Monday, 28 November 2011

Αντίκες Λαζαρίδου | Ταξίδι στον χρόνο [έντυπη έκδοση]


Κάποιοι θα σας πουν ότι πάνω και πέρα από κάθε υλικό αγαθό βρίσκεται ο άνθρωπος και θα έχουν δίκιο. Ο άνθρωπος παράγει υλικά αγαθά που καθορίζουν την ποιότητα της ζωής του, και, ορισμένως, αντικατοπτρίζουν τις επιλογές του. Συχνά, επιλογές ποιότητας και συγκεκριμένα αντικείμενα φτιαγμένα για ειδικό λόγο ή σε παρελθόντα χρόνο, επιτυγχάνουν να σπάνε την άγκυρα τους με τον χρόνο, επιβάλλοντας τις δικές τους ποιότητες και μεταφέροντας την ουσία της καλής ζωής στο σήμερα. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο ξεκίνησε η συνάντηση μας με τις αδελφές Λαζαρίδου, που διαθέτουν μία από τις παλιότερες αντικερί του κέντρου της Θεσσαλονίκης.



Η αντικερί των αδελφών Λαζαρίδου αποτέλεσε στη δεκαετία του ‘80 στέκι καλλιτεχνών, λογοτεχνών, πολιτικών, ένας εναλλακτικό τόπος συνάντησης με επίκεντρο των παππού των δύο αδελφών, δεινό σκακιστή και συλλέκτη που ακόμα θυμούνται οι παλιότεροι Θεσσαλονικείς. Το μαγαζί της Σβώλου άνοιξε το 1980 και έγινε αμέσως αγαπημένο σημείο συνάντησης και ευκαιρία για την οικογένεια να δείξει τη συλλογή της, της οποίας το βασικό χαρακτηριστικό υπήρξε η πολυσυλλεκτικόττα σε αντικείμενα. 



Από το 1994 και εξής τα ηνία αναλαμβάνουν οι δύο αδελφές Λαζαρίδου, η Νικολέτα και η Χρύσα, οι οποίες φροντίζουν να εμπλουτίσουν την αρχική συλλογή με προσωπικά ταξίδια, προκειμένου να εξυπηρετήσουν ένα πιστό και διαρκώς αυξανόμενο κοινό, με το οποίο η οικογένεια έχει εγκαθιδρύσει δεσμούς πρώτα φιλικούς και όχι καθαρά εμπορικούς, με μια ευρεία μόνιμη πελατεία. Στη σημερινή εποχή, όλα τα αντικείμενα που φέρνει η αντικερί είναι συλλεκτικά και κινούνται σε κια ποιότητα που δύσκολα συναντάται ακόμα και σε άλλα καταστήματα του είδους τους. Παραδοσιακά είδη, χρηστικά του παρελθόντος, αντικείμενα που καθόριζαν μια εποχή (Art Deco, Art Nouveau σε γνήσια κομμάτια όλα της εποχής τους και συχνά ”σινιέ”, ανέγγιχτα από τον χρόνο παρά τις ντελικάτες γραμμές, την “ευαισθησία” και το καλό γούστο που αποπνέουν, κάνουν μια επίσκεψη στην αντικερί ξεχωριστή εμπειρία. Φρουτιέρες του 17ου αιώνα εναλλάσσονται με “gadgets” ηλικίας μερικών αιώνων -όπως ένα θερμαινόμενο πιάτο που κρατά το φαγητό ζεστό- αλλά και λάμπες με τα αυθεντικά γυαλιά τους, ακόμα και χρηστικά αντικείμενα οικοσκευής -φρουτιέρες, σερβίτσια που δίνουν στους μελλοντικούς προστάτες τους που θα τα επιλέξουν, την ευκαιρία μιας εκλεκτικίστικης προσέγγισης, που, δεν θυσιάζει τις αξίες τους παρελθόντος στον βωμό του νέου, αλλά επιλέγει την να δομήσει τη δική του ποιότητα ζωής αντλώντας το εκλεκτό από κάθε εποχή και κάθε τόπο. “H κατάπτωση των αξιών και η απομείωση των υλικών αγαθών που πλέον δεν αντικατοπτρίζουν προσωπικές επιλογές αλλά αποπνέουν μαζικότητα, έχει συμβάλλει στην κρίση αξιών που βιώνουμε σήμερα. Η επιλογή με προσωπικά κριτήρια, υλικών σημείων αναφοράς του παρελθόντος είναι ιδιαίτερης σημασίας, στη δόμηση ενός οικείου περιβάλλοντος, φτιαγμένο για να ζει κανείς σε αυτό τις ιδιαίτερες στιγμές του ή να αναζητά σε αυτό καταφύγιο”, επισήμανε κατά τη συνομιλία μας η κα. Νικολέττα Λαζαρίδου. “Ο κόσμος ξεκουράζεται με τη τέχνη και την ομορφιά, και ορισμένα αντικείμενα από το παρελθόν έχουν εγγενώς αυτή την ιδιότητα”, κατέληξε. 



Μια επίσκεψη στο κατάστημα των αδελφών Λαζαρίδου σίγουρα είναι μια ευχάριστη και χρήσιμη εμπειρία. Οι ιδιοκτήτριες θα σας μιλήσουν για αντικείμενα, εποχές, διαφορετικούς “κόσμους” που γέννησαν αυτά τα αντικείμενα. Επιπλέον, αν αναζητείτε οποιοδήποτε αντικείμενο, όσο παλιό και σπάνιο κι αν είναι, αποτελεί πεποίθηση του γράφοντος, ότι είτε θα το βρείτε στην αντικερί της Σβώλου, είτε θα σας το βρουν, αν απευθυνθείτε στις αδελφές Λαζαρίδου.


Οι “Αντίκες Λαζαρίδου” βρίσκονται Αλεξάνδρου Σβώλου 44,
τηλ. 2310-277388. 
Η κα. Νικολέτα Λαζαρίδου είναι συνεργάτης 
του Antiques House & ειδικός 
στον τομέα των ασημένιων αντικειμένων

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ