Sunday, 5 February 2012

Εικαστικοί Δημιουργοί | Τηλεοπτική κιβωτός μνήμης


Ο Ντίνος Γιωτόπουλος είναι γνωστός στην Β. Ελλάδα ως τηλεοπτικός παραγωγός που αναδεικνύει τις δουλειές των σημαντικών εικαστικών δημιουργών με συνέπεια τα 10 τελευταία χρόνια. Είναι καιρός να ασχοληθούμε κι εμείς με την ανάδειξη του. Από την εκπομπή του στο τοπικής εμβέλειας κανάλι της Μακεδονίας “Εγνατία TV” ο Ντίνος Γιωτόπουλος έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο αρχείο με εικαστικούς δημιουργούς από όλη την Ελλάδα με έμφαση στην Μακεδονία, τους οποίους όχι μόνο αναδεικνύει στιγμιαία, όσο διαρκεί η κάθε εκπομπή, αλλά, “αποθανατίζει” αφού δημιουργεί μία ιστορία για αυτούς, ένα αρχείο, μία ιστορική αναφορά. Στόχος του άλλωστε -όπως μας είπε- είναι μεν να προβάλλει τη δουλειά των καλλιτεχνών και να τους κάνει γνωστούς στο ευρύτερο κοινό, αλλά, και να καταγράψει τις προσωπικότητες, την πορεία και το έργο των καλλιτεχνών της Μακεδονίας ώστε να υπάρχει μια επίσημη καταγραφή, ικανή να εξυπηρετήσει μεταγενέστερες αναζητήσεις.

Καταξιωμένος εικαστικός δημιουργός και ο ίδιος ο Ντίνος Γιωτόπουλος θα πρέπει να συμβιβάσει τα συναισθήματα του με την πράξη, μεσούσης κρίσης, και συνεχίζει να αποδίδει μια ποιοτική εκπομπή κάνοντας τα μέγιστα με ελάχιστα μέσα. Ο ίδιος και οι συνεργάτες του (Παναγιώτης Περπερίδης στην σκηνοθεσία, Θανάσης Καρακόλης στο μοντάζ, XPERMEDIA στην οργάνωση παραγωγής) αποτελούν μοναδικό διάλειμμα ποιοτικής προβολής του πολιτισμού στην Ελληνική τηλεόραση μέσω της συχνότητας του Εγνατία TV (κανάλι 31 ψηφιακά και 64 αναλογικά) κάθε Τετάρτη βράδυ.

Η εκπομπή σκιαγραφεί μέσα σε 40’ την πορεία ενός καλλιτέχνη, και έχει στο ενεργητικό της πολλές πρωτιές, αλλά, ακόμα περισσότερο την τιμή της διαχείρισης της υστρεροφημίας καθενός από τους δημιουργούς που έχει καταγράψει την ζωή και το έργο τους, γράφοντας -σχεδόν κυριολεκτικά- ιστορία.
Το ξεκίνημα του “ταξιδιού” του Ντίνου Γιωτόπουλου σε αυτή την πρωτότυπη δημοσιογραφία της Τέχνης έγινε από το 1999, από τα ερτζιανά και συγκεκριμένα από την συχνότητα του ιδιωτικού σταθμού Studio 3, όπου παρουσίασε για πρώτη φορά εκπομπή με τίτλο “Εικαστικές Αναφορές” και συναφές περιεχόμενο.

Αργότερα, έκανε πρόταση στο κανάλι με το οποίο συνεργάζεται τώρα, θεωρώντας την τηλεόραση καταλληλότερο μέσο διάδοσης της εικαστικής δημιουργίας, κατανόησης των έργων των δημιουργών και πιο ολοκληρωμένο τρόπο αποτύπωσης και απόδοσης της προσωπικότητας τους. “Αν με συναρπάζει κάτι περισσότερο είναι όταν άνθρωποι που θεωρούνται ιδιαίτερα εσωστρεφείς, ξεδιπλώνουν πτυχές του εαυτού τους που κανείς δεν υπέθετε ότι είχαν, στον φακό και μπροστά -μέσα- στα σπίτια των τηλεθεατών. Είτε είναι αρετές του λόγου και της σκέψης, είτε είναι ακόμα ποίηση, μουσική, άλλα ταλέντα για τα οποία ο κόσμος δίνοντας έμφαση στο γνωστότερο μέρος τους -αυτό της εικαστικής δημιουργίας- αγνοούσε. Το μεγαλύτερο κέρδος που αποκομίζω είναι η χαρά να μορφώνω παιδιά και νέους σε θέματα τέχνης, να εστιάζω την κοινή γνώμη στην προαγωγή της”.


EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.