Friday, 8 June 2012

Τα πρόσωπα της Τέχνης | Εμιλία Ξανθοπούλου



Η Εμιλία Ξανθοπούλου γεννήθηκε το 1983 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης (2003-2008) και για ένα χρόνο στη Σχολή Καλών Τεχνών της Μαδρίτης. Πραγματοποίησε στη συνέχεια μεταπτυχιακές σπουδές στο Central Saint Martins College του Λονδίνου (2009-2010) με δασκάλα την Joanna Greenhill όπου και βραβεύτηκε με το βραβείο Mishcon De Reya Art Prize. 





«Θεωρώ ότι όταν η ζωγραφική γίνεται Τέχνη, όπως κάθε Τέχνη, καλλιεργεί την γνώση και δημιουργεί προυποθέσεις για νέους ορίζοντες. Παρατηρώντας το σχήμα, το χρώμα, την φόρμα, το φως και την σκιά, προσπαθώ μέσα από αυτά να διευρύνω  τους δικούς μου ορίζοντες και στα πλαίσια των δυνατοτήτων μου να κάνω την ζωγραφική μου Τέχνη. Όταν ζωγραφίζω προσπαθώ να εμβαθύνω στο ουσιώδες που είναι και η ουτοπική εικόνα του ζωγράφου για το πως θα έπρεπε να είναι ο κόσμος. Γνωρίζω ότι κάποιοι μου προσάπτουν την εμμονή μου στο συγκεκριμένο. Αλλά εμένα με ενδιαφέρει να δω και να μάθω από την τέχνη μου, να επικοινωνήσω μέσα από αυτήν και αν είμαι ικανή να μπορώ να δώσω.( για το τελευταίο δεν έχω εμμονές). Σήμερα η γνώση της ζωγραφικής έχει απαξιωθεί... Σήμερα μπορεί, αν θέλει κανείς, να κάνει τέχνη με σκουπίδια ή με τα τριαντάφυλλα ή με ο,τιδήποτε άλλο... Αλλά κάποιος είπε ότι «μέχρι  να σιγουρευτείς ότι μπορείς να μεταμορφώσεις με το μαγικό σου ραβδί τα  σκουπίδια σε μπον φιλέ, καλό είναι να πειραματίζεσαι μόνος σου και όχι πάνω τους δόλιους πελάτες του εστιατορίου». Τελικά, η σύγχυση αξιών που διακατέχει τον σύγχρονο άνθρωπο δεν θα μπορούσε να μην επηρεάσει την ίδια την τέχνη. Η μήπως συμβαίνει το αντίστροφο, δηλαδή, η σύγχυση αξιών που υπάρχει σήμερα στην ίδια την τέχνη δεν θα μπορούσε να μην επηρεάσει τον σύγχρονο άνθρωπο».

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ