Monday, 26 March 2012

Κρίση τέχνας κατεργάζεται :: Έρη Αγρίου



TΟ Arts & Antiques στην έντυπη έκδοση του δημοσίευσε ένα αφιέρωμα με τίτλο “Πενία τέχνας κατεργάζεται”, με τα σχόλια εικαστικών που συνδιαλέγονται με την κρίση σε δύο επίπεδα. Το πρώτο είναι το επίπεδο επιρροής της κρίσης στις ζωές τους. Μπορεί ως καλλιτέχνες να το αντιμετωπίζουν διαφορετικά, με άλλα αποθέματα ψυχής ή ίσως όχι. Το δεύτερο επίπεδο επιρροής είναι είναι ο προβληματισμός αναφορικά με τον ρόλο που μπορεί να επιτελέσει η τέχνη και ο καλλιτέχνης για την ανάκαμψη από την κρίση, αφού αυτή -αποτελεί κοινή διαπίστωση- ότι είναι πρωτίστως κοινωνική, ηθική, βαθιά πολιτική, και λιγότερο οικονομική. Τον πλήρη πρόλογο του αφιερώματος μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ

Κάθε μέρα στο εξής θα δημοσιεύουμε την άποψη/σχόλιο ενός εικαστικού, τη συνοδεία της φωτογραφίας του και ενός έργου του που σχετίζεται με την Κρίση και την εποχή της, με συχνότητα ένα άρθρο την εβδομάδα. 


Το αφιέρωμα της ηλεκτρονικής έκδοσης συνεχίζεται με το σχόλιο της ζωγράφου Έρης Αγρίου. 

 

Τα δύο τελευταία χρόνια, έχω την τύχη να μένω στην επαρχία. Ζώντας σε μια επαρχιακή πόλη, πολύ γρήγορα πιάνεις τον εαυτό σου να αντιμετωπίζει τα καθημερινά θέματα με ηρεμία και απλότητα. Όταν λοιπόν άρχισαν να γίνονται οι πρώτες κουβέντες περί κρίσης, στα δικά μου αυτιά έφταναν μόνο σαν ψίθυροι παρά σαν ιαχές. Μόνο στις σύντομες παραμονές μου στην Αθήνα έμπαινα αμέσως σε μια άλλη διάθεση, αυτή της μεγάλης πόλης, όπου τα δύσκολα μοιάζουν δυσκολότερα, και τα δυνατά, αδύνατα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως υπάρχουν δυσκολίες και πως τα πράγματα δεν είναι όπως είχαμε συνηθίσει, μα μήπως τελικά εκει βρίσκεται η ρίζα όλης αυτής της μιζέριας; Στο οτι δηλαδή ο άνθρωπος δύσκολα αποχωρίζεται την συνήθεια, ακόμα και αν αυτή στην πραγματικότητα δεν του προσφέρει τίποτα θετικό παρά μονάχα την ασφάλεια του γνωστού και του πεπατημένου;

Ας δουμε λοιπόν την κρίση σαν μια ευκαιρία επαναπροσδιορισμού των αξιών, και της καθημερινότητας μας και ας μην γκρινιάζουμε. Μπορούμε να μάθουμε να ζούμε με λιγότερα, αλλά πολύ καλύτερα.

Σε δύσκολες στιγμές πάντα βγαίνει ένα δυναμικό που δεν περιμένεις οτι έχεις. Ψαχνεις να βρεις εξόδους διαφυγής απο αυτό που σε «στενεύει», και αν αυτό που σε «στενεύει» εντοπίζεται περσσότερο στη ψυχή σου παρά στη τσέπη σου, τότε στρέφεσαι στο πιο δημιουργικό κομμάτι του εαυτού σου. Οι τέχνες πάντα παρουσίαζαν μια ακμή στις δύσκολες στιγμές της ιστορίας, και αυτό γιατί οι δυσκολές στιγμές ήταν η μήτρα για να γεννηθούν μεγάλα πράγματα. Οι τέχνες έχουν μια «ευκολία» στο να περάσουν μηνύματα και να αφυπνήσουν συνειδήσεις. Μέσα απο τις εικόνες, τα χρώματα,  τις μελωδίες, τις λέξεις, μπορείς να ξεφύγεις και να βρεις τις δικές σου άκρες, αυτές που θα σε πάνε ενα βήμα παραπέρα από τη μιζέρια αυτού του κόσμου.
 

Έρη Αγρίου
Εικαστικός



 

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.