Thursday, 11 October 2012

Μαρία Σαββίδου :: Αναθεώρηση των κλασσικών αξιών στη Τέχνη

Η  Μαρία Σαββίδου ανήκει στους καλλιτέχνες που παραμένουν πιστοί 
σε κλασσικές φόρμες χωρίς να αγνοούν τις γραμμές της σύγχρονης 
τέχνης. Πιστεύοντας ακράδαντα ότι οι κλασσικές αξίες 
δεν ξεφτίζουν και ότι η ελευθερία επιλογής 
της φόρμας του καλλιτέχνη δεν “ξεπερνά” 
απαραίτητα  την ισχυρή παρανάγνωση παρά 
μόνο όταν αυτό κατακτηθεί 
στην πορεία του. 



______________________


Συνέντευξη στον Πάρη Καπράλο

Πότε ξεκίνησε η σχέση σας με την ζωγραφική;
Από πολύ  μικρή ηλικία σχεδίαζα και αργότερα συνέχισα πιο δομημένα με σκίτσο και σχέδιο. Ουσιαστικά ποτέ δεν σταμάτησα να ζωγραφίζω, απλά άλλαξα ύφη και μανιέρα...

Το θέμα που απασχολούσε την ζωγραφική σας ήταν εξ αρχής τόσο ανθρωποκεντρικό όσο στα σύγχρονα έργα σας;
Πράγματι το επίκεντρο της Τέχνης μου είναι ο άνθρωπος και δεν είμαι σίγουρη αν ποτέ θα “ξεπεράσω” αυτό το σημείο εστίασης. Η αρετή -και η “κακία”- του ανθρώπινου σώματος, η αποτύπωση του χαρακτήρα και των ιδιαίτερων πτυχών της προσωπικότητας, πρόσωπα, εκφράσεις, καταστάσεις, τα πάντα σε σχέση με τον άνθρωπο με ελκύουν για αποτύπωση και ανάλυση.

Και πως σκοπεύετε να κινηθείτε στο μέλλον;
Η έκθεση μου με την Myrό Gallery στο φεστιβάλ “ΑΝΑΚΑΤΑ 4” στην δράση “Meet the artist” είναι μια εμπειρία για μένα. Θέλω μέσα από αυτή να βρεθώ σε διάλογο με το κοινό και να διευρύνω την αντίληψη μου για το πως αντιμετωπίζει το φιλότεχνο κοινό την καλλιτεχνική δημιουργία σήμερα. Στο εξής σκοπεύει να εκθέσω και στην Θεσσαλονίκη, όπου μέχρι σήμερα δεν έχω εκθέσει.

Ποια η θέση της τέχνης -ειδικότερα και γενικότερα- στην κρίση; Είναι γενικώς συνομολογούμενο ότι η κρίση δεν είναι μονάχα οικονομική....
Η κρίση για την Τέχνη είναι μια αφορμή να ξεκινήσει κανείς, ως καλλιτέχνης, ή τουλάχιστον να  δώσει τον καλύτερο εαυτό του, γιατί υπάρχει ανάγκη από καλή τέχνη, ώστε να αποτινάξει η κοινωνία το καλούπι της μιζέριας. Νομίζω ότι προσφέροντας κάτι όμορφο συνδράμουμε οι καλλιτέχνες στην ανάταση πνεύματος και ψυχής. Η ζωγραφική μπορεί να αποτυπώσει την ομορφιά ή την ασχήμια και προσφέρεται για αναθεώρηση του τρόπου με τον οποίο βλέπουμε την  ζωή, την κρίση τον εαυτό μας.



*Info
H Μαρία Σαββίδου ολοκλήρωσε τις σπουδές της στην Universita di Firenze, ασχολήθηκε μέχρι τώρα με το θέατρο και επιστρέφοντας στην Ελλάδα μαθήτευσε στο χρώμα κοντά στην ιταλίδα ζωγράφο Donatella Ricco. Εζησε και εργάστηκε επί σειρά ετών στην Μύκονο, την Αθήνα και για μικρό χρονικό διάστημα στην Γενεύη. Η πρώτη της άτυπη συνεργασία με την γκαλερί Myrό ήταν στο πλαίσιο του πρόσφατου φεστιβάλ Τεχνών “ΑΝΑΚΑΤΑ 4” που θα λάβει χώρα στις 28, 29 και 30 Σεπτεμβρίου στο πρώην στρατόπεδο “Παύλου Μελά”

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.