Sunday, 26 February 2012

Cover Story | Κρίση τέχνας κατεργάζεται :: Σταυρούλα Παπαδάκη


TΟ Arts & Antiques στην έντυπη έκδοση του δημοσίευσε ένα αφιέρωμα με τίτλο “Πενία τέχνας κατεργάζεται”, με τα σχόλια εικαστικών που συνδιαλέγονται με την κρίση σε δύο επίπεδα. Το πρώτο είναι το επίπεδο επιρροής της κρίσης στις ζωές τους. Μπορεί ως καλλιτέχνες να το αντιμετωπίζουν διαφορετικά, με άλλα αποθέματα ψυχής ή ίσως όχι. Το δεύτερο επίπεδο επιρροής είναι είναι ο προβληματισμός αναφορικά με τον ρόλο που μπορεί να επιτελέσει η τέχνη και ο καλλιτέχνης για την ανάκαμψη από την κρίση, αφού αυτή -αποτελεί κοινή διαπίστωση- ότι είναι πρωτίστως κοινωνική, ηθική, βαθιά πολιτική, και λιγότερο οικονομική. Τον πλήρη πρόλογο του αφιερώματος μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ

Κάθε μέρα στο εξής θα δημοσιεύουμε την άποψη/σχόλιο ενός εικαστικού, τη συνοδεία της φωτογραφίας του και ενός έργου του που σχετίζεται με την Κρίση και την εποχή της...

Ιστορικά, έχει αποδειχθεί ότι σε περιόδους οικονομικής και κοινωνικής κρίσης η τέχνη επαναστατικοποιείται και ως προς τη θεματογραφία της και ως προς τη φόρμα. Αυτή η ανατρεπτική διάθεση παρατηρήθηκε γιατί εκδηλώθηκε ταυτόχρονα με επαναστατικά κοινωνικά κινήματα της ίδιας εποχής. Χαρακτηριστικά παραδείγματα: ο εξπρεσιονισμός στη Γερμανία, ο σουρεαλισμός στη Γαλλία τον εικοστό αιώνα. Όσον αφορά την Ελλάδα σήμερα, τα παραπάνω στοιχεία είναι ανύπαρκτα ή προσεγγίζονται επιδερμικά, ενδεχομένως επειδή η τέχνη ακολουθεί την απάθεια και τη στασιμότητα της κοινωνίας. Ωστόσο από αυτή την άποψη η έστω λανθάνουσα αλληλεπίδραση κοινωνίας και τέχνης εξακολουθεί να υφίσταται. Ζώντας λοιπόν σε ένα τέτοιο περιβάλλον ο εικαστικός καλλιτέχνης, δημιουργεί και κινείται συνήθως κλεισμένος στο καβούκι του, όπως άλλωστε και η πλειοψηφία των πολιτών. Ταυτόχρονα αυτή καθεαυτή η διαδικασία της δημιουργίας μπλοκάρεται από το γεγονός ότι ο καλλιτέχνης δεν μπορεί να ζήσει από την τέχνη του. Επομένως μένει ανοιχτός ο δρόμος σ’ εκείνους που έχουν την πολυτέλεια να «κάνουν τέχνη» χωρίς το άγχος της επιβίωσης – σύνηθες φαινόμενο στην Ελλάδα. Ωστόσο πιστεύω ότι, όταν κάποιος έχει κάτι να πει, θα βρει τον τρόπο να το εκφράσει ή να το κοινοποιήσει, ειδικά σήμερα που τρο διαδίκτυο είναι μια χωρίς όρια γκαλερί και καθιστά τα εικαστικά έργα προσιτά σχεδόν σε όλους. Με αυτό τον τρόπο τορπιλίζεται σε μεγάλο βαθμό και η διαχρονική κρίση που δημιουργεί στην ελληνική τέχνη η δύναμη των προσωπικών σχέσεων και αλληλεξαρτήσεων, ανεβάζοντας συχνά τη μετριότητα στην κορυφή.


 

-Σταυρούλα Παπαδάκη, 
Ζωγράφος

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.