακά είδη, χρηστικά του παρελθόντος, αντικείμενα που καθόριζαν μια εποχή (Art Deco, Art Nouveau σε γνήσια κομμάτια όλα της εποχής τους και συχνά ”σινιέ”, ανέγγιχτα από τον χρόνο παρά τις ντελικάτες γραμμές, την “ευαισθησία” και το καλό γούστο που αποπνέουν, κάνουν μια επίσκεψη στην αντικερί ξεχωριστή εμπειρία.




*INFO
ΣΥΛΛΟΓΗ ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ, 
Σβώλου 44, τηλ. 2310-277388. 
Η κα. Λέττα Λαζαρίδου είναι συνεργάτις 
του Antiques House & ειδικός 
στον τομέα των ασημένιων αντικειμένων

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ