Friday, 8 June 2012

Τα πρόσωπα της Τέχνης | Εμιλία Ξανθοπούλου



Η Εμιλία Ξανθοπούλου γεννήθηκε το 1983 στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης (2003-2008) και για ένα χρόνο στη Σχολή Καλών Τεχνών της Μαδρίτης. Πραγματοποίησε στη συνέχεια μεταπτυχιακές σπουδές στο Central Saint Martins College του Λονδίνου (2009-2010) με δασκάλα την Joanna Greenhill όπου και βραβεύτηκε με το βραβείο Mishcon De Reya Art Prize. 





«Θεωρώ ότι όταν η ζωγραφική γίνεται Τέχνη, όπως κάθε Τέχνη, καλλιεργεί την γνώση και δημιουργεί προυποθέσεις για νέους ορίζοντες. Παρατηρώντας το σχήμα, το χρώμα, την φόρμα, το φως και την σκιά, προσπαθώ μέσα από αυτά να διευρύνω  τους δικούς μου ορίζοντες και στα πλαίσια των δυνατοτήτων μου να κάνω την ζωγραφική μου Τέχνη. Όταν ζωγραφίζω προσπαθώ να εμβαθύνω στο ουσιώδες που είναι και η ουτοπική εικόνα του ζωγράφου για το πως θα έπρεπε να είναι ο κόσμος. Γνωρίζω ότι κάποιοι μου προσάπτουν την εμμονή μου στο συγκεκριμένο. Αλλά εμένα με ενδιαφέρει να δω και να μάθω από την τέχνη μου, να επικοινωνήσω μέσα από αυτήν και αν είμαι ικανή να μπορώ να δώσω.( για το τελευταίο δεν έχω εμμονές). Σήμερα η γνώση της ζωγραφικής έχει απαξιωθεί... Σήμερα μπορεί, αν θέλει κανείς, να κάνει τέχνη με σκουπίδια ή με τα τριαντάφυλλα ή με ο,τιδήποτε άλλο... Αλλά κάποιος είπε ότι «μέχρι  να σιγουρευτείς ότι μπορείς να μεταμορφώσεις με το μαγικό σου ραβδί τα  σκουπίδια σε μπον φιλέ, καλό είναι να πειραματίζεσαι μόνος σου και όχι πάνω τους δόλιους πελάτες του εστιατορίου». Τελικά, η σύγχυση αξιών που διακατέχει τον σύγχρονο άνθρωπο δεν θα μπορούσε να μην επηρεάσει την ίδια την τέχνη. Η μήπως συμβαίνει το αντίστροφο, δηλαδή, η σύγχυση αξιών που υπάρχει σήμερα στην ίδια την τέχνη δεν θα μπορούσε να μην επηρεάσει τον σύγχρονο άνθρωπο».

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.