Thursday, 12 January 2012

editorial Arts & Antiques #3 [έντυπη έκδοση]

ΤΟ editorial είθισται να μην έχει τίτλο, αλλά -αν είχε- σίγουρα θα του ταίριαζε η επικεφαλίδα “Μέρες συνεργασίας”. Έτσι, μέσα από ενδιαφέρουσες συνεργασίες, συνεχή διάλογο, πρωτότυπες εκθέσεις, πολυσχιδείς δημοπρασίες, αντίκες, Τέχνη και πάνω απ' όλα με ένα πλήθος άξιων συνοδοιπόρων από τους δύο χώρους που μας ανακάλυψαν και τους ανακαλύψαμε, υλοποιούμε το 3ο κατά σειρά τεύχος του περιοδικού που κρατάτε στα χέρια σας. 

Σε αυτό το τεύχος θα διαβάσετε λιγότερα πράγματα για εμάς (γκαλερί Myrό & Myrό Antiques House) και περισσότερες τοποθετήσεις, θέσεις και απόψεις προϊόν των προβληματισμών και των διαλόγων μας με φίλους & συνεργάτες, αλλά και με ανθρώπους εγνωσμένου κύρους από τον χώρο των Τεχνών. Σε αυτό το πλαίσιο συνεργασιών και διαλόγου που έχει ξεκινήσει με αφορμή την “επανεκκίνηση” της γκαλερί Myrό, προχωρήσαμε ένα βήμα παραπέρα και αποφασίσαμε να αποτυπώσουμε με τη μορφή “cover story” τις πολλές διαφορετικές απόψεις για την κρίση. Προπαντός, εστιάσαμε το ενδιαφέρον μας στη θέση της Τέχνης εν μέσω Κρίσης, αλλά και στον ρόλο της Τέχνης στην υπέρβαση της Κρίσης, εφόσον κοινός τόπος της προβληματικής περί την Κρίση είναι ότι αυτή δεν είναι κυρίως οικονομική, αλλά ηθική, κοινωνική, πολιτική. 

Μία άλλη πλευρά της Κρίσης είναι αυτή που αντικατοπτρίζεται στον χώρο της Αντίκας και των δημοπρασιών. Αυτό τον καιρό περισσότερο από κάθε άλλη περίοδο συναντά κανείς στον χώρο της δημοπρασίας πραγματικούς θησαυρούς, καθώς με αφορμή την Κρίση, έργα τέχνης, αντικείμενα, συλλεκτικά κομμάτια, και άλλα συναφή, εκλεκτής ποιότητας και μεγάλης αξίας & σπανιότητας κάνουν την εμφάνιση τους ολοένα και περισσότερο στην αγορά, αναζητώντας το ενδιαφέρον του καλόγουστου κοινού που είναι σε θέση να αναγνωρίσει την ποιότητα τους και τις ευκαιρίες που περνούν μπροστά από τα μάτια του. Η τελευταία τακτική δημοπρασία του Antiques House περιέλαβε άνω των 400 αντικειμένων σε λογικές τιμές και είχαμε την ευτυχία σε αυτή να φιλοξενήσουμε πάνω από 200 αγοραστές και ενδιαφερόμενους, σε μία από τις καλύτερες δημοπρασίες που έχει φιλοξενήσει ο οίκος μας, τόσο σε ποιότητα δημοπρατούμενων αγαθών όσο και σε συμμετοχή. Καθώς η κρίση συμπιέζει τις τιμές η εποχή δίνεται για αγορές και ανανέωση των συλλογών σας, και, βεβαίως, είναι μια κατάλληλη εποχή να ξεκινήσετε να συλλέγεται αν το σκεφτόσασταν καιρό: αυτή την εποχή κυκλοφορούν θησαυροί για κάθε βαλάντιο. Ορμώμενοι ακριβώς από μια σειρά εκλεκτών αντικειμένων και έργων, όπως -μεταξύ άλλων- χαρακτικά εξαιρετικής συλλεκτικής αξίας από ποικιλία περιόδων και επιτραπέζια ρολόγια, φροντίσαμε σε δύο συνοπτικά και κατά το δυνατόν μεστά αφιερώματα να αναφερθούμε στην ιστορία τους. 

Περεταίρω, στις τελευταίες σελίδες του τεύχους θα διαβάσετε μια σύντομη ιστορία της χαρακτικής η οποία ξεφεύγει από τη απλή εξιστόρηση προς όφελος της διασαφήνισης των ειδών, μεθόδων, μορφολογικών και ειδολογικών χαρακτηριστικών των χαρακτικών, το οποίο -ελπίζουμε- θα βρείτε ενδιαφέρον και χρήσιμο. 

Επιστρέφοντας στο πρώτο μέρος του περιοδικού -αυτό που αφορά τον χώρο της Τέχνης- θα διαβάσετε μία συνέντευξη – εξιστόρηση της πορείας του Λάζαρου Πάντου, ένα μικρό αφιέρωμα στην εκπομπή “Εικαστικοί Δημιουργοί” που έχει ασχοληθεί με συνέπεια με τη προβολή των εικαστικών πραγμάτων της Θεσσαλονίκης και των προσώπων που που έχουν παίξει καίριο ρόλο σε αυτή πολλά χρόνια τώρα. 

Εξάλλου, σε άλλο άρθρο μας αποπειραθήκαμε να (κατα)γράψουμε την ιστορία που συνεχίζει να γράφει το “Flou” από το 1981, ένα από τα πιο ιστορικά bar της Θεσσαλονίκης. 

Τέλος, από αυτό το τεύχος εγκαινιάζουμε τη συνεργασία μας με τον γνωστό Αθηναίο συγγραφέα, ποιητή, μεταφραστή των μερικών εκ των εκλεκτότερων βιβλίων ξένης λογοτεχνίας που κυκλοφορούν στα ελληνικά & διανοούμενο Γιώργο-Ίκαρο Μπαμπασάκη, οποίος θα παρουσιάζει βιβλία περί τα εικαστικά, αρχίζοντας με ένα κείμενο για τον νομπελίστα δημιουργό Samuel Beckett, όπως και ποικιλία εξειδικευμένων άρθρων σε θέματα αντίκας, και μια ιστορία του ρολογιού - έκπληξη!



[το κείμενο που προηγείται είναι το Editorial της έντυπης έκδοσης. Από αύριο και κάθε μέρα θα δημοσιεύονται τα κείμενα της έκδοσης. stay tuned]

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.