Friday, 1 June 2012

Κωνσταντίνος Δαμουλάκης | Ζωγραφική χειρονομία σε τρεις διαστάσεις


 Ο νεαρός ζωγράφος, tattoo και street artist Κωνσταντίνος Δαμουλάκης κατασκεύασε σε χώρο που του διέθεσε η Myrό Gallery μια εγκατάσταση, που παρέμεινε στην βιτρίνα της για μία εβδομάδα και στην συνέχεια καταστράφηκε. Αν και η αξία του εικαστικού έργου καταστρέφεται ή προσβάλλεται βάναυσα όταν “κλειδωθεί” στο στενό πλαίσιο της μίας και μοναδικής ερμηνείας, ο γράφων θεωρεί σημαντικό να αφήσει τον καλλιτέχνη να μιλήσει για το κίνητρο της δημιουργίας, που χρησιμεύει ως εφόδιο μιας εμπλουτισμένης οπτικής γωνίας στον θεατή. Έτσι, έχοντας αποφασίσει να αξιοποιήσουμε τις εξαιρετικές φωτογραφικές λήψεις του χαράκτη, φωτογράφου και φίλου της γκαλερί Γιάννη Μονογύιου -που μπορείτε να δείτε στο slideshow- αποφασίσαμε να αναδημοσιεύσουμε το σημείωμα του καλλιτέχνη αναφορικά με το πως βλέπει το έργο του. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Κωνσταντίνος Δαμουλάκης είναι ζωγράφος, και όχι γλύπτης -χώρος από τον οποίο έλκουν την καταγωγή συνήθως οι καλλιτέχνες που ασχολούνται με τις εγκαταστάσεις. Υπό αυτή την έννοια, το έργο του παρουσιάζει ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον, καθώς το αντιμετωπίζει ως ζωγραφική με χωρηκότητα. Ο Κωνσταντίνος Δαμουλάκης θεωρεί την ζωγραφική ως την αρχή της δημιουργικής ροπής και της αναλυτικής αντίληψης κατά την οποία προκύπτουν οι οι εκάστοτε μορφές έκφρασης. Ο καλλιτέχνης δηλώνει ερμηνευτικά για το έργο του:

Ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που με απασχόλησαν στη ζωγραφική και ίσως ουσιαστικός καημός μου είναι η γραμμή. Η γραμμή στο δισδιάστατο επίπεδο ορίζει μέτρο, κίνηση και κατεύθυνση σκέψης, τέμνει-ενώνει και χωρίζει, διαιρεί και διαμελίζει, μαρτυρά την ποιότητα της χειρονομίας μια και οι περισσότερες γραμμές αναλόγως της ποιότητας και της πυκνότητάς τους δομούν την φόρμα. Προσπαθώντας να ορίσω ορθότερα κάποιες από αυτές τις αξίες προκύπτει ο πειραματισμός κατά τον οποίο το αποτύπωμα γίνεται υλικό (χρηστικό αντικείμενο στην προκειμένη), η χειρονομία μεταφράζεται σε διαδρομή μέσα στο δωμάτιο και το δισδιάστατο επίπεδο έχει γίνει πλέον τρισδιάστατος χώρος, όπου διαμορφώνεται αφήνοντας τον πρώτο λόγο στην κατασκευή. Η πλέξη προκύπτει ως διαδικασία άσκησης και υπομονής”.






Όλες οι φωτογραφίες ανήκουν και δημοσιεύονται με την άδεια του Γιάννη Μονογύιου

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ