Tuesday, 6 September 2011

Αντίκα: Θησαυρός ή "άνθρακες"

Υπάρχει μία σύγχυση σχετικά με το τί είναι  Αντίκα, τι είναι απλά παλιό και τι αξία έχει -ή μπορεί να έχει - μία αντίκα.  “Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός”, κατά τη γνωστή παροιμία, ωστόσο συχνά ισχύει και το αντίστροφο, στον χώρο της αντίκας: ανάμεσα σε αντικείμενα που δεν διακρίνονται για τη λάμψη τους, κρύβονται συχνά θησαυροί.

Τι είναι λοιπόν αντίκα; Κατά τον τυπικό ορισμό αντίκα μπορεί να είναι κάθε αντικείμενο ηλικίας άνω των 100 ετών. Εντούτοις ο ορισμός αυτός δεν είναι απόλυτος. Έτσι, στις αντικερί θα  συναντήσετε συχνά έπιπλα της δεκαετίας του 1930, art deco, με το αιτιολογικό ότι η συγκεκριμένη περίοδος είναι  η τελευταία μεγάλη και διακεκριμένη εποχή της διακόσμησης.
 
Μία άλλη συχνή ερώτηση των κατόχων αντικών  είναι “τι πρέπει να κάνω με τις αντίκες μου;” Η αλήθεια είναι ότι κανείς  δεν σας υποχρεώνει  να κάνετε κάτι με αυτές. Μπορείτε να ζήσετε  ευτυχισμένοι μέσα στο περιβάλλον που περάσατε τα παιδικά σας  χρόνια, και συχνά, δεν υπάρχει κάτι πολυτιμότερο από αυτό.
 
Σε περίπτωση όμως που αποφασίσατε να γνωρίζετε τι έχετε στα χέρια σας, να ξεκινήσετε μια συλλογή  ή να συστηματοποιήσετε τα οικογενειακά σας κειμήλια σε μία συλλογή, ακόμα και να αλλάξετε διακόσμηση , διαθέτοντας προς πώληση κάποια από αυτά τα παλιά αντικείμενα που ανήκουν στην οικογένεια σας, καλό είναι να γνωρίζετε μερικά θέματα που σχετίζονται με την Αντίκα. Ας ξεκινήσουμε με ένα ζητημα νομιμότητας: Δικαιούστε να κατέχετε παλιά αντικείμενα και δεν έχετε υποχρέωση να τα καταγράψετε, εκτός αν έχουν θρησκευτικό ή λατρευτικό χαρακτήρα. Σύμφωνα με τον ελληνικό νόμο θα πρέπει να απευθυνθείτε για καταγραφή των αντικειμένων που έχετε στη συλλογή σας και εμπίπτουν στη προαναφερθείσα κατηγορία στις “αρμόδιες αρχές”, εν προκειμένω στο Βυζαντινό μουσείο της Αθήνας ή της Θεσσαλονίκης για καταλογοποίηση.
 
Αν αποφασίσετε να διαθέσετε μέρος ή το όλον της συλλογής σας, θα βρεθείτε προ μια δύσκολης επιλογής. Θα πρέπει να αποφασίσετε πως, που και σε ποιά τιμή θα διαθέσετε τα αντικείμενα που συνιστούν αντίκες.  Καταρχήν είναι μύθος πως ό,τι είναι παλιό είναι αντίκα, ακόμη και αν έχει περάσει σε ηλικία τα 100 χρόνια.    “Αντίκα” δεν είναι ένα βιομηχανοποιημένο αντικείμενο, ή, τουλάχιστον δεν είναι ίσης αξίας με ένα μη βιομηχανοποιημένο αντικείμενο. Πολλά χρόνια πριν την ζητούμενη εκατοενταετηρίδα  έλαβε χώρα η βιομηχανική επανάσταση. Κατόπιν αυτής παρήχθησαν αντικείμενα σε μεγάλους αριθμούς, πράγμα που σημαίνει ότι αυτά τα αντικείμενα έχουν μικρότερη συλλεκτικότητα ακόμη και ως αντίκες, άρα χαμηλότερη αξία. Ποιοι παράγοντες όμως διαμορφώνουν την αξία της Αντίκας; Πρώτα απ’ όλα υπάρχει ο παράγοντας της χρηστικότητας. Αν το αντικείμενο παραμένει χρηστικό και δεν είναι απλά διακοσμητικό, αυτό το στοιχείο προσθέτει στην αξία του. Άλλος σημαντικός παράγοντας είναι αυτός της “συλλεκτικότητας”: αυτός καθορίζεται με βάση τη καθαρότητα της γραμμής της  εποχής στην οποία ανήκει η αντίκα.
 
Πως όμως θα βρείτε  την ακριβή αξία που έχει μία αντίκα σας η απλούστερη λύση είναι να καταφύγετε σε έναν οίκο δημοπρασιών, ο οποίος θα την εκτιμήσει  δωρεάν και θα σας ενημερώσει για τις τιμές στις οποίες έχει νόημα να τη διαθέσετε. Μπορείτε να μεταφέρετε το αντικείμενο στον  οίκο, ή να στείλετε μερικές φωτογραφίες, με τη προϋπόθεση ότι ο οίκος δημοπρασιών συνεργάζεται με κάποιον ειδικό  εξειδικευμένο στο είδος του αντικειμένου.  Σε διαφορετική περίπτωση ίσως ο οίκος είναι σε θέση να σας παραπέμψει σε ανεξάρτητο εκτιμητή. Γενικά θα πρέπει να ξέρετε ότι η τιμή συναρτάται από χωροχρονικές παραμέτρους, και ότι όλες οι αντίκες δεν έχουν την ίδια χρηματική αξία σε όλους τους τόπους και για όλες τις εποχές. Έτσι, ένας εκτιμητής θα σας δώσει μία εκτίμηση τιμής για μια συγκεκριμένη διάρκεια και σε ένα συγκεκριμένο τόπο, π.χ. Ελλάδα., Κεντρική Ευρώπη, κλπ.
 
Ο καλύτερος τρόπος να διαθέσετε μία αντίκα είναι μέσω ενός οίκου δημοπρασιών, γιατί τότε μόνον γίνεται η διάθεση του αντικειμένου σας σε συνεργασία με τον πωλητή / δημοπράτη, γίνεται διαφήμιση που δεν σας κοστίζει παραπάνω, ενώ θα είστε παρών στη διαδικασία πώλησης (δημοπρασία) και η όλη διαδικασία είναι απολύτως διαφανής._ 

EDITO Οκτωβρίου 2016 | Το Αύριο και το Σήμερα της Τέχνης στην Ελλάδα

Γιώργος Καραφωτιάς, Άτιτλος πίνακας, Λάδι σε καμβά.
H Ελλάδα παρουσιάζει πλέον σημαντικό καλλιτεχνικό δυναμικό στις εικαστικές τέχνες, το οποίο δυστυχώς παραμένει υποπροβεβλημένο, σε σύγκριση με άλλα είδη καλλιτεχνικής παραγωγής. Συν τω χρόνω οι νέοι Έλληνες καλλιτέχνες διαμορφώνουν αυτό που ονομάζουμε νέα Ελληνική εικαστική ταυτότητα. Το ζήτημα τώρα είναι η επαρκής υποστήριξη της. Μέσα σε μια εξαιρετικά μικρή και καθόλου αναπτυγμένη αγορά, οι νέοι έλληνες εικαστικοί  καλλιτέχνες συχνά ασφυκτιούν.

- "Κρίση",  θα πείτε και θα γυρίσετε στο άλλο πλευρό. Εδώ όμως θα έχετε κάνει μεγάλο λάθος, και ο ύπνος σας δεν πρέπει να είναι καθόλου γαλήνιος, διότι σύντομα θα αντικρύσετε μία στείρα έρημο, και, το χειρότερο είναι, πως δεν θα πρόκειται για έναν εφιάλτη, αλλά για μια πραγματικότητα χωρίς προηγούμενο. Μάλιστα, αυτό το ενδεχόμενο καθίσταται πιο τραγικό, αν αναλογιστείτε  την ποιοτική αναβάθμιση των νεότερων Ελλήνων καλλιτεχνών. Σε αυτή έχουν συμβάλει τόσο οι Σχολές Καλών Τεχνών της χώρας, και νεότεροι σε ηλικία καθηγητές που είναι μέλη ΔΕΠ και διαδάσκοντες, όσο και ιδιωτικά ιδρύματα με σημαντική δράση με υποτροφίες και προγράμματα, που βελτίωσαν θεαματικά τις "παραστάσεις", το γνωσιακό και το εμπειρικό επίπεδο των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών.

Μόλις όμως οι σπουδές ολοκληρωθούν, ο νέος Έλληνας εικαστικός καλλιτέχνης έχει να αντιμετωπίσει μία ζοφερή πραγματικότητα. Ο χώρος της τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει τους μηχανισμούς να προβάλλει νέο και μη ήδη εγκαθιδρυμένο περιεχόμενο από την πρώτη δεκαετία της χιλιετίας και εξής. Οι ελάχιστες χιλιάδες αποδεδειγμένοι φιλότεχνοι, και οι λίγες εκατοντάδες μικρότεροι ή μεγαλύτεροι, πλην όμως σοβαροί συλλέκτες, δεν επαρκούν για να συντηρήσουν, πόρρω δε μάλλον, για να αναπτύξουν την εγχώρια αγορά. Αυτό που προβάλλεται ως εκλεκτικισμός από πολλούς, είναι πρόφαση εν αμαρτίαις και όχι επιλογή: η κεντρική σκηνή της Τέχνης στην Ελλάδα δεν έχει ισχυρό έρεισμα σε "λίγους και καλούς", αλλά  μικρή αποδοχή από όλους. Ελθούσης της κρίσης η αγορά δεν στέναξε, διότι δεν πρόλαβε ούτε στεναγμό να βγάλει! Άλλωστε, ήταν ήδη ημιθανής χτυπημένη από την διεθνοποίηση των αγορών, την αυξημένη προσβασιμότητα όσων πραγματικά αναζητούν και συλλέγουν τέχνη σε πηγές στο εξωτερικό, και βρίσκουν πληροφορίες στο διαδίκτυο. Εδώ και 5-7 χρόνια είναι πανεύκολο να εντοπίσεις εκλεκτή τέχνη στο Facebook, στην πλατφόρμα Saatchi, στο Behance Network ή/και αλλού, να μάθεις και να κανονίσεις την επίσκεψη σου στις μεγαλύτερες Art Fairs του  κόσμου, να αποκτήσεις τέχνη είτε για ευχαρίστηση, είτε ως επενδυτικό αγαθό, ορθολογικά τεκμηριωμένη και επαρκώς πιστοποιημένη.

Διαβάστε την συνέχεια ΕΔΩ.