Sunday, 12 February 2012

Νίκος Βαβάτσης | Το αστικό τοπίο σε αναθεώρηση

Ο ζωγράφος Νίκος Βαβάτσης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου ζει και εργάζεται. Μετά το πέρας των σπουδών του στις Γραφικές Τέχνες -στα τέλη της δεκαετίας του ‘80- ξεκίνησε μια καλλιτεχνική πορεία με ευρεία γκάμα θεμάτων και τεχνικών: τοιχογραφία για δημόσιο χώρο, σκηνογραφία, και μια μικτή τεχνική ζωγραφικής που κάνει τα έργα του να ξεχωρίζουν. Εχει κάνει 5 ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετέχει με έργα του σε πολλές ομαδικές.

Ξεκινώντας μέσα από μία ευρεία θεματική γκάμα (προσωπογραφίες-νεκρές φύσεις-τοπία),εκφράζομαι με βασικό στοιχείο τη μέθοδο της μικτής τεχνικής.
Δε με ενδιαφέρει η απεικόνιση της πραγματικότητας,αλλά η χρησιμοποίησή της ως μέσου για την απόδοση του συναισθήματος που απορρέει απ’αυτήν.
Η προσπάθειά μου είναι τα έργα μου να ξεγλιστρούν στο φανταστικό και στο απρόοπτο,με συμβολικές προεκτάσεις.

Από το 2007 ασχολούμαι με το αστικό τοπίο σαν κυρίαρχο θέμα στη δουλειά μου,σε μία ευρύτερη διάσταση. Χρησιμοποιώντας τη μικτή τεχνική(κόλλες,ακρυλικούς στόκους,χαρτιά,λινάτσες,άμμο)επιδιώκω να δημιουργήσω μια τραχύτητα-σκληράδα στο έργο-πίνακα,πιστεύοντας ότι ο τρόπος αυτός με βοηθάει να αποδώσω το ανώνυμο και την αίσθηση της μοναξιάς του αστικού περιβάλλοντος.

Την περίοδο αυτή έχω στραφεί σε συνθέσεις όπου κυρίαρχο θέμα είναι ο άνθρωπος-φιγούρα και οι ανθρώπινες δραστηριότητες μέσα στις πόλεις-αστικά τοπία(στα πλαίσια πάντα των προσωπικών υπαρξιακών αναζητήσεων).

Στις τελευταίες θεματικές ενότητες που παρουσιάζω,με κυρίαρχο υλικό πλέον να είναι το λάδι,παρέχοντάς μου τη δυνατότητα μιας πιο εκρηκτικής και ελεύθερης γραμμής, που είναι αναγκαία για μένα,για τις οπτικές γωνίες καθώς και τις πληροφορίες που επιθυμώ να αποδώσω”.


EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ