Thursday, 17 November 2011

“Γυναικείος Αγροτικός Συνεταιρισμός Αγίου Αντωνίου” | Eλληνικό gourmet στις παρυφές της Θεσσαλονίκης



ΣΕ απόσταση αναπνοής από τη Θεσσαλονίκη, ανατολικά, προς τα ορεινά της Χαλκιδικής, βρίσκεται το χωριό του Αγίου Αντωνίου. Εκεί, από το 1999 και εξής, ένας γυναικείος συνεταιρισμός δίνει “μαθήματα” για την ουσιαστική ποιότητα ζωής που μπορούμε να έχουμε, συνδυάζοντας το παραδοσιακό με το καινούργιο και το εμπορικό με το ποιοτικό. Στο 4ο χλμ. του δρόμου Σουρωτής - Αγίου Αντωνίου, 35 χλμ. από το κέντρο της Θεσσαλονίκης, επί του παλιού δρόμου προς Χαλκιδική, πάνω σε οροπέδιο. “Ζεστό” στο μάτι κτίσμα με ξύλο και με προσανατολισμό που -κατά τις μέρες που η καθαρότητα της ατμόσφαιρας το επιτρέπει- προς τη κατοικία των Θεών τον Όλυμπο, χτισμένο σε ένα φυσικό “μπαλκόνι” βρίσκεται το “καφεγλυκοπωλείο” του αγροτικού συνεταιρισμού γυναικών. Μαζί με τον καφέ στη χόβολή, γλυκό του κουταλιού γεμάτο αρώματα, πίτα με αυθεντική συνταγή ή -γαλακτομπούρεκο, περέκ, πίτες, ραβανί και πολλά άλλα παραδοσιακά γλυκά και αλμυρά. Εκτός από τα προαναφερθέντα, τα οποία βεβαίως μπορείτε να πάρετε και για το σπίτι αν επιθυμείτε, μη φύγετε αν δεν ρίξετε μια ματιά στα υπόλοιπα προϊόντα που παράγει ο συνεταιρισμός.

Θα βρείτε μια μεγάλη ποικιλία από Ποντιακά παραδοσιακά ζυμαρικά, που -αν και  παρασκευάζονται & ψήνονται  με τον παραδοσιακό τρόπο με αγνά υλικά- τυποποιούνται με τις πιο σύγχρονες μεθόδους και πιστοποιούνται με τις πιο αυστηρές προδιαγραφές ποιότητας. Ομοίως σας περιμένουν στα βαζάκια τους γλυκά του κουταλιού που δεν έχουν μήτε χρώματα μήτε συντηρητικά, ενώ, αν η ποιοτική κουζίνα εμπίπτει στα ενδιαφέροντα σας, θα φύγετε πλουσιότερος από το στέκι του συνεταιρισμού: όλες τις ώρες της ημέρας, οι γυναίκες του συνεταιρισμού που φροντίζουν για τη καλή λειτουργία του καφεγλυκοπωλείου και τη ποιοτική εξυπηρέτηση των επισκεπτών, είναι περισσότερο από πρόθυμες να συζητήσουν μαζί σας για καθένα και όλα τα προϊόντα που παρασκευάζει ο συνεταιρισμός και διαθέτουν, να σας εμπιστευτούν παραδοσιακές συνταγές, και να σας ξεναγήσουν στη καλύτερη αξιοποίηση κάθε προϊόντος στη παραδοσιακή ή σύγχρονη κουζίνα.

Εξίσου ενδιαφέρουσα με την επίσκεψη στο καφεγλυκοπωλείο θα ήταν και μιά επίσκεψη σας στο παρασκευαστήριο του συνεταιρισμού, όπου, αφού κλείσετε ραντεβού, μπορείτε να δείτε ιδίοις όμμασι, τον παραδοσιακό τρόπο παρασκευής των προϊόντων του συνεταιρισμού, το οποίο συχνά επισκέπτονται σύλλογοι και σχολεία.

Ο “Γυναικείος Αγροτικός Συνεταιρισμός Αγίου Αντωνίου” είναι η ζωντανή απόδειξη ότι όταν θέλουμε να κάνουμε κάτι καλό στην Ελλάδα μπορούμε και με το παραπάνω να το κάνουμε. Ιδρύθηκε το 1999 μετά από έρευνα αγοράς που έκανα οι γυναίκες του χωριού Άγιος Αντώνιος, όταν η εργασιακή απασχόληση στα -ξερικά ως επί το πλείστον- χωράφια και την κτηνοτροφία, που ήταν τα παραδοσιακά επαγγέλματα του χωριού άρχισε να εκλείπει, εξαιτίας της απομείωσης της μικρής ιδιοκτησίας και του μικροεμπορίου.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.