Monday, 28 November 2011

Αντίκες Λαζαρίδου | Ταξίδι στον χρόνο [έντυπη έκδοση]


Κάποιοι θα σας πουν ότι πάνω και πέρα από κάθε υλικό αγαθό βρίσκεται ο άνθρωπος και θα έχουν δίκιο. Ο άνθρωπος παράγει υλικά αγαθά που καθορίζουν την ποιότητα της ζωής του, και, ορισμένως, αντικατοπτρίζουν τις επιλογές του. Συχνά, επιλογές ποιότητας και συγκεκριμένα αντικείμενα φτιαγμένα για ειδικό λόγο ή σε παρελθόντα χρόνο, επιτυγχάνουν να σπάνε την άγκυρα τους με τον χρόνο, επιβάλλοντας τις δικές τους ποιότητες και μεταφέροντας την ουσία της καλής ζωής στο σήμερα. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο ξεκίνησε η συνάντηση μας με τις αδελφές Λαζαρίδου, που διαθέτουν μία από τις παλιότερες αντικερί του κέντρου της Θεσσαλονίκης.



Η αντικερί των αδελφών Λαζαρίδου αποτέλεσε στη δεκαετία του ‘80 στέκι καλλιτεχνών, λογοτεχνών, πολιτικών, ένας εναλλακτικό τόπος συνάντησης με επίκεντρο των παππού των δύο αδελφών, δεινό σκακιστή και συλλέκτη που ακόμα θυμούνται οι παλιότεροι Θεσσαλονικείς. Το μαγαζί της Σβώλου άνοιξε το 1980 και έγινε αμέσως αγαπημένο σημείο συνάντησης και ευκαιρία για την οικογένεια να δείξει τη συλλογή της, της οποίας το βασικό χαρακτηριστικό υπήρξε η πολυσυλλεκτικόττα σε αντικείμενα. 



Από το 1994 και εξής τα ηνία αναλαμβάνουν οι δύο αδελφές Λαζαρίδου, η Νικολέτα και η Χρύσα, οι οποίες φροντίζουν να εμπλουτίσουν την αρχική συλλογή με προσωπικά ταξίδια, προκειμένου να εξυπηρετήσουν ένα πιστό και διαρκώς αυξανόμενο κοινό, με το οποίο η οικογένεια έχει εγκαθιδρύσει δεσμούς πρώτα φιλικούς και όχι καθαρά εμπορικούς, με μια ευρεία μόνιμη πελατεία. Στη σημερινή εποχή, όλα τα αντικείμενα που φέρνει η αντικερί είναι συλλεκτικά και κινούνται σε κια ποιότητα που δύσκολα συναντάται ακόμα και σε άλλα καταστήματα του είδους τους. Παραδοσιακά είδη, χρηστικά του παρελθόντος, αντικείμενα που καθόριζαν μια εποχή (Art Deco, Art Nouveau σε γνήσια κομμάτια όλα της εποχής τους και συχνά ”σινιέ”, ανέγγιχτα από τον χρόνο παρά τις ντελικάτες γραμμές, την “ευαισθησία” και το καλό γούστο που αποπνέουν, κάνουν μια επίσκεψη στην αντικερί ξεχωριστή εμπειρία. Φρουτιέρες του 17ου αιώνα εναλλάσσονται με “gadgets” ηλικίας μερικών αιώνων -όπως ένα θερμαινόμενο πιάτο που κρατά το φαγητό ζεστό- αλλά και λάμπες με τα αυθεντικά γυαλιά τους, ακόμα και χρηστικά αντικείμενα οικοσκευής -φρουτιέρες, σερβίτσια που δίνουν στους μελλοντικούς προστάτες τους που θα τα επιλέξουν, την ευκαιρία μιας εκλεκτικίστικης προσέγγισης, που, δεν θυσιάζει τις αξίες τους παρελθόντος στον βωμό του νέου, αλλά επιλέγει την να δομήσει τη δική του ποιότητα ζωής αντλώντας το εκλεκτό από κάθε εποχή και κάθε τόπο. “H κατάπτωση των αξιών και η απομείωση των υλικών αγαθών που πλέον δεν αντικατοπτρίζουν προσωπικές επιλογές αλλά αποπνέουν μαζικότητα, έχει συμβάλλει στην κρίση αξιών που βιώνουμε σήμερα. Η επιλογή με προσωπικά κριτήρια, υλικών σημείων αναφοράς του παρελθόντος είναι ιδιαίτερης σημασίας, στη δόμηση ενός οικείου περιβάλλοντος, φτιαγμένο για να ζει κανείς σε αυτό τις ιδιαίτερες στιγμές του ή να αναζητά σε αυτό καταφύγιο”, επισήμανε κατά τη συνομιλία μας η κα. Νικολέττα Λαζαρίδου. “Ο κόσμος ξεκουράζεται με τη τέχνη και την ομορφιά, και ορισμένα αντικείμενα από το παρελθόν έχουν εγγενώς αυτή την ιδιότητα”, κατέληξε. 



Μια επίσκεψη στο κατάστημα των αδελφών Λαζαρίδου σίγουρα είναι μια ευχάριστη και χρήσιμη εμπειρία. Οι ιδιοκτήτριες θα σας μιλήσουν για αντικείμενα, εποχές, διαφορετικούς “κόσμους” που γέννησαν αυτά τα αντικείμενα. Επιπλέον, αν αναζητείτε οποιοδήποτε αντικείμενο, όσο παλιό και σπάνιο κι αν είναι, αποτελεί πεποίθηση του γράφοντος, ότι είτε θα το βρείτε στην αντικερί της Σβώλου, είτε θα σας το βρουν, αν απευθυνθείτε στις αδελφές Λαζαρίδου.


Οι “Αντίκες Λαζαρίδου” βρίσκονται Αλεξάνδρου Σβώλου 44,
τηλ. 2310-277388. 
Η κα. Νικολέτα Λαζαρίδου είναι συνεργάτης 
του Antiques House & ειδικός 
στον τομέα των ασημένιων αντικειμένων

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.