Monday, 26 November 2012

υσΤέρRα* | Η performance ως επαναδημιουργός


ΤΗΝ 25η Οκτωβρίου στους χώρους της Myrό Gallery και στο πλαίσιο της έκθεσης «Women in R.E.D.», έλαβε χώρα μια performance με τίτλο «υσΤέρRα*», ένα project της Έλενας Τονικίδη. Η ίδια σημειώνει: «Η performance ως επαναδημιουργός της παλαιότερης και δημιουργός νέας  μορφής , με τη φύση της τέχνης και την ανησυχία της   θα επιχειρήσει  την  Κάθαρση, μέσα από την κίνηση ,την μουσική, την εικαστική απεικόνιση, την αναπαράσταση, μέσα από  την  συναισθηματική απελευθέρωση και την υπερβατικότητα θα απελευθερώσει μια σειρά από συχνά εμφανιζόμενα και επίπονα συναισθήματα, θα χρησιμεύει ως δοχείο για τα συναισθήματα του κοινού με ασφαλή τρόπο και που ήταν δύσκολο να αναγνωρίσει στον εαυτό του, επιτρέποντάς  το παράλληλα  και στην ίδια την δημιουργό της performance.   Ο φόβος μπορεί να μειωθεί, η συνομιλία μπορεί να ξεκινήσει… αυτή η υπερβατικότητα,  το όχι-εγώ, το μη-ανθρώπινο προκειμένου να γίνει πιο εύκολα κατανοητό και να εκτιμηθεί το τι σημαίνει να είμαι “το εγώ”, ένας όχι-Θεός αλλά ένας ατελής άνθρωπος, θα υποστηρίξει τη μείζονα σημασία της γυναίκας να υποδυθεί τον υπερ-άνθρωπο που θα ξεπεράσει τα δικά του όρια. Κατ’ αυτό τον τρόπο  η ασφάλεια και τα όρια θα καθορίζονται από τους φανταστικούς φόβους και το να παίξει κανείς στο χείλος επικίνδυνων τοποθεσιών, εκεί όπου ακόμα και οι άγγελοι φοβούνται να πατήσουν. Ακόμη και αν επιλέγουμε να παραμένουμε στα απομονωμένα μας κουτιά το να μην θέλουμε  να ειδωθεί από τους άλλους καθώς προσπαθούμε να αποφύγουμε το να μας βλέπουν οι άλλοι, τη Μήδεια που κρύβεται, τις ενορμήσεις, το ένστικτο της διαιώνισης,  η υσΤέRρα θα  ξορκίσει τον πόνο.  Ο δημόσιος και ο εσωτερικός εαυτός της γυναίκας  με έναν τρόπο που δηλώνει τον παραδοσιακό διαχωρισμό νου-σώματος ως ένα άνευ σημασίας κατασκεύασμα θα  μετατρέψει τα βάσανά της σε σύμβολα ικανά να αντικατοπτρίζουν  συναισθήματα, θα αυξήσει την αποδοχή του εαυτού της και την αίσθηση αυτό-αξίας που χάνει/βρίσκει  όταν καλείται  στη  διπλή σχέση αφενός με το ανθρώπινο σώμα της,  τον μικρόκοσμο, αφετέρου με τον περιβάλλοντα κόσμο τον μακρόκοσμο, στο να εκπληρώσει το έργο της - πέρα από κάθε θρησκευτικό, μυθικό,  επιστημονικό  χαρακτήρα- τη διατήρηση  στους αιώνες».


EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.