Sunday, 4 September 2011

Τέχνη & Κρίση: Θέλουμε τη γνώμη σας!

ΤΟ Arts & Antiques στην έντυπη έκδοση του τρέχοντος τεύχους (Ιανουαρίου – Φεβρουαρίου 2012), δημοσιεύει εκτενές αφιέρωμα με τίτλο “Κρίση τέχνας κατεργάζεται”, στο οποίο φιλοξενούνται οι απόψεις εικαστικών καλλιτεχνών. 

Στην έντυπη έκδοση, θεωρήσαμε καλό να θέσουμε κάποιες παραμέτρους και προβληματισμούς αναφορικά με την επιρροή που ασκεί το περιβάλλον της παρούσας κρίσης στην Τέχνη, αλλά, να αφήσουμε αμιγή και ασχολίαστη ως εκδότες την άποψη του κάθε καλλιτέχνη, καθώς, στόχος του δημοσιεύματος ήταν να αποτελέσει τροφή για σκέψη και όχι μία συνδιάλεξη μεταξύ του περιοδικού και των καλλιτεχνών που καταθέτουν τις απόψεις τους, πράγμα που σχεδιάζεται να γίνει σε δεύτερο χρόνο με τη μορφή δημόσιας εκδήλωσης. Τις επόμενες μέρες λοιπόν, θα “αναρτώνται” στην ιστοσελίδα μας οι απόψεις των καλλιτεχνών που δημοσιεύονται στο αφιέρωμα, μία κάθε φορά. Σήμερα, πρώτη μέρα δημοσίευσης των άρθρων της σειράς, παρατίθεται και ο πρόλογος της έντυπης έκδοσης, ο οποίος στο εξής, θα παρατίθεται με τη μορφή υπερσυνδέσμου (link).

Παράλληλα, προσκαλείται κάθε ενδιαφερόμενος εικαστικός καλλιτέχνης να στείλει τις αποψεις του για το θέμα εφόσον το επιθυμεί, εντός των παραμέτρων / όρων που τίθενται στον πρόλογο του αφιερώματος, σε κείμενο μικρότερο των 200 λέξεων, μαζί με μια χαρακτηριστική φωτογραφία του ή/και την φωτογραφία ενός έργου του, υπό τη προϋπόθεση της αποδοχής των επιμέρους όρων της ηλεκτρονικής έκδοσης του περιοδικού, τους οποίους θα βρείτε ΕΔΩ.

Τα άρθρα σας μπορείτε να στέλνεται στο email myro.thessaloniki@gmail.com, μαζί με τα στοιχεία που θα διαβάσετε στους "όρους" ότι απαιτούνται για την δημοσίευση τους. 

EDITO | Ο ρόλος και η επίδραση του Εικαστικού Επιμελητή

Ο γράφων, ως επιμελητής της έκθεσης
του ζωγράφου Μιχάλη Τσίνογλου
στην Myrό Gallery, τον Οκτώβριο του 2016,
στην διάρκεια του στησίματος,
φωτογραφημένος από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
©Φωτογραφία: Μιχάλης Τσίνογλου,
All rights reserved, 2016.

Ο ρόλος του Επιμελητή και της εικαστικής επιμέλειας έχει παραμείνει σε ένα καθεστώς θολής αιώρησης στο κενό στην Ελλάδα σήμερα, με αποτέλεσμα πολλά να λέγονται, λίγα να γράφονται και σε πολλές ασυμφωνίες να οδηγούν. Συνεπώς σε αυτό το άρθρο θεωρώ άστοχο να ασχοληθώ με το τι είναι και τι δεν είναι Επιμέλεια -όπως άλλωστε θα ήταν εξίσου άστοχο να ασχοληθεί κάποιος με το τι είναι και τι δεν είναι Τέχνη. Θα ασχοληθώ με το τι μπορεί να κάνει ο Επιμελητής σήμερα και τι μπορεί να περιμένει καθένας από αυτόν στην Ελλάδα· διότι η αποτελεσματικότητα κάθε επαγγελματικής ενασχόλησης, δεν είναι διάφορη από τις δυνατότητες του ευρύτερου χώρου της  Τέχνης και την ωρίμανση του χρόνου που λαμβάνει χώρα η δραστηριότητα.

Ορισμένως, ο ρόλος της Επιμέλειας είναι να φροντίζει για μια ορθή πρόσληψη του συνόλου του εννοιολογικού περιεχομένου μιας έκθεσης αδιαχώριστα μαζί με τις αισθητικές επιλογές και τα επιδραστικά στοιχεία που επιλέγει για τα έργα του ο καλλιτέχνης απευθυνόμενος στο κοινό του, ειδικό ή/και γενικό. Ο  ρόλος της Επιμέλειας μιας σειράς έργων περιλαμβάνει την Έκθεση και Τεκμηρίωση τους με στόχο την καλύτερη πρόσληψη τους από το γενικότερο, και όχι μόνο το στενοκέφαλα εννοούμενο σαν  “φιλότεχνο” κοινό. Σε αυτό το σημείο ο ρόλος του Επιμελητή είναι καίριος, καθώς ουσιαστικά χτίζει γέφυρες και εισάγει στην ουσία του έργου του καλλιτέχνη και των έργων που αποτελούν την Έκθεση τους θεατές του με το Επιμελητικό Κείμενο. Πέραν του Επιμελητικού Κειμένου,  σημαντική θεωρείται η Επιλογή Έργων που θα εκτεθούν και η Χωροθεσία των έργων Τέχνης στον δεδομένο χώρο της έκθεσης. Σε ορισμένες περιπτώσεις το ύφος ή/και το περιεχόμενο έργων που έχουν παραχθεί την ίδια χρονική περίοδο δεν εντάσσονται αρμονικά σε μια σειρά έργων που δημιουργήθηκε την ίδια περίοδο, συνεπώς η έκθεση τους τείνει να αποπροσανατολίζει ή να αντιτίθεται στο “σώμα” της σειράς, οπότε η συνέκθεση με τα υπόλοιπα έργα κρίνεται από την Επιμελητή ότι θα συμβάλλει αρνητικά στην πρόσληψη των έργων του καλλιτέχνη· τότε τα συγκεκριμένα έργα αποβάλλονται από την ύλη της έκθεσης. Ακολουθεί η Χωροθεσία των έργων τέχνης. Στον αντίποδα, ο καλλιτέχνης βρίσκεται συχνά σε μειονεκτική θέση ως προς την χωροθέτηση της έκθεσης του για ψυχολογικούς λόγους που σχετίζονται με αυτό που ξέρει για τα έργα έναντι της πρόσληψης τους από έναν λιγότερο διαμεσολαβημένο θεατή. Επιπρόσθετα θεωρείται σημαντικό αφενός να περιοριστεί η “συνομιλία” των έργων με δομικά στοιχεία του χώρου, αφετέρου η παρουσίαση τους να είναι ισορροπημένη, και, συχνά, να εκφέρεται αρμονικά ως προς  την θέαση του.


Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ