Friday, 1 June 2012

Κωνσταντίνος Δαμουλάκης | Ζωγραφική χειρονομία σε τρεις διαστάσεις


 Ο νεαρός ζωγράφος, tattoo και street artist Κωνσταντίνος Δαμουλάκης κατασκεύασε σε χώρο που του διέθεσε η Myrό Gallery μια εγκατάσταση, που παρέμεινε στην βιτρίνα της για μία εβδομάδα και στην συνέχεια καταστράφηκε. Αν και η αξία του εικαστικού έργου καταστρέφεται ή προσβάλλεται βάναυσα όταν “κλειδωθεί” στο στενό πλαίσιο της μίας και μοναδικής ερμηνείας, ο γράφων θεωρεί σημαντικό να αφήσει τον καλλιτέχνη να μιλήσει για το κίνητρο της δημιουργίας, που χρησιμεύει ως εφόδιο μιας εμπλουτισμένης οπτικής γωνίας στον θεατή. Έτσι, έχοντας αποφασίσει να αξιοποιήσουμε τις εξαιρετικές φωτογραφικές λήψεις του χαράκτη, φωτογράφου και φίλου της γκαλερί Γιάννη Μονογύιου -που μπορείτε να δείτε στο slideshow- αποφασίσαμε να αναδημοσιεύσουμε το σημείωμα του καλλιτέχνη αναφορικά με το πως βλέπει το έργο του. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Κωνσταντίνος Δαμουλάκης είναι ζωγράφος, και όχι γλύπτης -χώρος από τον οποίο έλκουν την καταγωγή συνήθως οι καλλιτέχνες που ασχολούνται με τις εγκαταστάσεις. Υπό αυτή την έννοια, το έργο του παρουσιάζει ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον, καθώς το αντιμετωπίζει ως ζωγραφική με χωρηκότητα. Ο Κωνσταντίνος Δαμουλάκης θεωρεί την ζωγραφική ως την αρχή της δημιουργικής ροπής και της αναλυτικής αντίληψης κατά την οποία προκύπτουν οι οι εκάστοτε μορφές έκφρασης. Ο καλλιτέχνης δηλώνει ερμηνευτικά για το έργο του:

Ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που με απασχόλησαν στη ζωγραφική και ίσως ουσιαστικός καημός μου είναι η γραμμή. Η γραμμή στο δισδιάστατο επίπεδο ορίζει μέτρο, κίνηση και κατεύθυνση σκέψης, τέμνει-ενώνει και χωρίζει, διαιρεί και διαμελίζει, μαρτυρά την ποιότητα της χειρονομίας μια και οι περισσότερες γραμμές αναλόγως της ποιότητας και της πυκνότητάς τους δομούν την φόρμα. Προσπαθώντας να ορίσω ορθότερα κάποιες από αυτές τις αξίες προκύπτει ο πειραματισμός κατά τον οποίο το αποτύπωμα γίνεται υλικό (χρηστικό αντικείμενο στην προκειμένη), η χειρονομία μεταφράζεται σε διαδρομή μέσα στο δωμάτιο και το δισδιάστατο επίπεδο έχει γίνει πλέον τρισδιάστατος χώρος, όπου διαμορφώνεται αφήνοντας τον πρώτο λόγο στην κατασκευή. Η πλέξη προκύπτει ως διαδικασία άσκησης και υπομονής”.






Όλες οι φωτογραφίες ανήκουν και δημοσιεύονται με την άδεια του Γιάννη Μονογύιου

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.