Monday, 26 November 2012

υσΤέρRα* | Η performance ως επαναδημιουργός


ΤΗΝ 25η Οκτωβρίου στους χώρους της Myrό Gallery και στο πλαίσιο της έκθεσης «Women in R.E.D.», έλαβε χώρα μια performance με τίτλο «υσΤέρRα*», ένα project της Έλενας Τονικίδη. Η ίδια σημειώνει: «Η performance ως επαναδημιουργός της παλαιότερης και δημιουργός νέας  μορφής , με τη φύση της τέχνης και την ανησυχία της   θα επιχειρήσει  την  Κάθαρση, μέσα από την κίνηση ,την μουσική, την εικαστική απεικόνιση, την αναπαράσταση, μέσα από  την  συναισθηματική απελευθέρωση και την υπερβατικότητα θα απελευθερώσει μια σειρά από συχνά εμφανιζόμενα και επίπονα συναισθήματα, θα χρησιμεύει ως δοχείο για τα συναισθήματα του κοινού με ασφαλή τρόπο και που ήταν δύσκολο να αναγνωρίσει στον εαυτό του, επιτρέποντάς  το παράλληλα  και στην ίδια την δημιουργό της performance.   Ο φόβος μπορεί να μειωθεί, η συνομιλία μπορεί να ξεκινήσει… αυτή η υπερβατικότητα,  το όχι-εγώ, το μη-ανθρώπινο προκειμένου να γίνει πιο εύκολα κατανοητό και να εκτιμηθεί το τι σημαίνει να είμαι “το εγώ”, ένας όχι-Θεός αλλά ένας ατελής άνθρωπος, θα υποστηρίξει τη μείζονα σημασία της γυναίκας να υποδυθεί τον υπερ-άνθρωπο που θα ξεπεράσει τα δικά του όρια. Κατ’ αυτό τον τρόπο  η ασφάλεια και τα όρια θα καθορίζονται από τους φανταστικούς φόβους και το να παίξει κανείς στο χείλος επικίνδυνων τοποθεσιών, εκεί όπου ακόμα και οι άγγελοι φοβούνται να πατήσουν. Ακόμη και αν επιλέγουμε να παραμένουμε στα απομονωμένα μας κουτιά το να μην θέλουμε  να ειδωθεί από τους άλλους καθώς προσπαθούμε να αποφύγουμε το να μας βλέπουν οι άλλοι, τη Μήδεια που κρύβεται, τις ενορμήσεις, το ένστικτο της διαιώνισης,  η υσΤέRρα θα  ξορκίσει τον πόνο.  Ο δημόσιος και ο εσωτερικός εαυτός της γυναίκας  με έναν τρόπο που δηλώνει τον παραδοσιακό διαχωρισμό νου-σώματος ως ένα άνευ σημασίας κατασκεύασμα θα  μετατρέψει τα βάσανά της σε σύμβολα ικανά να αντικατοπτρίζουν  συναισθήματα, θα αυξήσει την αποδοχή του εαυτού της και την αίσθηση αυτό-αξίας που χάνει/βρίσκει  όταν καλείται  στη  διπλή σχέση αφενός με το ανθρώπινο σώμα της,  τον μικρόκοσμο, αφετέρου με τον περιβάλλοντα κόσμο τον μακρόκοσμο, στο να εκπληρώσει το έργο της - πέρα από κάθε θρησκευτικό, μυθικό,  επιστημονικό  χαρακτήρα- τη διατήρηση  στους αιώνες».


EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ