Tuesday, 29 November 2011

Πότε πέρασαν κιόλας 2 μήνες; -Φθινόπωρο, παρέα, στη γκαλερί Myrό [έντυπη έκδοση]



ΑΠΟ τις αρχές Σεπτεμβρίου που πήρατε στα χέρια σας το πρώτο “Arts & Antiques”, η γκαλερί Myrό οργάνωσε - σε πείσμα της κρίσης και της γενικευμένης δυσπραγίας-  επιτυχημένες εκθέσεις και εκδηλώσεις.  Τη σεζόν άνοιξε η έκθεση “+τέχνη”, όπου η παρουσιάσαμε τη δουλειά 16 εικαστικών. Αν και στα εγκαίνια της έκθεσης έγινε πραγματικά το αδιαχώρητο, το ενδιαφέρον του κόσμου και η παρουσία όλων των φίλων μας σε αυτά πραγματικά αποτέλεσαν το καλύτερο ξεκίνημα!  Στην έκθεση συμμετείχαν τόσο καλλιτέχνες, με τους οποίους μας έχει δοθεί η ευκαιρία να συνεργαστούμε στο παρελθόν, όσο και καλλιτέχνες που απάντησαν στην ανοικτή πρόσκληση ενδιαφέροντος που απευθύναμε δημόσια, και των οποίων η δουλειά μας εντυπωσίασε. Στην έκθεση συμμετείχαν οι: Νίκος Βαβάτσης, Παντούλα Γεωργαντζά, Βάσια Κατσαρέλα, Κική Κολυμπάρη, Καίτη Λιαλιαμπίδου, Μαρία Λαδόμματου, Philippe Laferriere, Χριστίνα Μήχου, Παναγιώτης Μπερεδήμας, Ειρήνη Μωυσίδου, Θανάσης Πάλλας, Λάζαρος Πάντος, Κώστας Παπαργύρης, Ορφέας Παυλίδης, Μαρίνα Προβατίδου, SER, Μιχάλης Τσακουντής.





Α
κολούθησε η έκθεση “Ασμα Ασμάτων”, με την επιμέλεια και την συμμετοχή του εικαστικού Λάζαρου Πάντου, με τη συμμετοχή των Νίκου Βαβάτση, Σύνθιας Γεροθανασίου, Κώστα Καραθανάση, Ειρήνης Μωυσίδου, Πένης Ντάνη, Θανάση Πάλλα, Λάζαρου Πάντου, Ευσταθίας Παπαργυρίου, Κωνσταντίνου Παπαργύρη, Ορφέα Παυλίδη, Έλενας Τονικίδη, Κατερίνας Τσίτσελα, Εύας Χαραλαμπίδου. Στο πλαίσιο της έκθεσης, παρουσιάστηκε και σε ειδική βραδυά η πολύ ενδιαφέρουσα performance SoMA, μια εικαστική/κινητική δράση, με την επιμέλεια και τη παρουσίαση της ψυχολόγου – εικαστικου, art-therapist Έλενας Τονικίδη και της ψυχολόγου /dance – movement psychotherapist Στέλλας Κολυβοπούλου. Το κοινό είχε την ευκαιρία στη διάρκεια της βραδυάς να συμμετέχει στην αναβίωση της σωματικής εμπειρίας, σε μια συμβολική συγχώνευση στο μέσο, στη διάρκεια της οποίας οι θεατές παρακολούθησαν την ανατομία της κίνησης και της σκέψης της εικαστικής δημιουργίας και -ουσιαστικά- τη γέννηση ενός έργου τέχνης.





Εξαιρετικά επιτυχημένη υπήρξε και η τακτική δημοπρασία του Antiques House, όπου συμμετείχαν άνω των 150 ατόμων εκμεταλευόμενα τις εξαιρετικά χαμηλές τιμές εκκίνησης. Πολλά αντικείμενα & έργα τέχνης έγιναν ανάρπαστα, ενώ δεν έλειψαν τα “ντέρμπι” με πολλά χτυπήματα από τους πιο ...επίμονους.

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.