Tuesday, 27 March 2012

Ατομική έκθεση "Πρόσωπα" του Μιχαήλ Τσακουντή στην γκαλερί Myrό τον Απρίλιο



H γκαλερί Myrό παρουσιάζει τον Απρίλιο στην Θεσσαλονίκη την ατομική έκθεση του Μιχαήλ Τσακουντή με τίτλο “Πρόσωπα”. Γεννημένος στο Ηράκλειο Κρήτης, ο εκπληκτικός πορτρετίστας διδάχτηκε ζωγραφική από μικρός, τελείωσε την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα, και ολοκλήρωσε την σπουδαστική του πορεία στη St. Martins στο Λονδίνο όπου μελέτησε Mixed Media. Ευδόκησε να τύχει άμεσης αναγνώρισης και εξέθεσε σε ομαδικές εκθέσεις στη Νέα Υόρκη, όπου έμεινε για 4 χρόνια, εκθέτοντας συχνά στο Leslie-Lohman Gay Arts Foundation. Τα τελευταία επτά χρόνια ο Μιχάλης Τσακουντής ζωγραφίζει μονάχα πορτρέτα. Τα έργα του αντικατοπτρίζουν κάθε συναίσθημα και κατάσταση, και αυτό που μιλάει στο συγκινησιακό του θεατή συνήθως είναι η υποδήλωση της πολλαπλότητας κάθε συναισθήματος: τα λυπημένα πρόσωπα σε προκαλούν να τα φαντασιωθείς και στις χαρές τους, τα οργισμένα ήρεμα, τα χαρούμενα παθιασμένα, χωρίς αυτό να αφαιρεί τίποτε από την αξία του απεικονιζόμενου συναισθήματος. Ο ίδιος μιλάει για τη δουλειά του σα να είναι κάτι εξαιρετικά απλό και αυτονόητο. Δίνει μεγάλο βάρος στην ιστορία της Τέχνης, και στη διάρκεια της συνομιλίας μας για τη δουλειά του και τη πορεία του σημείωσε: “Στη ζωγραφική αναζητώ τον άνθρωπο. Κάθε άνθρωπος είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, και, ως θέμα, είναι ανεξάντλητο”. Ο καλλιτέχνης προκρίνει την κλασσική προσέγγιση στον τρόπο της δουλειά του: λάδι σε μουσαμά και με μοντέλα που ποζάρουν ζωντανά στο στούντιο του. Πειραματίστηκε και με άλλα είδη ζωγραφικής, μας είπε, όπως abstract, αλλά πάντοτε κατέληγε στο σημερινό του ύφος, από διαφορετικές πορείες.

Για ημερομηνίες και περισσότερες πληροφορίες ανατρέξτε  
ΕΔΩ

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ