Saturday, 24 March 2012

ΕΘΝΟΣ - Papercut | Ο παλιός κόσμος ενός νέου αντικέρ

ΤΟΝ περασμένο Δεκέμβριο ο Σταύρος Μυρωνίδης, ιδιοκτήτης και ιδρυτής του Antiques House & της γκαλερί Myrό είχε δώσει την συνέντευξη που ακολουθεί στο ένθετο lifestyle περιοδικό "PaperCut" της εφημερίδας ΈΘΝΟΣ της Κυριακής. Το κείμενο επιμελήθηκε ο δημοσιογράφος Μπάμπης Νικόπουλος και την φωτογράφιση -για λογαριασμό της εφημερίδας- εκανε η Χρύσα Νικολέρη. 

ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΥΡΩΝΙΔΗΣ
Ο παλιός κόσμος ενός νέου αντικέρ

Η φράση «έξω πάμε καλά» εκφράζει την πραγματικότητα για πολλούς Ελληνες και -μεσούσης της οικονομικής κρίσης- φαίνεται να εκφράζει ακόμα περισσότερους. Ωστόσο, υπάρχουν και εκείνοι που τα κατάφεραν στο εξωτερικό, αλλά αποφάσισαν να επιστρέψουν στην πατρίδα. Ο Σταύρος Μυρωνίδης, αντικέρ, δημοπράτης και ιδιοκτήτης γκαλερί στη Θεσσαλονίκη απ' ό,τι φαίνεται τα καταφέρνει και εντός έδρας.



Το πάθος του Σταύρου Μυρωνίδη ήταν και εξακολουθούν να είναι τα μαθηματικά. Σπούδασε μαθηματικά στις ΗΠΑ στο Μακάλεστερ και στο πανεπιστήμιο της Φλόριντα, δίδαξε μαθηματικά στο πανεπιστήμιο Purdue της Iνδιανάπολης, έγινε γνωστός στην Αμερική για τις δημοσιεύσεις του και την έρευνα του στα μαθηματικά της θεωρίας του χάους. Στη διάρκεια μιας επίσκεψης της μητέρας του στην Αμερική, αρχικά ως χόμπι και στη συνέχεια πιο συστηματικά, γεννήθηκε μια ιδέα, και από εκείνη, μια νέα επιχειρηματική δραστηριότητα: Η εισαγωγή ποιοτικών αντικών από τις ΗΠΑ στην Ελλάδα.



«Στη χώρα μας μέχρι πρότινος η αντίκα ήταν κατά κύριο λόγο γαλλική -αμερικανικά κομμάτια εξαιρετικής αξίας και ποιότητας ήταν εντελώς άγνωστα, όπως και οι εποχές από τις οποίες προέρχονταν. Η αμερικανική αντίκα, ιδίως στο έπιπλο, έχει τρεις περιόδους: Federal (περί το 1780), American Empire (αρχές 1800) και από εκεί και πέρα, εποχή 1900, Golden Oak Era, αργότερα Arts & Crafts, κ.ο.κ.



Η ιστορία μου με την αντίκα στην Αμερική ξεκίνησε ως χόμπι. Μαζί με τη μητέρα μου, στη διάρκεια μιας επίσκεψής της, ξεκινήσαμε να επισκεπτόμαστε οίκους αντικών και να συμμετέχουμε σε δημοπρασίες. Αποφάσισα να στέλνω στην Ελλάδα τα κορυφαία κομμάτια που συναντούσα, τόσο σε εξειδικευμένους οίκους όσο και -με τον καιρό- σε αμερικανικά σπίτια», αναφέρει ο ίδιος.



Το 2001 ο Σταύρος Μυρωνίδης γνώρισε στην Αμερική τη σημερινή, Ελληνίδα σύντροφο του, και μαζί αποφάσισαν να επαναπατριστούν. «Ουδέποτε το μετανιώσαμε και μαζί χτίσαμε μια ζωή που συμπεριλαμβάνει τα μαθηματικά, τις αντίκες και την Τέχνη», θα πει. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα έκανε κάτι επίσης αρκετά πρωτότυπο. Ξεκίνησε δημοπρασίες -ιδρύοντας το Myrό Antiques Ηouse- οι οποίες περιελάμβαναν αντικείμενα που θα μπορούσαν να βρίσκονται σε μία διεθνή, «βαριά» δημοπρασία, αλλά ήταν ανοικτές σε όλους και περιείχαν τα πάντα: Από αντικείμενα σπιτιών που έφερναν οι ιδιοκτήτες τους μέχρι αληθινούς θησαυρούς. Οι δημοπρασίες γίνονται με απλούς όρους αλλά και απόλυτη διαφάνεια. Η διαδικασία είναι ανοικτή στο κοινό, ακολουθεί διεθνείς προδιαγραφές, παρέχει γνωστικό περιεχόμενο και υπόβαθρο το οποίο εστιάζεται σε μια ποικιλία θεμάτων. Για λόγους διαφάνειας, δεν δέχεται «χτυπήματα» μέσω διαδικτύου ή τηλεφώνου (absentee bidding), αλλά, λαμβάνει χώρα στις κτιριακές εγκαταστάσεις του Myrό Antiques Ηouse στο 2ο χιλιόμετρο του δρόμου Σουρωτής- Αγ. Αντωνίου, έξω από την πόλη της Θεσσαλονίκης.



«Λίγο μετά την επάνοδό μου στην Ελλάδα, αντιλήφθηκα ότι, ενώ αγαπώ τη Θεσσαλονίκη, δεν ήθελα να κατοικώ στην καρδιά της. Η μετοίκησή μου εκτός της πόλης ταίριαζε άλλωστε περισσότερο σε αυτό που ήθελα να κάνω. Ξέρετε, στις ΗΠΑ οι αντίκες συνήθως συνδυάζονται με την εξοχή. Είναι συνηθισμένο οικογένειες, παρέες, να περιλαμβάνουν στο πρόγραμμα των εκδρομών τους το antiquing, δηλαδή την επίσκεψη σε κτήματα και εγκαταστάσεις αντικερί που βρίσκονται εκτός πόλεων, στην εξοχή. Οι χάρες της εξοχής με έχουν κερδίσει, δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή χωρίς τα σκυλιά και τα ζώα μου, κατά τον ίδιο τρόπο που δεν μπορώ να σκεφτώ τη ζωή μου χωρίς Τέχνη», επισημαίνει.



Η σχέση του Σταύρου Μυρωνίδη με την Τέχνη υπήρξε οικογενειακή, αφού ξεκίνησε στο σπίτι όπου μεγάλωσε. Στη προσωπική του συλλογή συγκαταλέγονται έργα σημαντικών ζωγράφων, όπως ο Τσαρούχης, ο Θωμόπουλος, ο Πάντος, ή ο Πάλλας -σε πιο σύγχρονη Τέχνη- αλλά και νέοι ζωγράφοι. Η συλλογή ανανεώνεται και έργα διατίθενται συχνά σε δημοπρασίες -όπως για παράδειγμα δύο εξαιρετικοί πίνακες του Θωμόπουλου, δύο σπάνια έργα του Μπερεδήμα που διατέθηκαν στη δημοπρασία της 7ης Δεκεμβρίου. «Επιπλέον όσων έργων έχω αποκτήσει ως συλλέκτης, αποφάσισα να ανοίξω την γκαλερί Myrό στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, ιδίως μετά τη συνάντηση μου με τον τωρινό συνεργάτη μου, Πάρη Καπράλο, κατόπιν σύστασης της μητέρας μου, που συνέβαλε στη δημιουργία και θεμελίωση του συγκεκριμένου χώρου. Με τον συνεργάτη μου, θέσαμε ως στόχο της γκαλερί Myrό να δώσουμε βήμα σε κάθε καλλιτεχνική δραστηριότητα, να ενθαρρύνουμε την ελεύθερη δημιουργία και να πλαισιώσουμε τον πυρήνα της με πολλές μορφές Τέχνης. Η γκαλερί μας δίνει ιδιαίτερη σημασία στον αλληλοσεβασμό και το πνεύμα συνεργασίας και στοχεύει μέσω της πρωτοποριακής προσέγγισης του να δράσει καταλυτικά στην ανάπτυξη και διαμόρφωση της ελληνική καλλιτεχνικής ταυτότητας της Θεσσαλονίκης», ολοκληρώνει ο κ. Μυρωνίδης.



Δημοπρασίες ανοχτές σε όλους
Το Myrό Antiques House (2o χλμ. Σουρωτής -Αγ. Αντωνίου) διοργανώνει μία φορά κάθε δύο μήνες, μια τακτική δημοπρασία έργων Τέχνης. Η διαδικασία είναι ανοικτή στο κοινό, ακόμα κι αν οι ενδιαφερόμενοι δεν επιθυμούν να αγοράσουν. Κάθε δημοπρασία παρέχει γνωστικό περιεχόμενο σε ποικιλία θεμάτων, όπως ανάλυση από ειδικούς για τη συντήρηση και τη χρονολόγηση των έργων.



ΣΧΕΤΙΚΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ
Η συνέντευξη 
στην ηλεκτρονική έκδοση του ΕΘΝΟΥΣ 

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.